Ομιλία-Εκδήλωση την Δευτέρα 11/5 στις 8μμ στην Αμφιάλη

Ο αλλοτινός κόσμος της Μυθολογίας και ο σημερινός κόσμος.

Μια ανάλυση και κάποια βιβλία μου για όποιον έχει τέτοιου τύπου προβληματισμούς ή θέλει να ξεφύγει για λίγο από την θολούρα των ειδήσεων κι από το άγχος του αγώνα για την επιβίωση.

Στο Πολιτιστικό Κέντρο Μελίνα Μερκούρη, στο MediaLab στον β΄όροφο (Εμμ.Μπενάκη 70 Αμφιάλη) την Δευτέρα 11/5 στις 8μμ

Συγκοινωνιακό

Στον Δήμο Κερατσινίου Δραπετσώνας ψάχνουν μεταξύ άλλων και για λύσεις στο συγκοινωνιακό. Ψάχνουν για καλύτερα ή πιο συχνά δρομολόγια, για μέσα σταθερής τροχιάς και για βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ των δυο κομματιών αυτού του δήμου, του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας που είναι σχεδόν ...ασύνδετα! Κι έρχεται ένα ρεπορτάζ όπως αυτό της σημερινής εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ να σε απογοητεύσει.

* Από τα 1500 λεωφορεία λειτουργούν μόνο 1000 όταν ο στό0χος είναι τα 2000

* Το Μετρό το καλοκαίρι θα τρέχει (εν πολλοίς) χωρίς κλιματισμό

Από το 2035 οι βελτιώσεις και βλέπουμε ..., λέει το ρεπορτάζ.

Εκεί στα υπουργεία ακούει κανείς; Κι ο κόσμος τι κάνει; τα βλέπει αυτά και τα ανέχεται;

Μυθολογία και Σύγχρονος Άνθρωπος

Τρεις εκδηλώσεις με Ομιλία και Παρουσίαση βιβλίων μου θα δώσω μες στον Μάϊο.

Με αυτές τις εκδηλώσεις θα προσπαθήσω να πλησιάσω -μαζί με όσους ευαρεστηθούν να με παρακολουθήσουν- ένα θέμα που δεν είναι επίκαιρο, δεν μιλά για πολιτική, ακρίβεια ή έστω για τους πολέμους που διεξάγονται γύρω μας, Νομίζω μάς χρειάζεται ένα διάλειμμα του μυαλού και της ψυχής.

Το θέμα μου είναι η Μυθολογία και ο Σύγχρονος Άνθρωπος.

Θα δούμε ότι οι αρχαίοι άνθρωποι, του πολυθεϊστικού κόσμου, έβλεπαν την Μυθολογία όχι σαν μια εξήγηση της δημιουργίας (όπως ίσως νομίζουμε) αλλά σαν μια ζωντανή έκφραση της καθημερινής τους ζωής. Ζούσαν με θεούς και ήρωες που τούς επικαλούνταν για κάθε τους πρόβλημα.

Θα δούμε και πόσο διαφορετικά έβλεπαν οι κατοπινοί άνθρωποι, των μονοθεϊστικών θρησκειών, την μυθολογία. Την θεωρούσαν ύβρη κατά των θείων και καθαρή ανηθικότητα. Την έλεγαν ειδωλολατρία κι η σχέση μαζί της σήμαινε και την καταδίκη είτε σε φτώχεια είτε σε θάνατο.

Θα δούμε και πώς αντιμετωπίζουμε την μυθολογία εμείς, οι σημερινοί άνθρωποι, που θρησκεία μας είναι ο ανθρωπισμός, η εσωτερική μας φωνή, η συνείδηση, όπως λέμε.

Με την ευκαιρία της ανάλυσης του θέματος της μυθολογίας, θα παρουσιάσω και τρία βιβλία μου σχετικά με το θέμα:

α) έναν ήρωα, τον Μελέαγρο

β) έναν θεό, τον Διόνυσο, (που είναι στην φωτογραφία), και

γ) μια περιπέτεια, την Αργοναυτική εκστρατεία.

Θα παρουσιάσω μεθαύριο την πρόσκληση για την πρώτη από αυτή την σειρά των εκδηλώσεων. Ελπίζω να βρείτε ενδιαφέρον σε όλα αυτά.

Πριν 11 χρόνια η Δραπετσώνα και το Κερατσίνι άλλαξαν ριζικά

Κοινοποιώ από την σελίδα του Δήμου την υπενθύμιση μιας σημαντικής μέρας, όταν κατατέθηκε η τροπολογία που άλλαζε τις χρήσεις γης στην περιοχή της Ανάπλασης.

Είναι γεγονός ότι η μέρα εκείνη (28/4/2015) -έντεκα χρόνια ακριβώς πριν από σήμερα- σημάδεψε για πάντα με θετικό τρόπο την φυσιογνωμία της πόλης μας. Αξίζει να το γιορτάζει κανείς.

