ΕΝΑ ΓΛΥΠΤΟ ΣΤΟ ΤΟΚΙΟ ΟΝΟΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ

(παίρνω το κείμενο από την Σταγόνα 4u)

Το γλυπτό αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία, βρίσκεται έξω από τον σταθμό του Τόκυο. Είναι δημιούργημα του γλύπτη Yokoe Yoshizumi (1887-1962) και ανεγέρθηκε (αρχικά σε άλλο σημείο) το 1955, δηλαδή τρία χρόνια μετά την Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο η οποία τερμάτισε την περίοδο κατοχής της Ιαπωνίας από τις συμμαχικές δυνάμεις. Το έργο φιλοτεχνήθηκε ως σύμβολο ειρήνης, και μνήμης των δεινών που φέρνει ο πόλεμος. όπως τόσα και τόσα άλλα, σχεδόν παντού στον πολιτισμένο κόσμο. Ποια είναι η ιδιαιτερότητά του, λοιπόν; Στη βάση του, υπάρχουν θαμμένα γράμματα και ημερολόγια Ιαπώνων κρατουμένων που εκτελέστηκαν από τους συμμάχους μετά τον πόλεμο. Προσέξτε το ιδεόγραμμα (kanji) που υπάρχει επάνω του. Τo kanji 愛 , προφέρεται ως «ai» (αΐ), που στα Ιαπωνικά σημαίνει "αγάπη". Όπως παρατηρείτε, κάτω από το kanji υπάρχει σκαλισμένη η ελληνική του απόδοση: «η αγάπη».

Στην βάση, θαμμένα τα τελευταία λόγια εκτελεσμένων στρατιωτών και αξιωματικών.

Στην κορυφή, ένας άνθρωπος με τα χέρια ανοιχτά & υψωμένα λες και προσπαθεί να αγκαλιάσει τον ουρανό. Και μεταξύ του θανάτου -στην βάση- και του ανθρώπου που ατενίζει τον ουρανό -στην κορυφή- η λέξη «αγάπη» .

愛 : ai -η αγάπη.

Για να υπενθυμίζει, πως είναι αυτό που κάνει τελικά όλην την διαφορά. Αυτό που από το χώμα, υψώνει όλους μας προς τον ουρανό.

Μνήμη Γιώργου Αθηναΐδη

Για τον φίλο μας Γιώργο Αθηναΐδη που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας δύο λόγια.

Ο Γιώργος είχε την νοοτροπία και το ιδιαίτερο ήθος του ΚΚΕ ακόμα κι όταν έφυγε από το ΚΚΕ για την άλλη αριστερά που κατέληξε χωρίς να το καταλάβει να είναι "κυβερνώσα". Έδειξε την δουλειά του σαν δημοτικός σύμβουλος και στον συνδυασμό του ΚΚΕ με τον Μαρίνο Κοσκινά και στον συνδυασμό ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού με τον Κώστα Χρονόπουλο. Κι έδειξε το ποιόν του στις παρέες, στις πολιτικές συγκρούσεις, στην καθημερινή του ζωή. Μεγαλώσαμε όλοι και συνηθίσαμε να μάς λείπουν όλο και περισσότεροι. Εμείς συνεχίζουμε για λίγο ακόμη ενώ εκείνος έγινε ήδη αέρας, φωτιά, χώμα και αστερόσκονη, έτοιμος να μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο για το οποίο δεν έχουμε ιδέα. Έγινε κιόλας ο,τι ήταν πριν γεννηθεί, τμήμα του σύμπαντος.

Σε θυμόμαστε Γιώργο και... μην ξεχνάς ..., εκεί που ήσουν είμαστε, εκεί που είσαι πάμε.

One more cup of coffee before I go

to the valley below

Αγύριστο κεφάλι, επιμένει ακόμα.

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ. Η Εφημερίδα των Συντακτών, σε στενή ιδιοκτησιακή σχέση με την Όιλ Ουάν, συνεχίζει το θεάρεστο έργο της. Μετά τις φωτογραφίες για οροφές των σχολείων που "πέφτουν" (επρόκειτο για σχολεία άλλων δήμων κι όχι γι αυτά του ρεπορτάζ) μετά τις πυρασφάλειες (από καταγγελίες προερχόμενες από την ίδια μήτρα) τώρα βρέθηκαν οι απευθείας αναθέσεις. Αυτές τις πήραν έτοιμες από το Φ/Μ και έκαναν νέα καμπάνια κατά του δημάρχου Βρεττάκου. Για τις καταγγελίες υπάρχουν εύκολες απαντήσεις αλλά θα δοθούν αρμοδίως, εδώ σχόλιο κάνουμε. Πάντως, γράφουν κι άλλοι στο Φ/Μ παιδιά, μην τους αγνοείτε κι αυτούς.

Απ' ό,τι μαθαίνω, ο Βρεττάκος εξακολουθεί να θέλει την άμεση απομάκρυνση της Όιλ Ουάν (και κάθε ρυπογόνου μονάδας) από την περιοχή μας παρά τις "ευγενικές" προσπάθειες των φιλικών προς την εταιρεία μέσων "ενημέρωσης". Κι απ' ό,τι καταλαβαίνω δεν πρόκειται να αλλάξει ρότα όσες πυρασφάλειες κι αν τού ζητήσουν, όσα σανίδια κι αν βρουν στην πόλη, όσες καταγγελίες τύπου Φέισμπουκ κι αν προβληθούν πρωτοσέλιδα. Αγύριστο κεφάλι ο δάσκαλος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να μην παρεξηγηθούμε, αντιπολίτευση πρέπει να γίνεται και όλα τα θέματα του δήμου πρέπει να θίγονται. Μιλώ για την εκμετάλλευση που γίνεται από τα ΜΜΕ.

