Οι πολυκατοικίες στο Ταμπάκικο (176 σπίτια εκ των οποίων τα 129 προσφυγικά) κτίστηκαν το 1992, έγινε και μια κλήρωση κι οι δικαιούχοι μπήκαν στα σπίτια τους τα οποία όμως ... δεν είναι δικά τους ακόμη, ένα τέταρτο του αιώνα μετά!
Πραγματικά, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται είναι αληθινό. Τα σπίτια δεν έχουν παραδοθεί στους ιδιοκτήτες τους οι οποίοι μένουν εκεί χωρίς κανένα χαρτί στα χέρια τους. Κάποια προβλήματα με το ρυμοτομικό σχέδιο εμποδίζουν την σύσταση οριζοντίου ιδιοκτησίας και την απονομή των παραχωρητηρίων. Όμως οι πρόσφυγες ή οι εργατικές οικογένειες που αποκαταστάθηκαν εκεί, τι φταίνε αν το κράτος και οι εργολάβοι δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους; Κι είναι και κάτι ακόμη. Μη έχοντας χαρτιά δεν μπορούν να κάνουν κι επισκευές αναγκαίες για να μην καταρρεύσουν οι τοίχοι ή τα μπαλκόνια. Το κράτος θέλει να "ξεφορτωθεί" τα σπίτια και τις ευθύνες από πάνω του όμως η αθάνατη ελληνική γραφειοκρατία έχει τους δικούς της ρυθμούς. της απελπισίας.
Ο Δήμος, ως τοπική "εξουσία", χωρίς ουσιαστική εξουσία βέβαια αλλά με ένα κύρος ικανό να βάζει θέματα, σπρώχνει τα πράγματα και ήδη υπήρξε σχετική συνάντηση του δημάρχου με τον Γενικό Γραμματεία του Υπουργείου. Κάποια πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά για να λυθούν, αν και υπάρχει ακόμα δρόμος.
Κι αφού πέρασε ένα τέταρτο του αιώνα το ερώτημα παραμένει: Σε ποιον ανήκουν τελικά τα σπίτια; Όπως και να έχει το θέμα, μια μονάχα μπορεί να είναι η απάντηση.
Τα σπίτια ανήκουν στους ιδιοκτήτες τους, στους πρόσφυγες που έδωσαν την ανταλλάξιμη περιουσία στο κράτος και στις εργατικές οικογένειες που εμπιστεύτηκαν τον ΟΕΚ (οργανισμό εργατικής κατοικίας) για την στεγαστική τους αποκατάσταση.
Κι όσο πιο γρήγορα περιέλθουν τα σπίτια στους αληθινούς ιδιοκτήτες τους τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει μια ανωμαλία που δεν περιποιεί τιμή για το κράτος, όχι μόνο στην σημερινή κυβέρνηση αλλά σε όλες που κυβέρνησαν τα τελευταία 24 χρόνια, ΝΔ, ΠαΣοΚ, Σύριζα ακόμα και Δημαρ και ΛΑΟΣ για λίγο.