Ο Δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος είχε αναφερθεί σε όσους βοήθησαν και μεταξύ άλλων είπε ότι δικαιώνονται οι αγώνες των κατοίκων κι ότι "αν και η πρώτη μάχη κερδήθηκε, υπήρχε (και ακόμα υπάρχει) πολλή δουλειά μπροστά μας για να γίνει η περιοχή μας μοχλός ανάπτυξης κι ανάσα για τους κατοίκους".

Στο Ταμπάκικο αναρωτιούνται: Σε ποιον ανήκουν τα σπίτια μας;

Οι πολυκατοικίες στο Ταμπάκικο (176 σπίτια εκ των οποίων τα 129 προσφυγικά) κτίστηκαν το 1992, έγινε και μια κλήρωση κι οι δικαιούχοι μπήκαν στα σπίτια τους τα οποία όμως ... δεν είναι δικά τους ακόμη, ένα τέταρτο του αιώνα μετά!

Πραγματικά, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται είναι αληθινό. Τα σπίτια δεν έχουν παραδοθεί στους ιδιοκτήτες τους οι οποίοι μένουν εκεί χωρίς κανένα χαρτί στα χέρια τους. Κάποια προβλήματα με το ρυμοτομικό σχέδιο εμποδίζουν την σύσταση οριζοντίου ιδιοκτησίας και την απονομή των παραχωρητηρίων. Όμως οι πρόσφυγες ή οι εργατικές οικογένειες που αποκαταστάθηκαν εκεί, τι φταίνε αν το κράτος και οι εργολάβοι δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους; Κι είναι και κάτι ακόμη. Μη έχοντας χαρτιά δεν μπορούν να κάνουν κι επισκευές αναγκαίες για να μην καταρρεύσουν οι τοίχοι ή τα μπαλκόνια. Το κράτος θέλει να "ξεφορτωθεί" τα σπίτια και τις ευθύνες από πάνω του όμως η αθάνατη ελληνική γραφειοκρατία έχει τους δικούς της ρυθμούς. της απελπισίας.

Ο Δήμος, ως τοπική "εξουσία", χωρίς ουσιαστική εξουσία βέβαια αλλά με ένα κύρος ικανό να βάζει θέματα, σπρώχνει τα πράγματα και ήδη υπήρξε σχετική συνάντηση του δημάρχου με τον Γενικό Γραμματεία του Υπουργείου. Κάποια πράγματα μπαίνουν σε μια σειρά για να λυθούν, αν και υπάρχει ακόμα δρόμος.

Κι αφού πέρασε ένα τέταρτο του αιώνα το ερώτημα παραμένει: Σε ποιον ανήκουν τελικά τα σπίτια; Όπως και να έχει το θέμα, μια μονάχα μπορεί να είναι η απάντηση.

Τα σπίτια ανήκουν στους ιδιοκτήτες τους, στους πρόσφυγες που έδωσαν την ανταλλάξιμη περιουσία στο κράτος και στις εργατικές οικογένειες που εμπιστεύτηκαν τον ΟΕΚ (οργανισμό εργατικής κατοικίας) για την στεγαστική τους αποκατάσταση.

Κι όσο πιο γρήγορα περιέλθουν τα σπίτια στους αληθινούς ιδιοκτήτες τους τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει μια ανωμαλία που δεν περιποιεί τιμή για το κράτος, όχι μόνο στην σημερινή κυβέρνηση αλλά σε όλες που κυβέρνησαν τα τελευταία 24 χρόνια, ΝΔ, ΠαΣοΚ, Σύριζα ακόμα και Δημαρ και ΛΑΟΣ για λίγο.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ 34 ΧΡΟΝΙΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ ΣΠΙΤΙΩΝ

ΟΙ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΤΑΜΠΑΚΙΚΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ

Ο οικισμός των προσφυγικών στο Ταμπάκικο (ονομαζόμενος οικισμός "Τσιμενταδικα") ενέχει κινδύνους. Τοίχοι μπορεί να πέσουν, μπαλκόνια ή σοβάδες μπορεί να ξεκολλήσουν και κανείς δεν υπάρχει για να φροντίσει για όλα αυτά. Οι κάτοικοι δεν έχουν οριστικά παραχωρητήρια κι επομένως δεν έχουν ουσιαστικά την ιδιοκτησία των σπιτιών τους. Ο λόγος είναι ότι εκκρεμεί μια ρυμοτομική τακτοποίηση εδώ και πολλά χρόνια τώρα.