Η ομορφιά που μάς έκλεψαν!

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Στα μέσα του 19ου αιώνα ο Πειραιάς είχε τρεις θαυμάσιους περιπάτους αναψυχής κι ο ένας εξ αυτών ήταν …η Δραπετσώνα! Ήταν χώρος όχι μόνο για περίπατο και για εξοχικά πικνικ αλλά και για καλοκαιρινά μπάνια.

Σε αυτή την έξοχη παραλία γύρω στο 1890 φτιάχτηκαν ξύλινα μπάνια, στο λιμανάκι της Κρεμμυδαρούς. Ο σχετικά υπερυψωμένος λοφώδης τόπος ονομαζόταν Τραπεζών εξ ού και το σημερινό όνομα Δραπετσώνα. Ήταν η περιοχή όπου στην αρχαιότητα υπήρχε η Ηετιώνεια Πύλη των Μακρών Τειχών και το θεραπευτήριο Αφροδίσιο κι εκτεινόταν ως τον λιμένα των Φωρών (σημερινός όρμος Δραπετσώνας) μετά από τον οποίο άρχιζε η περιοχή του Κερατσινίου (ο αρχαίος δήμος Θυμοιτάδων). Στο λόφο αυτό υπήρχαν παντού πλάκες (τράπεζες) και τύμβοι που έδωσαν και το όνομα Τραπεζών στην περιοχή. Τον 19ο αιώνα ήταν ένας ειδυλλιακός τόπος αναψυχής του Πειραιά.

Η ρομαντική εποχή κράτησε έναν αιώνα περίπου και μετά άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Το 1863 εγκαταστάθηκε το Λοιμοκαθαρτήριο, ένα συγκρότημα παραγκών που έμοιαζε με φυλακή για χολεριασμένους. Αυτή ήταν η πρώτη ιστορικά υποβάθμιση της Δραπετσώνας. Στην συνέχεια εκεί έγιναν οι δεξαμενές και το μηχανουργείο Βασιλειάδη καθώς και το πορνείο των Βούρλων. Στις αρχές του 20ου αιώνα η περιοχή μετατράπηκε σε βιομηχανική ζώνη. Τα Λιπάσματα το 1909, το Βυρσοδεψείο το 1910, το Τσιμεντάδικο το 1913 και το Γυψάδικο το 1920 αλλά και τα Πετρέλαια και οι άλλες μικρότερες βιοτεχνίες; ολοκλήρωσαν την υποβάθμιση.

Όπως όμως οι καιροί έχουν γυρίσματα, έτσι και με την Δραπετσώνα. Το Τσιμεντάδικο κατά 90% έφυγε το 1982 και τα Λιπάσματα έκλεισαν το 1999 ενώ σχέδια ανάπλασης εμφανίζονται από τα τέλη του 20ου αιώνα και συνεχίζονται στον 21ο. Μόνες παραφωνίες προς το παρόν η Όιλ Ουάν, η ΑΓΕΤ και η Ψυττάλεια που δεν μπορούν να αναστρέψουν, μόνο να καθυστερήσουν μπορούν, την πλήρη αναμόρφωση του αστικού τοπίου και την ανάκτηση των ακτών. Στην ανατολική ακτή, στην Ηετιώνεια, ολοκληρώνεται αυτή η ανάκτηση ενώ στην δυτική ακτή, στην περιοχή του μνημείου Θεμιστοκλή όπου κάποτε κυριαρχούσαν τα Λιπάσματα, η ακτή είναι σε καθημερινή χρήση εκατοντάδων χιλιάδων επισκέψεων από τους κατοίκους της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου αλλά και την ευρύτερη περιοχή.

Να ξέρουμε λοιπόν όταν αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον ότι η Δραπετσώνα κάποτε ήταν ένας υπέροχος τόπος αναψυχής. Αυτό μάς το στέρησαν για εκατό περίπου χρόνια και τώρα παλεύουμε να πετύχουμε την επαναφορά τη ομορφιάς που μάς έκλεψαν.

[Στον χάρτη η εικόνα της Δραπετσώνας στις αρχές του 20ου αιώνα.]

5 χρόνια χωρίς τον Μίκη

Πριν 5 χρόνια, σαν αύριο 2/9/21, έφυγε ο Μίκης Θεοδωράκης. Δεν χρειάζονται λόγια για τον εθνικό συνθέτη και τραγουδοποιό Μίκη που κατάφερε να ενώσει τους Έλληνες παρόλο που σε όλη του την ζωή ήταν απειθάρχητος και δεν δίσταζε να φτάνει στα άκρα. Όλοι αναγνώρισαν, Αριστερά και Δεξιά, όχι μόνο το τεράστιο έργο του αλλά και την ασίγαστη αγάπη του -μέχρι και αυτοθυσίας ακόμη- για την Ελλάδα.

Για να τον τιμήσω, θα βάλω ένα έργο του που είναι το λιγότερο συγκλονιστικό. Στίχοι της "Μαρίνας" (Ρένα Χατζηδάκη, κόρη της Λιλής Ζωγράφου).

Παραθέτω κείμενο του Μίκη με το οποίο εξιστορεί πώς έφτασε να γράψει την κατάσταση πολιορκίας, κάτω από ποιες συνθήκες με τα στρατόπεδα κράτησης της χούντας.

--------------

«Χάρη στους φίλους μου της Γερμανίας, θα μάθουν και οι συμπατριώτες μου, έστω και με καθυστέρηση 35 και πλέον χρόνων, ότι την εποχή της χούντας υπήρξαν και μερικοί “κουζουλοί”, που άφησαν τα σπίτια τους και μπήκαν στην παρανομία για να υπερασπίσουν με τον τρόπο τους τις καταπατημένες μας ελευθερίες. Θα είναι καλό επίσης να μάθουν ότι το τίμημα γι’ αυτές τους τις πράξεις ήταν: Γενική Ασφάλεια – Βασανιστήρια – Φυλακή.

