Ανάβουμε κι εμείς Φως και το στέλνουμε και ... ξέρουμε!
Είναι το Ολυμπιακό Φως που το ανάβουμε με τιμές και χορούς και το στέλνουμε με λαμπαδηδρομίες να γυρίσει σε όλη την Γη.
Ξέρουμε λοιπόν να ανάβουμε μια δάδα και να την στέλνουμε ως "ιερό φως" στα ξένα.
Εμείς ανάβουμε το ολυμπιακό φως με ενέργεια από τον ίδιο τον (θεό κάποτε) Ήλιο με κάτοπτρα και κοίλους φακούς και δεν λέμε ότι κρατάει την φλόγα άσβεστη ο ίδιος ο Δίας στην Ολυμπία.
Και μετά από αυτή την λαμπρή τελετή που παγκοσμιοποιεί το αθλητικό πνεύμα, έρχεται η τελετή που γελοιοποιεί τον σύγχρονο άνθρωπο και παίζει με τις δεισιδαιμονίες και τους φόβους του. Το Άγιο Φως από την Ιερουσαλήμ, άσβεστο κι εκεί από έναν άλλον θεό, τον Γιαχβέ, όχι με κατοπτρικούς κοίλους φακούς που συγκεντρώνουν το ηλιακό φως αλλά με αναπτήρα και αέριο από το Κατάρ ή κάποιο άλλο σημείο της Μέσης Ανατολής.
Μας ενέπλεξε σε αυτή την αστειότητα ο Αντρέας ο Μεγάλος και το συνεχίζουν οι επίγομοί του φοβούμενοι την κατακραυγή των μαυροφορεμένων ρασοφόρων. Και θα πάει ο υπουργός με κυβερνητικό αεροσκάφος να φέρει το φως που ανάβει με ισραηλίτικο αναπτήρα αντί να το ανάψει εδώ, τζάμπα, με ελληνικό αναπτήρα. Με κόστος μερικών εκατομμυρίων ευρώ.
Για να το ξεκαθαρίσουμε. Το ίδιο πράγμα είναι, φως και το ολυμπιακό, φως και το αγιοταφίτικο. Περί συμβολισμών και υπενθυμίσεων πρόκειται και στις δυο περιπτώσεις. Απλά, το ένα είναι καθαρό, διάφανο, πάνω στην επιφάνεια της Γης, και το συνοδεύουν κορίτσια με λευκά φορέματα και άνθη στα μαλλιά τους, με λαμπρότητα και παγκόσμια φήμη ενώ το άλλο έρχεται από τα έγκατα της Γης, με μαυροφορεμένους αλαλαγμούς και μια γκρίζα αμφισβήτηση να το τυλίγει.
Είναι το καθαρό φως της Αρχαιότητας σε σύγκριση με την μαυρίλα του Μεσαίωνα. και τα δυο στην διάθεσή μας, κι ο καθένας μας διαλέγει και παίρνει.