Όμως κι ο Δήμος δεν έχει σχέση ή υπευθυνότητα ούτε και την δυνατότητα να επέμβει στα σπίτια αυτά. Ιδιοκτήτης των σπιτιών είναι το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και η ευθύνη θα είναι δική του αν συμβεί κάτι δυσάρεστο. Γι'αυτό κι ο Δήμος έχει ζητήσει επίμονα ραντεβού να μιλήσει με τον Υπουργό ή τον Γενικό Γραμματέα ώστε να θέσει το θέμα στις σωστές του διαστάσεις.

Υπάρχουν κι άλλα ζητήματα που εκκρεμούν ανάμεσα στον Δήμο και το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής για τα οποία θα αναζητηθούν λύσεις. Το επείγον όμως είναι η άμεση επέμβαση του υπουργείου για να προληφθεί κάποιο ατύχημα και η έκδοση των παραχωρητηρίων που θα δώσει και τυπικά τα σπίτια στους κατοίκους και θα τούς επιτρέψει να τα φροντίσουν μόνοι τους.

Οι δυο Ελλάδες

Οι δύο Ελλάδες:

Η Ελλάδα του Χρήστου Ράμμου, που δήλωσε "ΜΕΝΩ ΑΦΩΝΟΣ" για την απόφαση του εισαγγελέα να θάψει μια υπόθεση που βοά και

η Ελλάδα του Μακάριου Λαζαρίδη, του ΟΛΟΙ ΛΑΜΟΓΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ που διεκδικεί το δικαίωμα στην απαξίωση των πάντων.

Είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο, όπου η χώρα κοιτά το μέλλον της και βλέπει μόνο μαυρίλα. Η μια πλευρά της, πότε από αριστερά, πότε από δεξιά, συνήθως στα τυφλά, αναζητά μια διέξοδο, λίγη δικαιοσύνη, περισσότερη αξιοπρέπεια, Η άλλη πλευρά επιδιώκει χωρίς αιδώ να διατηρήσει την αδικία που την βολεύει, την αναξιοκρατία που την κρατά ζωντανή, την φαυλότητα που την θρέφει. Σύντομα, το αργότερο σε ένα χρόνο, το νωρίτερο σε ένα εξάμηνο, οι δυο αυτές Ελλάδες θα συγκρουστούν. Από την μια θα είναι το κάστρο της Μητσοτάκης ΑΕ, κι από την άλλη αντίπαλοι παλιοί και γνώριμοι (ΠαΣοΚ, ΚΚΕ, Ακροδεξιά και Αριστερά) και πρόσωπα που βρίσκονται εκτός Βουλής και που ακόμα δεν έχουν καλά-καλά εμφανιστεί κι απειλούν να κάνουν την ολική ανατροπή.

Θα είναι μια μάχη που θα κριθεί με νοκάουτ όπως το 2023 ή μια μάχη δύο γύρων όπως το 2012 και το 2015; Κανείς δεν ξέρει ακόμα. Όλα θα κριθούν από το ποσοστό συμμετοχής. Αν πέσει ξανά στο 50% και επικρατήσει η αδιαφορία, η Ελλάδα δεν θα έχει καμιά ελπίδα να ξεφύγει από τον βούρκο στον οποίο έχει κυλιστεί. Αν η συμμετοχή αγγίξει το 80% όλα θα αλλάξουν. Η μάχη του ΜΕΝΩ ΑΦΩΝΟΣ και του ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΛΑΜΟΓΙΟ θα κριθεί στην συμμετοχή.

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΥΦΤΙΑΣ

Ο Βενιζέλος το ονομάζει πολύ εύστοχα «η εκδίκηση της γυφτιάς». Γιατί η παράταξη της ΝΔ, που το '20-'21 έκανε τις υποκλοπές (όταν ακόμα δεν υπήρχε η ευρωπαϊκή εισαγγελία), παρέδωσε το υλικό στην Κοβέσι κι εκείνη με αυτό το υλικό στέλνει τα στελέχη της ΝΔ στο δικαστήριο.

ΚΕΡΚΥΡΑ

Το πιο όμορφο μέρος στον κόσμο.

Εικόνα και ήχος από Έλληνες δημιουργούς.

Ώστε "επανάσταση", ε; Γελοίοι!

Αυτή η ιστορία της "επανάστασης" της 21ης Απριλίου, όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο γελοία μού φαίνεται.

Τι καραγκιόζηδες που ήταν όλοι τους, από τους μεγαλόσχημους Παπαδόπουλους, Λαδάδες, Ρουφογάληδες και Παττακούς μέχρι τους τοπικούς δημάρχους της χούντας και κάτι διοικητές του ΙΚΑ, της Ασφάλειας, της ΚΥΠ και των οργανισμών.

Κάποιες από αυτές οι καρικατούρες της "επανάστασης" απέκτησαν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω μας χρησιμοποιώντας τα τανκς και τα μπαζούκας που εμείς (ο λαός) αγοράσαμε και τούς τα δώσαμε για να μάς προστατεύουν από τον εξωτερικό εχθρό.