Ένας από αυτούς και εγώ και ένα από τα δικά μου “όπλα” η μουσική. Μια μουσική που να καταγγέλλει από τη μια μεριά και να εμπνέει και να ξεσηκώνει από την άλλη. Ξεφεύγοντας τη σύλληψη τη νύχτα της 20ής προς 21η Απριλίου ταλαιπωρήθηκα έως ότου βρω ένα ασφαλές καταφύγιο. Εκεί συνέταξα τη Διακήρυξη για την Ιδρυση του Πατριωτικού Μετώπου και μαζί έγραψα τα τρία τραγούδια της Νέας Αντίστασης.

Τα κείμενα θα έπρεπε να είναι απλά, άμεσα, για να γίνουν καταληπτά από κάθε πατριώτη που ένιωθε πάνω στο πετσί του την καταπίεση και την ντροπή και είχε μέσα του τη φλόγα του αγώνα για την Ελευθερία. Ζήτησα δύο μαγνητόφωνα, ώστε να πολλαπλασιάσω τη φωνή μου και να δίνω την αίσθηση της χορωδίας. Πράγματι στην Ασφάλεια που βρέθηκα έπειτα από έξι μήνες, με ρωτούσαν για το ποιοι τραγουδούσαν μαζί μου, χειρότερη όμως ήταν η τύχη των συντρόφων μου, που τους βασάνιζαν για να ομολογήσουν ότι συμμετείχαν στη… φωνοληψία! H κασέτα αυτή με τα τρία τραγούδια έφτασε στο Παρίσι, όπου το ΚΚΓ την έκανε χιλιάδες δίσκους που έφτασαν παντού! Ως τη μακρινή Αυστραλία όπου ζούσαν Ελληνες. Αργότερα η Μελίνα τραγουδούσε παντού «Το Μέτωπο τους Ελληνες καλεί ξανά στη μάχη, “Ελευθερία ή Θάνατος” το λάβαρό μας γράφει»…

Οπως είπα, πιάστηκα τον Αύγουστο του 1967 και έμεινα στη Γενική Ασφάλεια ως τον Οκτώβριο, οπότε με μετέφεραν στο νοσοκομείο των Φυλακών Αβέρωφ «Αγιος Παύλος» σε κακή κατάσταση, λόγω του ότι έκανα απεργία πείνας. Κατά τη διάρκειά της και έως ότου χάσω τις αισθήσεις μου θυμάμαι ότι ένα μεσημέρι που χαλάρωναν τα μέτρα είδα θολά πάνω απ’ το κεφάλι μου μια γυναικεία φιγούρα. Απέναντι απ’ το κελί μου είχαν τις γυναίκες και φαίνεται ότι μία απ’ αυτές με τη συνενοχή κάποιων φρουρών μπόρεσε να μπει στο κελί μου. Ηταν η Ρένα Χατζηδάκη που μου χάιδεψε το μέτωπο και μου έβρεξε τα ξεραμένα μου χείλη. Μου είπε το όνομά της και πρόσθεσε πως όλοι βρίσκονται στο πλευρό μου, εννοώντας τους συγκρατουμένους στη Γενική Ασφάλεια. Αυτό μου έδωσε ελπίδα και δύναμη, γιατί ένιωσα ότι δεν είμαι μόνος.

Αργότερα, όταν βρέθηκα στις Φυλακές Αβέρωφ, καθώς κάναμε βόλτα στο προαύλιο, κάποιος μου έδειξε τα παράθυρα της διπλανής φυλακής των γυναικών και μου είπε: «Κάποιες σε χαιρετούν…». Είδα δυο-τρία πρόσωπα πίσω από τα κάγκελα. Στα χέρια τους κρατούσαν άσπρα μαντήλια και τα ανέμιζαν στέλνοντάς μου χαιρετίσματα. Μία απ’ αυτές ήταν η Ρένα Χατζηδάκη. Από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1968 ήμουν “ελεύθερος” και ζούσα ανάμεσα Αθήνα και Βραχάτι συνοδευόμενος από κουστωδία αστυνομικών. Δεν μπορούσα λοιπόν να επισκεφθώ κανέναν φοβούμενος ότι θα τον «κάψω». Ετσι, περιορίστηκα σε πρώην κρατουμένους, που δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Μία από αυτούς ήταν και η Σίλβα Ακρίτα, που μόλις βγήκε από τη φυλακή, έσπευσα να την επισκεφθώ στο σπίτι της στη Φιλοθέη. H συγκίνησή μας ήταν πολύ μεγάλη, όμως πιο μεγάλη χαρά έδειχνε η κορούλα της η Ελενα, που είχε μεγαλώσει και που η έλλειψη της μαμάς της την είχε πληγώσει βαθιά.

H Σίλβα και η Ρένα είχαν γίνει φίλες στην Ασφάλεια. Στη συνέχεια βρέθηκαν στο ίδιο κελί και στη φυλακή. Μου λέει λοιπόν, “αυτή η κοπέλα είναι μεγάλη ποιήτρια. Μόνο που μόλις μας διάβαζε ένα της ποίημα, αμέσως μετά το έσκιζε. Να, χθες έγραψε ένα υπέροχο κείμενο που το έχω στο συρτάρι και που φοβάμαι ότι μόλις επιστρέψει, θα το καταστρέψει… Ξέρεις, επειδή είναι μόνη, μένει προσωρινά μαζί μας…”. Την παρακάλεσα να με αφήσει να το διαβάσω. “Κάνε γρήγορα”, μου λέει η Σίλβα, “γιατί όπου να ‘ναι θα γυρίσει…”.

