ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ, να δέχεται μπούλινγκ από τους μαθητές της, και το θεσμικό περιβάλλον του σχολείου της, που υποτίθεται την προστατεύει από συνηθισμένες πλέον, τέτοιες καταστάσεις (Διεύθυνση Σχολείου, Σύλλογος Διδασκόντων, Σύλλογος Γονέων, Διεύθυνση Β/θμιας Εκπαίδευσης), παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις της για βοήθεια, να αδιαφορεί και αντί να επαναφέρει στην τάξη τους νταήδες, αξιοποιώντας όλα τα εργαλεία που διαθέτει, ενδεχομένως να τους στείλει και στο σπίτι τους, γιατί μόνο με την ιδιότητα του μαθητή βρίσκεται κανείς στο σχολείο και όχι του γορίλα που δραπέτευσε από τον ζωολογικό κήπο ή του Κιγκ Κογκ, που δραπέτευσε από φιλμ νουάρ, να καθιστά υπεύθυνη για την όλη κατάσταση την ίδια και να τη στέλνει μάλιστα σε Υγιειονομική Επιτροπή, για να δει αν είναι στα καλά της, με συνέπεια, στο τέλος, η γυναίκα, υπό την πίεση όλων αυτών, να παθαίνει εγκεφαλικό και να πεθαίνει.
Η 57ΧΡΟΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ, που εργαζόταν σε δημόσιο σχολείο της Θεσσαλονίκης, και κατέληξε το περασμένο Σάββατο, πριν πάθει το εγκεφαλικό, είχε καταθέσει επίσημη αναφορά προς τις αρχές, με την οποία κατήγγειλε ότι δεχόταν ύβρεις και απειλές, επιθετική συμπεριφορά και εκφοβισμό, μέσα στην τάξη, από συγκεκριμένη ομάδα μαθητών. Ανέφερε χαρακτηριστικά, ότι μαθήτρια της είχε πετάξει μπουκάλι με σοκολατούχο γάλα, ενώ σε άλλη περίπτωση, μαθητές, της είχαν εκσφενδονίσει μπουκάλια με νερό και βιβλία, την ώρα που έγραφε στον πίνακα.
ΓΡΑΦΕΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΣ ΤΗΣ: «Η Σοφία Χρηστίδου –σ..σ. το όνομα της άτυχης καθηγήτριας- δυστυχώς, είναι μια γυναίκα που μπήκε σε μια τάξη για να διδάξει και τελικά βρέθηκε να δίνει καθημερινά μάχη μέσα σε ένα σχολικό περιβάλλον που – σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται – είχε μετατραπεί σε πεδίο εξευτελισμού και πίεσης»
ΑΝΑΡΡΩΤΙΕΤΑΙ κανείς:
ΑΠΟ ΠΟΤΕ οι καθηγητές είναι έρμαια της συμπεριφοράς των μαθητών τους;
ΑΠΟ ΠΟΤΕ παράγοντες ανωμαλίας που δημιουργούν ανώμαλες καταστάσεις με την ανώμαλη συμπεριφορά τους είναι αποδεκτοί στο σχολείο;
ΑΠΟ ΠΟΤΕ η βία, σωματική και λεκτική, αποτελεί θεμιτό τρόπο διαχείρισης των προβλημάτων που φυσιολογικά ανακύπτουν στις σχέσεις μεταξύ των μελών της σχολικής κοινότητας;
ΑΠΟ ΠΟΤΕ αφεντικό της συμπεριφοράς των μαθητών -αλλά και των άλλων εταίρων του αγωγικού φαινομένου- στο σχολείο, έπαψαν να είναι οι Κανόνες;
ΑΠΟ ΠΟΤΕ ο εξυπνάκιας διεκδικεί βαρύνοντα ρόλο στο ελληνικό σχολείο;
ΠΟΤΕ, στο καλό, από το ελληνικό σχολείο χάθηκε το αυτονόητο: Ότι, δηλαδή, παραφουσκωμένα εγώ στο εμείς, δε χωράνε, χωρίς να το διαλύσουν. Ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει, το εμείς της τάξης, όταν το εγώ του μαθητή είναι παραφουσκωμένο. Ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει το εμείς του σχολείου, όταν το εγώ του μαθητή είναι παραφουσκωμένο.
ΑΠΟ ΠΟΤΕ, ο πιο βασικός λόγος για τον οποίο έρχονται οι μαθητές στο σχολείο έπαψε να είναι για να γεννηθούνε πνευματικά;
ΑΠΟ ΠΟΤΕ, από Αίθουσα πνευματικών τοκετών, το σχολείο, μετατράπηκε σε Κλινική πνευματικών εκτρώσεων;
ΑΠΟ ΠΟΤΕ το σχολείο έπαψε να είναι παράθυρο ευκαιρίας να γίνουν άνθρωποι οι μαθητές μας;
ΑΠΟ ΠΟΤΕ η Παιδεία έπαψε να είναι η μύηση στη δυσκολία.
ΠΟΤΕ, στο καλό, στα μάτια των μαθητών η «δίψα για γνώση» -η «libido sciendi», όπως την έλεγαν οι Λατίνοι- αντικαταστάθηκε από τη «δίψα για βία», κι εμείς, χαμπάρι δεν πήραμε;
ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ, δυστυχώς, μας κάνει να αναπολούμε τα παλιό σχολείο, παρά τα προβλήματα που είχε τότε κι εκείνο.
ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ως εδώ;
ΚΑΘΕ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ τις μεταρρυθμιστικές του ορμές στο σώμα της Παιδείας. Ονειρεύονται όλοι να αφήσουν το στίγμα τους στην Παιδεία και τελικά στιγματίζουν την Παιδεία.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, δεν έχουν την Παιδεία που τα αξίζει. Είναι τόσο στείρο, στεγνό και ανέραστο το εκπαιδευτικό μας σύστημα που είναι ανίκανο να εμφυσήσει στις ψυχές των παιδιών μας τον έρωτα για το ωραίο, το καλό και το αγαθό.
ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ τα σημάδια ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας, που θα ήταν μωρία και εγκληματική αδιαφορία, να τα αγνοήσουμε.
ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ… Επειδή ο δάσκαλος –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- δε διαθέτει το μαγικό ραβδάκι που μετατρέπει τον βάτραχο σε πρίγκιπα, χρέος της Πολιτείας είναι να του εξασφαλίζει το θεσμικό και λειτουργικό εκείνο πλαίσιο, εντός του οποίου θα είναι αποτελεσματικός.
ΟΛΟΙ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- καταλαβαίνουν σε κάποια στιγμή, πως δε διαθέτουν το μαγικό ραβδάκι που μετατρέπει τον βάτραχο σε πρίγκιπα. Όσο πιο νωρίς το καταλάβουν τόσο το καλύτερο.
ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΤΑ ΖΗΤΑΤΕ ΟΛΑ από τον δάσκαλο και κοιτάξτε να διαμορφώσετε το πλαίσιο εκείνο, εντός του οποίου θα είναι αποτελεσματικός και δεν θα κινδυνεύει -αν μη τι άλλο- η ίδια η ζωή του.