Ήταν προδότες της πατρίδας, κομπλεξικά άτομα με σανό στο κεφάλι αντί για μυαλό και πολλοί εξ αυτών σαδιστές στην συμπεριφορά τους. Όσο περνάει ο καιρός τείνω πιο πολύ να τούς λυπάμαι παρά να τούς μισώ. Οι πιο πολλοί έχουν πεθάνει, λόγω ηλικίας, κι άφησαν πίσω τους τα ορφανά της χούντας, τους χρυσαυγίτες και τους κάθε λογής ηλίθιους που πιστεύουν ότι μετά από τόσα χρόνια μπορούν να υμνήσουν την χούντα μια και στην Ελλάδα όλα γίνονται πολύ εύκολα περασμένα ξεχασμένα.

Οι θεοί είναι παντού

 Υπέροχο κείμενο του Kostas Tsalos.

«Μου σχολιάζει μια κυρία, "λοιπόν, ο Απόλλωνάς σας δεν υπάρχει, δεν τον έχω δει, μόνο ο Χριστός υπάρχει!".

Τον έχεις δει κυρία μου τον Απόλλωνα ,τον έχεις δει στο φως του ήλιου του ζωοδότη που αιμοδοτεί την πλάση. Τον Δία τον έχεις δει στους κεραυνούς που πέφτουν δίπλα σου και θυμάμαι να ζητάω το έλεος του στην Ριζηνία της Κρήτης όταν οι κεραυνοί του πέφταν δίπλα μου. Την Αφροδίτη την έχεις δει όταν σκιρτάει αυτό το δέος μέσα σου που σημαίνει ότι ζεις τον έρωτα και ο έρωτας αυτός αν κρατήσει θα γίνει ουράνιος και θα ξεπεράσει τα στενά όρια της σάρκας. Τον Διόνυσο τον είδες όταν μέθυσες με φίλους λατρεμένους και αγαπούσες τα πάντα και χορέψατε κυκλοτερείς χορούς που σβήνανε κάθε κακό και ήταν σαν να μην υπήρχε αύριο και την Δήμητρα την είδες γιατί γεύτηκες τους καρπούς της που σου χάρισε η ευτυχία της που αγκάλιασε την Περσεφόνη και τον Πάνα τον είδες όταν για λίγο πέταξες τις νόρμες της λογικής, βρήκες τον ακατέργαστο πυρήνα σου και μύρισες την ευωδία της φύσης.Τον Ποσειδώνα τον είδες στα κύματα που φουσκώνουν στην ομορφιά και στην δύναμη της θάλασσας που ακολουθεί τις βουλές του άρχοντα της.

Μην προσπαθείτε κάποιοι να εξηγήσετε τους Έλληνες θεούς μας με όρους αβρααμικής εσχατολογίας, θα αποτύχετε οικτρά. Οι θεοί μας είναι παντού στον κόσμο που γνωρίζουμε ,στον κόσμο που αγαπάμε, στον κόσμο που ψάχνουμε και όλα είναι άκτιστες ενέργειες τους.

Όταν λέτε πόσο όμορφη είναι η Ελλάδα, να θυμάστε ότι η κοσμοθέαση του προγονικού μας λαού είναι εκείνη που διάβασε αυτή την ομορφιά και οι θεοί μας ζούνε δίπλα μας, με κάθε ανάσα μας τους νιώθουμε.

Έλληνας ίσον Ευθύνη

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΞΑΝΑ

Για διακόσια περίπου χρόνια η ελληνικότητα των Νεοελλήνων αμφισβητήθηκε ισχυρά, αρχίζοντας από τον Φαλμεράγιερ το 1830 χωρίς να μπορεί να αποδειχθεί ούτε ο ισχυρισμός του ούτε όμως και να καταρριφθεί καθώς δεν υπήρχαν επιστημονικά μέσα για κάτι τέτοιο.

Η κατάσταση άλλαξε μόλις πρόσφατα. Γενετιστές του Χάρβαρντ και του Ινστιτούτου Μαξ Πλανκ με γενετικές έρευνες του 2017 και του 2021 βεβαίωσαν οριστικά και αμετάκλητα, την μοναδική συγγένεια ανάμεσα στο DNΑ αρχαίων σκελετών μυκηναϊκών τάφων και στο DNΑ σύγχρονων Ελλήνων ότι υπάρχει μια μοναδική ΣΥΝΕΧΕΙΑ και ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ. Αποδείχθηκε έτσι, όψι με συλλογισμούς και υποθέσεις αλλά με τρόπο καθαρά πειραματικό η γενετική συγγένεια των Νεοελλήνων με τους Αρχαίους Έλληνες της Μυκηναϊκής Εποχής.