Ειλικρινά σήμερα δεν θυμάμαι αν εκείνη την ώρα αντέγραψα το ποίημα ή αν το πήρα με το έτσι θέλω μαζί μου. Γιατί με το πρώτο διάβασμα γοητεύτηκα τόσο πολύ, που δεν θα αποχωριζόμουν με τίποτε ένα τέτοια αριστούργημα.

Σε λίγη ώρα οδηγούσα το αυτοκίνητο στη διαδρομή προς Βραχάτι και φαίνεται ότι επειδή είχα ζωντανές τις λέξεις στο μυαλό μου, γινόταν μέσα μου μια μυστική προεργασία. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι μόλις έφτασα στο Βραχάτι κάθησα στο πιάνο και όταν σε λίγο σηκώθηκα, είχα συνθέσει με μια ανάσα την Κατάσταση Πολιορκίας. Ευθύς άρχισα να την τραγουδώ απ’ το πρωί ως το βράδυ μόνος, μόνο και μόνο για να την ακούω εγώ ο ίδιος. Μια απ’ αυτές τις αμέτρητες φορές τη μαγνητοφώνησα, για να τη στείλω στη Σίλβα και στη Ρένα. Και αυτό ακριβώς το αντίγραφο που το είχε φυλάξει η Χατζηδάκη, μου το έδωσε πριν από λίγα χρόνια για να το στείλω στη Γερμανία και να μπει τελικά στο CD αυτό»

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΙ ΑΓΩΝΩΝ

Το εργοστάσιο Λιπασμάτων θεμελιώθηκε τον Ιούλιο του 1909 κι άρχισε να λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 1910 γι αυτό και ο Ισολογισμός που δημοσίευσα χτες είναι ισολογισμός ενός μόνο τριμήνου, από τον Οκτώβρη ως και τον Δεκέμβρη του 1910.

Ήταν μια έξυπνη κίνηση των επιχειρηματιών που το έστησαν (με προεξάρχοντα τον Νίκο Κανελλόπουλο) καθώς η Ελλάδα χρειαζόταν ενισχυμένη αγροτική παραγωγή κι ένα εργοστάσιο Λιπασμάτων έβρισκε μπροστά του μια "πεινασμένη" για τα προϊόντα του αγορά.

Παρά το γεγονός ότι το εργοστάσιο λειτούργησε μόνο 3 μήνες, κατάφερε να πουλήσει αγαθά αξίας 59.000 δρχ. περίπου, να αποσβέσει τα έξοδα λειτουργίας και τις δαπάνες (περίπου 25.000 δρχ.) και να δώσει μισθού; 26 χιλ. δρχ. με κύκλο εργασιών 94.734 δρχ. όπως δείχνει ο ισολογισμός της εταιρείας για το 1910.

Φυσικά τα επόμενα χρόνια τα κέρδη εκτινάχθηκαν και σύντομα λειτούργησε και η μονάδα οξέων και γυαλιού. Όπως σημειώνει η έκθεση του ΔΣ του 1911 "η τοποθεσία μας εγγύτατα του λιμένος Πειραιώς και της θαλάσσης μάς επιτρέπει την εφαρμογή μεγάλων οικονομιών εν τη φορτώσει και εκφορτώσει των εμπορευμάτων μας, οικονομιών δυναμένων αισθητώς να ελαττώσωσιν την δαπάνην της παραγωγής (prix de revient) των ημετέρων προϊόντων".

Σε αυτήν την ελάττωση του κόστους παραγωγής, σε αυτό το prix de revient όπως το λέει η έκθεση του ΔΣ, οφείλουμε εμείς οι κάτοικοι της περιοχής

α) το γεγονός ότι στερηθήκαμε τις ακτές της πόλης μας για εκατό χρόνια και τις ανακτήσαμε επιτέλους μόλις πρόσφατα (τον 21ο αιώνα),

β) την δόλια απόκρυψη του Θεμιστόκλειου (του ταφικού μνημείου του Θεμιστοκλή) που έπεφτε ακριβώς εκεί που ήταν το λιμάνι των Λιπασμάτων που τούς προσέφερε το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους παραγωγής και η οποία απόκρυψη συνεχίζεται ακόμα και σήμερα με ευθύνη της αρχαιολογικής υπηρεσίας κυρίως,

γ) το φοβερό κόστος σε ζωές και υγεία των κατοίκων της Δραπετσώνας και του Πειραιά εξαιτίας των άθλιων συνθηκών υπό τις οποίες λειτούργησε το εργοστάσιο όλα αυτά τα χρόνια.

δ) την υποβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος για εκατό χρόνια περίπου και την καταδίκη μιας περιοχής να αποτελεί τον βιομηχανικό σκουπιδότοπο του λεκανοπεδίου.

Το εργοστάσιο έκλεισε το 1999 και κατεδαφίστηκε το 2003. Από το 2013 ο Δήμος κατέλαβε την παραλία, κι από το 2016 την κατέχει νόμιμα ενώ από το 2017 την αξιοποίησε επωφελεία των κατοίκων.

Προβλήματα υπάρχουν ακόμα με κυριότερο την λειτουργία της Όιλ Ουάν αλλά και της Ψυττάλειας, της ΑΓΕΤ Ηρακλής και της ΚΟΣΚΟ. Ο δρόμος όμως είναι ανοιχτός και η πόλη μπορεί να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Αρκεί να μην χρειαστούν γι αυτό άλλα εκατό χρόνια μοναξιάς κι αγώνων.

ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΑΕΕΧΠΛ (Λιπάσματα)

Το αρχείο των Λιπασμάτων έφτασε στον δήμο το καλοκαίρι του 2003, όταν το εργοστάσιο κατεδαφιζόταν. Η Εθνική Τράπεζα πήρε ό,τι θεωρούσε πολύτιμο ή το χρειαζόταν και έδωσε το μεγάλο μέρος του Αρχείου στον Δήμο. Αξίζει να μνημονεύσουμε την συμβολή του Πεταβρατζή, δημοτικού συμβούλου τότε της διοίκησης Αραβιάδη και την Τσουράπη, πρόεδρο της βιβλιοθήκης. Ο δήμος το φρόντισε όλα αυτά τα χρόνια, αρχικά μέσω της βιβλιοθήκης του (η κ.Δ.Καρασαρίδου ήταν υπεύθυνη). Το Αρχείο μεταφέρθηκε πολλές φορές σε διάφορους χώρους του Δήμου και τώρα βρίσκεται στον χώρο του πρώην εργοστασίου Καχραμάνογλου όπου ταξινομείται από ομάδα την οποία έχει φτιάξει ο δήμος αξιοποιώντας πρόγραμμα του υπουργείου πολιτισμού.

Σαν ένα δείγμα των περιεχομένων του δημοσιεύω την έκθεση διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας του έτους 1911 και τον ισολογισμό της εταιρείας του 1910 που φωτογράφισα.

Σημειώνω πως το αρχείο αυτό ΠΡΕΠΕΙ να αξιοποιηθεί από τα ελληνικά Πανεπιστήμια και ιδιαίτερα από το ΕΜΠ καθώς αποτελεί κομμάτι της βιομηχανικής ιστορία του τόπου.

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η κυβέρνηση συνεχίζει να δανείζεται από τις επόμενες γενιές. Διαχειρίζεται επικοινωνιακά ακόμη και το χρέος προσπαθώντας να δείξει ότι βελτιώνει τους δείκτες ωστόσο η μόνη βελτίωση που παρατηρείται είναι η προγραμματισμένη από το 2017 με τις ρυθμίσεις Τσίπρα-τρόικας για την πορεία του χρέους και των αποπληρωμών με χαμηλό επιτόκιο.

Με βάση τα στοιχεία της "Ναυτεμπορικής" το γενικό χρέος διαμορφώθηκε στα 404,68 δισ. ευρώ (από 400,27 δισ. ευρώ στο τέλος του 2022).

Τα 404 δις ευρώ αποτελούν το μεγαλύτερο νούμερο που έχει καταγραφεί ιστορικά (σ.σ.: στο δεύτερο τρίμηνο του 2021 το αντίστοιχο ποσό ήταν 386,8 δις ευρώ και στο β’ τρίμηνο του 2022 ήταν 394,18 δις ευρώ), κι η αύξηση αποδίδεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο βραχυπρόθεσμο χρέος (με περίοδο αποπληρωμής έως ένα έτος), το οποίο έφτασε πλέον στα 71,38 δις ευρώ. Κι υπάρχουν κι οι εγγυήσεις που έχει δώσει το ελληνικό χρέος ύψους 29,43 δις ευρώ.

Αυτό είναι το Γενικό Χρέος, ωστόσο η κυβέρνηση έχει επικεντρωθεί στο Δημόσιο Χρέος που βρίσκεται στα επίπεδα των 355-360 δις ευρώ ώστε να διασφαλιστεί η συνεχιζόμενη απομείωση της αναλογίας του χρέους ως προς το ΑΕΠ (το υπολογίζουν να κατεβεί στο 137%), κάτι που το «ζητούν» οι αγορές και οι οίκοι αξιολόγησης, για να επιστρέψουν την επενδυτική βαθμίδα στη χώρα.

Το γενικό χρέος είναι το δημόσιο συν το εσωτερικό χρέος, αυτό δηλαδή που παίρνει η κυβέρνηση από τους ελληνικούς φορείς κι αυτό είναι πιο σοβαρός δείκτης για το πώς κινείται η οικονομία.

Ανάσα δροσιάς και ιστορίας

Εδώ ήταν τα Βούρλα.

Τόπος γνωστός σαν πορνείο από το 1880 ώς το 1941, ως φυλακή από το 1941 ώς το 1970 και ως το μέρος από όπου έγινε η μεγάλη απόδραση των 27 κομμουνιστών το 1955.

Σήμερα στην θέση αυτή υπάρχει ένα μικρό πάρκο, οι πρασιές αθροιστικά των πολυκατοικιών του Ρουσουνέλου που το έχτισε στις αρχές του 21ου άι. Μια ανάσα δροσιάς και ιστορίας.

Θεοκρίτου "Θαλύσια"

Μια κι έπιασα με την χτεσινή μου ανάρτηση τα επετειακά, βλέπω και την ανάρτησή μου της Τετάρτης 20 Αυγούστου του 2014. Σήμερα Τετάρτη 19 Αυγούστου του 2026, λοιπόν, που συμπληρώνονται δώσεκα χρόνια από τότε,, θα ξαναθυμηθώ εκείνη την ανάρτηση που αφορούσε ένα ποίημα ενός από τους λυρικούς ποιητές (βουκολικός), του Θεόκριτου. Δεν λέω άλλα, απλά κοινοποιώ την ανάρτηση εκείνη.

----

Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014

Θεοκρίτου "Θαλύσια"

Για το καλοκαίρι (που σιγά-σιγά φεύγει) και το φθινόπωρο που σε λίγο θα έρθει δίνω αυτό το απόσπασμα από ένα ποίημα.

Είναι του Θεόκριτου, ενός Συρακούσιου που γεννήθηκε γύρω στο 315 πΧ και πέθανε στα μέσα του 3ου αι. πΧ. Είναι ο ιδρυτής της βουκολικής ποίησης και σώθηκαν περίπου 30 έργα του που ονομάζονται Ειδύλλια, κυρίως λόγω του ότι είναι ιστοριούλες (έπη μικρά σε έκταση).