Δεν είναι όμως ώρα για πανηγυρισμούς. Όχι γιατί "εμείς πάντα το γνωρίζαμε". Τίποτε δεν γνωρίζαμε! Μόνο υποθέσεις κάναμε κι ευχές διατυπώναμε. Τώρα ξέρουμε με τρόπο αντικειμενικό ότι είμαστε γηγενείς κι όχι έποικοι αλλογενείς, όμως αυτό δεν μάς απαλλάσσει από την ευθύνη να αποδείξουμε ότι αξίζουμε να φέρουμε αυτό το όνομα. Μάς φορτώνει με το χρέος να σταθούμε αξιοπρεπώς στον σύγχρονο κόσμο, να πάψουμε να είμαστε οι τελευταίοι σε κάθε κατηγορία στην Ευρώπη και να πάψουμε να αμαυρώνουμε ένα όνομα που όλος ο πολιτισμένος κόσμος κι όσοι γνωρίζουν από επιστήμη, τέχνη και πολιτισμό έχουν πιο ψηλά από κάθε τι άλλο.

Καιρός να ξαναγίνουμε Έλληνες.

Ας μάς εμπνεύσει ο μέγας Μίκης Θεοδωράκης

Μονοθεϊσμοί και ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Πώς βλέπει ο άνθρωπος του ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΥ τον κόσμο και την ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ;

Έγραψα τις προάλλες για το πως έβλεπε τον κόσμο ο άνθρωπος της εποχής του Πολυθεϊσμού. Ας δούμε τώρα το αντίστοιχο ερώτημα για τον άνθρωπο της εποχής του Μονοθεϊσμού (από το 400μΧ ως το 1900μΧ περίπου). Μια σημείωση: Όταν λέω εποχή μονοθεϊστικών θρησκειών, (χριστιανισμός, ισλάμ, βουδισμός κτλ.), δεν περιλαμβάνω την σημερινή εποχή, τον 20ο και 21ο αι. όπου ο Μονοθεϊσμός έχει μετατραπεί σε μια νέου τύπου "θρησκεία", τον Ανθρωπισμό. Θα τα πούμε αυτά στο μέλλον.

Στην εποχή των Μονοθεϊσμών, ο κόσμος είναι μια πνευματική (θεϊκή) δημιουργία, με δημιουργό τον θεό και δημιουργήματα τον Άνθρωπο και την φύση γύρω του. Ο κόσμος έχει σκοπό και τέλος.

Η ζωή είναι μια δοκιμασία για την κόλαση ή τον παράδεισο ή και για μια μετεμψύχωση. Μόνος λόγος ύπαρξης επομένως είναι η επιτυχία στην δοκιμασία αυτής της ζωής για να πετύχεις καλύτερη θέση στην άλλη. Η υπακοή στην Εκκλησία, τους νόμους, τα ιερά βιβλία, τον λόγο του Ιησού, του Μωάμεθ, του Βούδα είναι ο μόνος δρόμος. Μπορεί να υποφέρεις εδώ σε αυτή την ζωή, θα ανταμειφθείς όμως στην άλλη. Για εμάς στην Ελλάδα, η θρησκεία αυτή είναι ο χριστιανισμός και ειδικά η ορθοδοξία.

Και ποια είναι η ψυχοσύνθεση του ατόμου μέσα σε αυτό το κλειστό (και ασφαλές) περιβάλλον;

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ είναι αντιμέτωπος με τον Θεό που έχει δώσει εντολές και απαιτεί να τηρούνται. Η κρίση είναι ατομική, δεν σε σώνει η οικογενειακή ιστορία ούτε η φυλή. Μόνο οι δικές σου πράξεις μετράνε και τις βλέπει ο θεός. Ό,τι κι αν λένε οι άνθρωποι, μόνο η γνώμη του θεού μετράει.

Η ΖΩΗ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ είναι ο μόνος δρόμος για τον παράδεισο. Πραγματικά άφεση αμαρτιών δίνει μόνο η εκκλησία ενώ τα ιερά της βιβλία είναι απαραβίαστα, αφού τα έγραψε ο ίδιος ο θεός ή έχουν θεϊκή έμπνευση και επικύρωση. Αυτή η θέση προκάλεσε την αντιεπιστημονική στάση στον Μεσαίωνα.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. Μόνο ελευθερία να βρίσκεις τον δρόμο σου προς τον θεό. Ιερά εξέταση κι αφορισμοί υπάρχουν για να δείχνουν τον σωστό δρόμο που είναι ο δρόμος του θεού. Δεν ανακαλύπτει κανείς με το μυαλό του τον θεό, ο θεός έχει αποκαλυφθεί μέσα από τα ιερά βιβλία μόνος του.

Το μότο του πιστού είναι ΥΠΑΚΟΗ, ΕΛΕΟΣ και ΘΥΣΙΑ

Μετρούν οι πράξεις και η ηθική με την υπακοή στην εκκλησία και τις αρχές. Έτσι παίρνει κανείς την υπόσχεση για ανάσταση και για μια μετά θάνατον ζωή, είτε στον παράδεισο είτε στην Νιρβάνα.

Κυρίαρχο δόγμα είναι η Θεολογία που θεωρεί την Ψυχή καθαρή και το Σώμα βρώμικο. Δικαίωση υπάρχει μόνο μέσω της εκκλησίας και υπέρτατη αξία είναι η προσευχή (π.χ. Μονές, Άγιο όρος, Στυλίτες κτλ). Οι δημόσιες διαφωνίες αφορούν στο φύλο των αγγέλων, το είδος και το πλήθος των φύσεων του θεού, τα άζυμα κι ένζυμα, και τα περί αιρέσεων και διαβόλου.

Στο πλαίσιο αυτό η Μυθολογία γίνεται μια ΒΡΩΜΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ, ένα μιαρό κατασκεύασμα του διαβόλου ή ανθρώπων του παρελθόντος που παρασύρθηκαν. Η μυθολογία είναι παγανισμός κι απαγορευμένη πράξη. Γι αυτό στην αναγέννηση και τον διαφωτισμό, όταν αναζητούνται από τους καλλιτέχνες, τους επιστήμονες και τους φιλοσόφους οχήματα αντιθρησκευτικής στάσης, τρόποι αντίδρασης στο εκκλησιαστικό κατεστημένο, η Μυθολογία προσφέρει θέματα για πίνακες (ζωγράφοι και γλύπτες αναγέννησης) και παραδείγματα για επιστημονικές ανακαλύψεις (από τον Φρόϋντ ως τους πρωτοπόρους της αστρονομίας).

Όσο διαρκεί ο Μεσαίωνας στις κοινωνίες και στα μυαλά των ανθρώπων, ακόμη και οι διανοητές αυτοπεριορίζονται και προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις από την Μυθολογία. Γίνονται προσπάθειες (από τον Γλάδστονα και άλλους) να εξηγηθεί η Μυθολογία με μέτρα θεολογικά, σαν μια παρέκκλιση της αληθινής θεολογίας από ανθρώπους βαρβάρους ή ανήθικους. Η Μυθολογία εμφανίζεται ως παρερμηνεία της αληθινής διδασκαλίας περί Θεού και μόνο όταν το θεολογικό οικοδόμημα δέχεται πλήγματα (Νίτσε, Βολταίρος, Ρομαντικοί και Διαφωτιστές, Προτεστάντες, Δαρβίνος κτλ) μόνο τότε η Μυθολογία αρχίζει να βρίσκει ξανά μια θέση αξιοπρέπειας και να επιδέχεται αληθινές ερμηνείες.

Μαζί με τον Μεσαίωνα τελειώνει και η φυλάκιση της Μυθολογίας στα θρησκευτικά δεσμά που τής επέβαλε ο μονοθεϊσμός.

[Στις φωτογραφίες βλέπουμε αριστερά μια συλλογή εικόνων με αυστηρές μορφές, μακριά από την χαρά της ζωής των αρχαίων έργων τέχνης και δεξιά μια ανεικονική προσέγγιση στην τέχνη του ισλάμ που ουτε καν τις εικόνες δεν μπορεί να ανεχθεί. Κάντε την σύγκριση με την τέχνη της αρχαιότητας. Η μέρα με την νύχτα, το φως με το σκότος στην κυριολεξία.]

Ποιο θα είναι το μέλλον του οικισμού Καππαδοκία;

Ο οικισμός Καππαδοκία στον Άγιο Διονύση, είναι ένα σημαντικό μέρος της εισόδου της πόλης του Κερατσινίου και της Δραπετσώνας από την πλευρά του Πειραιά και του λιμανιού. Για τον οικισμό αυτόν, που τον προστατεύει ο δήμος για να μην πέσει στα κεφάλια των περαστικών, έχουν κατατεθεί κατά καιρούς διάφορες σκέψεις που κινούνται ανάμεσα στα δύο άκρα, της διατήρησης και της κατεδάφισης. Νομικό εμπόδιο δεν υπάρχει καθώς με απόφαση του Σ.τ.Ε. του 2004 ο οικισμός δεν είναι διατηρητέος σαν μνημείο αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, άρα υπάρχει δυνατότητα για κάθε ιδέα (είτε διατήρηση είτε κατεδάφιση) να εφαρμοστεί.