Για όποιον έχει τη διάθεση να διαβάσει έναν ποιητή που οι στίχοι του είναι ζώσα φύση και ζωντανά συναισθήματα μπερδεμένα αξεδιάλυτα με τρομερή μαεστρία, το παρακάτω είναι μέρος του ειδυλλίου “Θαλύσια”. Τα Θαλύσια ήταν γιορτή προς τιμή της Δήμητρας.

Δεν παραθέτω όλο το ποίημα βέβαια αλλά μόνο ένα κομμάτι του. Οι πρωταγωνιστές του ποιήματος έχουν κάνει έναν περίπατο στο νησί της Κω και φτάνουν στο σπίτι του φίλου τους όπου θα γιορτάσουν τα Θαλύσια.

Έπειτα εγώ και ο Εύκριτος μαζί με τον όμορφο Αμύντα

Πήγαμε στου Φρασίδημου, όπου χαρούμενοι ξαπλώσαμε

Σε μυρωδάτα σχοίνα και σε παχιά φρεσκοκομμένα αμπελόφυλλα

Απανωθέ μας λικνίζονταν φτελιές πολλές και λεύκες

Κι από το σπήλαιο των Νυμφών ιερό νερό κυλούσε

Και επάνω στα σκιερά κλαδιά οι τζίτζικες

Δεν παύαν το τραγούδι τους, καμένοι από τον ήλιο

Κι ο βάτραχος ο πράσινος, από μακριά ξεφώνιζε

Λαλούσαν οι κορυδαλλοί κελαηδούσαν οι καρδερίνες

Και τα τρυγόνια στέναζαν.

Γύρω από τις πηγές οι μέλισσες πετούσαν

Ολόγυρά μας μύριζε ολόγεμο το θέρος, μαζί και το φθινόπωρο

Τ’ αχλάδια και τα μήλα σωροί στα πόδια μας κυλούσαν,

Κι οι κλώνοι της δαμασκηνιάς στη γη ως κάτω

Έγερναν απ’ τον πολύ καρπό

Κι απ’ το βαρέλι έτρεχε κρασί τετραχρονίτικο

Ω, Νύμφες της Κασταλίας

Που στην ψηλή του Παρνασσού κορφή του κατοικείτε

Άραγε κέρασε με τέτοιο κρασί τον Ηρακλή όταν τον φιλοξένησε

Μες στη σπηλιά του Φόλου ο γέροντας ο Χείρων;

Άραγε τέτοιο κρασί να ‘κανε τον Πολύφημο από την Άναπο

Που με τα δυνατά του μπράτσα βουνά ολάκερα πετούσε στα καράβια

Τέτοιο άραγε κρασί τον έκανε

Να σύρει στην αυλή του τρικούβερτο χορό;

Τέτοιο άραγε να ήτανε και το πιοτό

Που μας κεράσατε Νύμφες δίπλα καθώς καθόμαστε

Στης Αλωίδας Δήμητρας το βωμό;

Μακάρι το φτυάρι μου

Βαθιά μες στο σωρό το στάρι να μπήξω

Κι εκείνη να γελά,

Στα δυο της χέρια έχοντας στάχυα και ανεμώνες!

---

Σε εκείνη την ανάρτηση παρέθετα και το αρχαίο κείμενο (στίχοι 130-158) του ποιήματος που τώρα το παραλείπω. Ας μείνουμε με την αίσθηση που δίνει το ποίημα χωρίς πολιτικές ή φιλολογικές τεκμηριώσεις.

Σενέκας και Ναπολέων

Λες να τα είπαν από τόσο νωρίς τόσο καθαρά και παραταύτα σήμερα ο Αλλάχ ή Γιαχβέ ή Τριαδικός θεός να είναι ακόμα και στο φέισμπουκ και στο τικτοκ; Δεν υπάρχει ελπίς για αυτό το είδος, κάτι έχει στραβώσει οριστικά στον εγκέφαλό του.

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΔΩΔΕΚΑΕΤΙΑΣ

Σήμερα Τρίτη 18 Αυγούστου 2026. Πριν από 12 χρόνια ακριβώς, την Τρίτη 19 Αυγούστου 2014, όταν μόλις είχε κερδίσει τον Δήμο η νέα τότε δημοτική αρχή του Άλλου Δρόμου με τον Χρήστο Βρεττάκο δήμαρχο και πριν ακόμη ορκιστεί και αναλάβει τον δήμο, έγραφα λίγα λόγια για τις προοπτικές του δήμου σε εκείνη την φάση. Ο Τζανής ακόμα θα ήταν δήμαρχος για 12 μέρες και κυβέρνηση ήταν η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ και τους Σαμαρά και Βενιζέλο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν 5 μήνες μετά. Επειδή η οποία στάση σήμερα έχει να κάνει και με τις προβλέψεις και τις επισημάνσεις του χτες, κοινοποιώ εδώ το άρθρο εκείνο με τίτλο "ΑΥΤΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΔΡΟΜΟΥ" που το είχα στείλει με ημέιλ σε 500 περίπου παραλήπτες και που είναι ακόμα αναρτημένο στο μπλογκ μου. Το άρθρο λέει:

Τρίτη 19 Αυγούστου 2014

Αυτός ο δρόμος του ... άλλου δρόμου!

Νέα η δημοτική αρχή, παλιά τα προβλήματα

Στη Δραπετσώνα (και το Κερατσίνι) από την 1η Σεπτεμβρίου θα έχουμε μια νέα δημοτική αρχή. Υποθέτουμε ότι θα αλλάξουν όλα, και εκείνα που ο νόμος ορίζει (θέσεις ευθύνης, συλλογικά και μονοπρόσωπα όργανα κλπ.) αλλά και εκείνα που λέγονται πολιτικά και που χαρακτηρίζουν τη μια δημαρχία από την άλλη. Η δημαρχία Βρεττάκου διαφέρει πολύ από την δημαρχία Τζανή, τουλάχιστον στην αφετηρία. Ωστόσο αυτό δεν λύνει αυτομάτως κανένα πρόβλημα.

Μια θολούρα του συλλογικού σκέπτεσθαι αρχίζει να αντικαθιστά την καταχνιά του ατομικού αποφασίζειν. Όσο κι αν φάνηκε στην πράξη η ανεπάρκεια του μοντέλου του δημάρχου αυτοκράτορα που όλα τα κρίνει εξ ιδίων και προς ίδιον, ωστόσο τίποτε δεν εξασφαλίζει πως το αντίθετό τους θα είναι επαρκές. Η εξύψωση της συλλογικότητας σε θεότητα κρύβει πολλά καλά αλλά και πολλά άσχημα. Μπορεί να λαμβάνονται αποφάσεις γρήγορες και λεπτές με τρόπο συλλογικό; Όταν θα χρειαστεί η μονοπρόσωπη ανάληψη πρωτοβουλίας θα παραμεριστεί η συλλογικότητα ή θα σκεπαστεί με φερετζέ; Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να κινείται κανείς μαζί με τους άλλους, σαν τμήμα ενός μεγαλύτερου συνόλου, πρέπει όμως να γνωρίζει πως να προσδιορίζει και τα όρια αυτής της επιλογής. Αν δεν το πράξει εκείνος, σύντομα θα το κάνει μόνη της η ζωή προξενώντας εκπλήξεις και δυσαρέσκειες.

Ωστόσο το θέμα μου δεν είναι τόσο ο τρόπος αντιμετώπισης των θεμάτων της από τη νέα δημοτική αρχή αλλά αυτή η ίδια η αντιμετώπιση, με όποιον τρόπο κι αν γίνει.

Τι θα γίνει με τα οικονομικά του δήμου τώρα που θα αρχίσουν νέες παρακρατήσεις για αποπληρωμή των δανεικών για τα ληξιπρόθεσμα; Με ελαττωμένα τα έσοδα από τους κεντρικούς πόρους και με μειωμένες τις εισπράξεις από τα δημοτικά τέλη, με ταυτόχρονη αύξηση των εξόδων από την αποπληρωμή των ληξιπροθέσμων και την έναρξη αποπληρωμής των δανείων, ο δήμος θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση αν δεν βρει καινούριες πηγές εσόδων. Θα το κάνει; Την θέληση την έχει και την τόλμη να τα βάλει με τους ισχυρούς επίσης. Έχει όμως και τη γνώση; έχει και την ικανότητα; Μακάρι να αποδείξει πως τα έχει όλα!

Τι θα γίνει με το χωροταξικό ζήτημα ιδίως στην περιοχή της ανάπλασης; Ο συντελεστής 0.6 μπορεί να αλλάξει από την παρούσα διοίκηση με άλλον τρόπο εκτός της επιτυχίας της προσφυγής που έχει ήδη κάνει ο δήμος; Μπορεί να κινήσει σαν επισπεύδων τις διαδικασίες του Ν.2504 σαν συνέχεια του 1337 για ανάπλαση με βάση την προκαταρκτική του μελέτη; Τι θα κάνει με όλα τα άλλα ζητήματα που θέτει η νομική και δημοτική σύμβουλος του δήμου κ. Χρύσα Μυργιαλή σε επιστολή της προς την επιτροπή Πρωτοβουλίας (δημοσιεύτηκε στο Δραπετσίνι);

Τι θα γίνει με το περιβάλλον που πλήττεται από την λειτουργία πρωτίστως της ΕΥΔΑΠ και προσφάτως από τα πετρελαιοειδή; Μπορεί να ξεσηκώσει ο δήμος περιβαλλοντικό κίνημα όπως έκαναν οι προκάτοχοί του δήμοι Κερατσινίου (για τη χαβούζα και τη ΔΕΗ) και Δραπετσώνας (για το Τσιμεντάδικο και τα Λιπάσματα);

Τι θα γίνει με τις κοινωνικές υποδομές του δήμου που έχουν ελλείψεις σε προσωπικό, χρηματοδότηση και οργάνωση; Πως θα τις λειτουργήσει όταν έχει απορρίψει λύσεις τύπου ΚΟΙΝΣΕΠ (και καλά έκανε) και βλέπει με καχυποψία τα ΕΣΠΑ; Πως θα βρει νέους μόνιμους εργαζόμενους αφού απορρίπτει (και σωστά ως αρχή) τις ελαστικές σχέσεις εργασίας; Πότε θα λειτουργήσει το Κολυμβητήριο, πότε θα δουλέψουν οι σχολές του δήμου και με ποια εργασιακά καθεστώτα; Δεν είναι μικρά αυτά τα προβλήματα για τη νέα δημοτική αρχή.

Υπάρχουν και άλλα βεβαίως … τι θα γίνει με το ΚΕΚ, πως θα αναπτυχθούν ή θα θεραπευτούν οι παλιές αμαρτίες με τα αναψυκτήρια και τις άλλες αρμοδιότητες του δήμου;

Αυτά τα ολίγα θα απασχολήσουν τη δημοτική αρχή τόσο έντονα που δεν ξέρω αν θα της αφήσουν χρόνο και χώρο για να ασχοληθεί με τις δικές της προτεραιότητες. Ελπίζω η ορμή της νεότητας να υπερνικήσει την απειρία και η νέα δημοτική αρχή να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.