Μέχρι στιγμής έχουμε:

• Κάποιες σκέψεις που μιλούν για επανάχρηση των υπαρχουσών κτιριακών κατασκευών (εν μέρει ή εν όλω),
• Κάποιες άλλες ιδέες που θέλουν την δημιουργία ενός μεγάλου χώρου πρασίνου και αναψυχής,

Προέχει πρώτα η οριστική αποκατάσταση των σεισμοπαθών (με οριστικά παραχωρητήρια) και εν συνεχεία η αναγκαστική απαλλοτρίωση (όπως προβλέπει ο σχετικός νόμος του 2003) όσων κατοικιών δεν έχουν μπει στην κλήρωση των νέων διαμερισμάτων. Αφού περάσουν στην κυριότητα της Πολιτείας (Υπουργεία ή Δήμος),, τότε θα αποφασιστεί το μέλλον της περιοχής. Προς το παρόν το Κράτος (υπουργεία Πολιτικής Προστασίας ή Κοινωνικής Πολιτικής) έχει τον πρώτο λόγο, αλλά, ο Δήμος (ως εκπρόσωπος των κατοίκων) διεκδικεί το δικαίωμά του να διαχειρίζεται εκείνος τον τόπο του. Σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να πρυτανεύσει το καλό της πόλης σαν σύνολο.

Στις φωτογραφίες (από Μπενέτος- Δήμος Κερατσινίου Δραπετσώνας) βλέπουμε την εγγύτητα του οικισμού με το λιμάνι, τα ετοιμόρροπα κτίρια και το άφθονο πράσινο ανάμεσά τους που με τον καιρό έχει εξελιχθεί σε αδιαπέραστο τείχος.

Το νόημα της Μυθολογίας

Για να αντιληφθείς την ουσία και το νόημα της ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ -κι ιδιαίτερα της ελληνικής μυθολογίας-, πρέπει να γνωρίζεις το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε, αφενός το γεωγραφικό πλαίσιο, τον ελληνικό χώρο, αφετέρου το χρονικό πλαίσιο, την περίοδο των Μυκηναϊκών και Αρχαϊκών χρόνων. Υπήρχαν οι ινδοευρωπαίοι θεοί που ήρθαν με τα ελληνόφωνα φύλα των Αχαιών, των Ιώνων και των Αιολέων (2000-1400 π.Χ.) κι οι μεσογειακοί θεοί που προϋπήρχαν (τουλάχιστον από το 7000 π.Χ.) στα Κρητομινωικά και τα Πελασγικά φύλα, όμως η μίξη των μύθων καταγράφτηκε αργότερα, στην αρχαϊκή εποχή, γύρω στο 800 π.Χ. μέχρι το 500 π.Χ.. Φυσικά μύθοι συνέχισαν να γράφονται με τις διάφορες παραλλαγές όσο κυριαρχούσε ο ελληνικός (ή ο ελληνορωμαϊκός) τρόπος ζωής στην Μεσόγειο.

Μετά από αυτά, μπορούμε να πούμε ότι η Μυθολογία, αποτέλεσε βασικό διήγημα και οδηγό ζωής, ότι καθόρισε την ελληνική ψυχή κι εφευρετικότητα κι ότι δημιούργησε το θαύμα των κλασικών χρόνων. Αυτό έγινε μέσα σε έναν πολυθεϊστικό κόσμο (που τον λένε και παγανιστικό). Ας δούμε τώρα πώς ένιωθε και πώς σκεφτόταν ο άνθρωπος εκείνης της εποχής.

Ο κόσμος δεν είχε δημιουργηθεί από κανέναν, ο κόσμος ήταν ΑΠΕΙΡΟΣ, χωρίς τέλος και ξεκινούσε από το ΧΑΟΣ. Μέσα σε αυτό το άπειρο χάος, κυβερνούσαν η ΤΥΧΗ και η ΜΟΙΡΑ, οι δυο πρωταρχικές δυνάμεις που καθόριζαν τα πάντα. Μέσα στο Χάος και υπό την Τύχη διαμορφώθηκαν με τον ΕΡΩΤΑ (που ενώνει τα έμψυχα κι άψυχα πράγματα) η ΓΗ κι ο ΟΥΡΑΝΟΣ.

Κολλημένος ο Ουρανός πάνω στην Γη (την Γαία) γεννούσε πλάσματα θεϊκά, τους τιτάνες, που υπέφεραν από ασφυξία και γι αυτό η Γη, με την βοήθεια του τιτάνα Κρόνου, απαλλάχτηκε από τον Ουρανό που ξεκόλλησε από πάνω της και επέτρεψε να συμβεί το θαύμα της δημιουργίας, η φύση όπως την ξέρουμε.

Την αταξία που επικράτησε στην Γη όταν απελευθερώθηκαν οι δυνάμεις της φύσης, ήρθαν να διορθώσουν οι θεοί, οι γιοι του Κρόνου, που νίκησαν τον πατέρα τους και τους άλλους τιτάνες και επέβαλαν την Ολύμπια Τάξη, δηλαδή τον πολιτισμό.

Από εκεί που τα ηφαίστεια, οι τυφώνες, οι σεισμοί, οι καταιγίδες (τιτανικές μορφές) διαμόρφωναν το γήινο τοπίο, ήρθαν οι θεοί με επικεφαλής τον Δία και βοήθησαν να τιθασευτεί η φύση, να γίνουν λιβάδια τα δάση για να φυτευτούν, να ημερέψουν τα ζώα και να γίνουν οικόσιτα, να φτιαχτούν αναβαθμίδες στους λόφους για να καλλιεργηθούν φυτά, να γίνουν λιμάνια στις άγριες ακτές, και να φτιαχτούν οι πόλεις. Η νίκη των Ολυμπίων ήταν η νίκη (κι η επιβολή) του πολιτισμού πάνω στην άγρια φύση.

Μέσα σε αυτό το μυθολογικό περιβάλλον, ο θνητός άνθρωπος της αρχαιότητας, του πολυθεϊστικού κόσμου, δεν έτρεφε ελπίδες σωτηρίας ή μιας δεύτερης ζωής σε κάποιο παράδεισο. Μόνη του χαρά ήταν η ευζωία, η ηδονή, και κυρίως η αποφυγή του πόνου. Η ζωή του ήταν εδώ, πάνω στην Γη και περιορισμένη χρονικά. Γεννιόταν και πέθαινε όπως όλα γύρω του γεννιούνταν και πέθαιναν κι αυτά. Η μόνη κρίση που απέμενε για να τον δικαιώσει, ήταν η φυλή του, το γένος του και κατόπιν η πόλη του.

Γι αυτό οι άνθρωποι ήταν ΠΟΛΙΤΕΣ, γι αυτό ήταν τόσο δεμένοι με την Πόλη και γι αυτό μετείχαν όλοι στην δημόσια ζωή. Το να είσαι ιδιώτης σήμαινε τιμωρία. Η εξορία ισοδυναμούσε με τον θάνατο. Δημοκρατία ήταν το πατρώο πολίτευμα που επέβαλλε σε όλους την συμμετοχή στα κοινά, με κλήρωση κι όχι με ψήφο, δηλαδή όχι με επιλογή.

Μόνη επιδίωξη του βίου ήταν η ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ, δηλαδή μια ζωή με εντιμότητα, αξία, κύρος και αναγνώριση. Μόνο η αναγνώριση της πόλης και των συμπολιτών του έδινε νόημα στην ζωή ενός ανθρώπου της εποχής εκείνης.

Αυτό έσπρωχνε όλους τους πολίτες κάθε πόλης, τους έδινε το κίνητρο για να είναι γενναίοι και να ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥΝ, να είναι ρήτορες και να έχουν επιχειρήματα για να επικρατήσουν στο ανταγωνιστικό πεδίο της πόλης, στην Αγορά.

Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν, έστω κι αν έβλεπε τους θεούς σαν όντα πολύ μεγαλύτερα από αυτόν, σαν δυνάμεις φυσικές που ήταν αθάνατες αφού παρέμεναν στην Γη και μετά τον θάνατό του, ωστόσο συνεργαζόταν με αυτούς και τούς μεταχειριζόταν κατά το συμφέρον του. Άλλους θεούς τούς θεωρούσε δικούς του κι άλλους ενάντιούς του. Δεν υπήρχε ιερότητα και δουλικότητα, υπήρχε σεβασμός και ΣΧΕΣΗ, δεν υπήρχαν ιερά βιβλία, υπήρχαν μόνο ΜΥΘΟΙ που δεν εξωράιζαν τους θεούς αλλά, αντιθέτως, έδειχναν τις αδυναμίες τους, τις καλοσύνες ή τις κακίες τους, ήταν θεοί με ανθρώπινα μέτρα, άλλοτε φίλοι του κι άλλοτε εχθροί του.

Αυτόν τον κόσμο, τον αληθινά θαυμαστό και μέγα, θέλω να περιγράψω με κάποια βιβλία μου όπως το "ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ ΚΑΙ ΑΤΑΛΑΝΤΗ", το "ΔΙΟΝΥΣΟΣ, Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΕΦΗΒΟΣ" και το "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ" τα οποία θα παρουσιάσω σύντομα. Μαζί με την παρουσίαση όμως θα προσπαθήσω να κάνω μια ομιλία και -ενδεχομένως- συζήτηση για τα θέματα αυτά και για το πώς ο σύγχρονος άνθρωπος, που μεγάλωσε με τις σύγχρονες θρησκείες, τον Μονοθεϊσμό και τον Ανθρωπισμό, μπορεί να αντιληφθεί την Μυθολογία και τι μπορεί να κερδίσει από αυτήν.

Θα ενημερώσω προσεχώς γι αυτή την ομιλία-παρουσίαση.