Στο μεταξύ από τότε, αν και Αύγουστος, κύλησε κάποιο νερό στο αυλάκι. Η Πρωτοβουλία για τη Δική μας Ανάπλαση συγκροτήθηκε, η αντιπολίτευση άρχισε να το χωνεύει πως θα ζήσει πέντε χρόνια με τον δάσκαλο δήμαρχο και η νέα Δημοτική Αρχή άφησε να διαρρεύσουν κάποια πράγματα για τις προθέσεις της. Ακόμα και από την Αντιπολίτευση ακούστηκαν κάποιες απόψεις και καταγράφτηκαν κάποιες σιωπές. Να καταγράψουμε λοιπόν μερικά πρώτα συμπεράσματα:

Α.- Η νέα Διοίκηση πιστεύει πως θα τα καταφέρει στο καυτό θέμα των Οικονομικών του Δήμου. Έστω και με κάποιες δυσκολίες και οικονομίες, ο Δήμος δεν θα βουλιάξει παρά τις νέες υποχρεώσεις που έχει φορτωθεί από την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων χρεών του και τις ρυθμίσεις των δανείων του.

Β.- Η νέα Διοίκηση βλέπει πως το πρόβλημα με την Ανάπλαση έχει περάσει σε φάση πολύ προβληματική για το μέλλον της περιοχής και δείχνει αποφασισμένη να παλέψει ώστε να διατηρήσει τουλάχιστον τα “κεκτημένα”. Θα ονομάζει τους ιδιοκτήτες “φερόμενους ως ιδιοκτήτες” θεωρώντας πως αυτό θα της δώσει κάποιο πλεονέκτημα. Θα στηρίξει τις προσφυγές του δήμου και θα κάνει επιπρόσθετη δική της προσφυγή στο Σ.τ.Ε. ενώ θα κάνει και τους αναγκαίους ελέγχους για την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων. Όλα αυτά με γνώση των αλλαγών που έχουν γίνει (χαρακτηρισμός ως ζώνης ενεργού ανάπτυξης, νέος χωροταξικός νόμος κλπ.) που δυσκολεύουν την θέση του δήμου σε σχέση με το παρελθόν. Επίσης η νέα Διοίκηση έδειξε πως θέλει να ακουμπήσει σε ένα λαϊκό κίνημα.

Γ.- Η νέα Διοίκηση θα ορκιστεί στις 31 Αυγούστου στον χώρο της Ανάπλασης, στο Θεμιστόκλειο, δείχνοντας έτσι ότι το θέμα αυτό είναι στις προτεραιότητές της.

Δ.- Ξεκαθάρισε από νωρίς το σχήμα διοίκησης ανακοινώνοντας επιτροπές, προέδρους, αντιδημάρχους κλπ. για ολόκληρη την τετραετία.

Η Αντιπολίτευση θα είναι σκληρή, όπως φάνηκε από τα λίγα λόγια που ακούστηκαν και τις εύγλωττες σιωπές. Ήδη κάποιες πρώτες διαρροές (ανεπίσημες βεβαίως) άρχισαν να λένε ότι “ο Βρεττάκος τα βρήκε με τον Μαρινάκη”, ότι “ο Βρεττάκος δεν θέλει ευρωπαϊκά χρήματα” κλπ. που σημαίνει ότι ο πόλεμος των χτυπημάτων κάτω από τη μέση θα είναι συνεχής. Δεν θα είναι όλη η αντιπολίτευση έτσι αλλά ούτε και θα υπερασπίζεται κανείς τον Βρεττάκο από τα χτυπήματα που θα δίνουν οι άλλοι. Επομένως …

Σημασία για την προσεχή πενταετία έχουν τα εξής:

1.- Να κρατηθεί πραγματικά ο Δήμος οικονομικά και να μην βουλιάξει, πράγμα καθόλου εύκολο. Πρέπει να βρεθούν νέοι πόροι και αυτό δεν είναι απλό. Μόνη της η υπηρεσία δεν μπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο και θα πρέπει η νέα δημοτική αρχή να κινηθεί στα βαθιά νερά χωρίς ακόμη να γνωρίζει πως θα το κάνει. Ελπίζω να μάθει γρήγορα.

2.- Να είναι αποτελεσματική στο θέμα της Ανάπλασης. Ο Δήμος δέχεται πολυμέτωπη επίθεση που κατευθύνεται από την κυβέρνηση. Η αλλαγή κυβέρνησης θα είναι μία λύση εφ’ όσον βέβαια προλάβει να ψηφίσει τους αναγκαίους νόμους (κατάργηση του νέου χωροταξικού και του ρυθμιστικού σχεδίου καθώς και των ρυθμίσεων για τους αιγιαλούς, επαναφορά σε ισχύ του ΠΔ 84/84, αλλαγή του Συντελεστή δόμησης κλπ.). Αν δεν αλλάξει η κυβέρνηση η μάχη που θα δοθεί θα είναι σκληρή και θα πρέπει να στηριχτεί σε κινητοποιήσεις και ακτιβισμούς.

3.- Η νέα δημοτική αρχή θέλει να στηριχτεί σε ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, το θέμα όμως είναι πως το αντιλαμβάνεται αυτό το κίνημα. Αν μιλάει μόνο για φορείς ελεγχόμενους και για τις απολύτως δικές της δυνάμεις, σίγουρα η δυναμική του θα ξεφτίσει κάποια στιγμή. Θα πρέπει να μην φοβηθεί να στηριχτεί και σε άλλες δυνάμεις, έξω από την στενά παραταξιακή της επιρροή. Για να γίνει αυτό θα χρειαστεί σεβασμός και στις απόψεις και θέσεις των άλλων.

4.- Η παραδίδουσα δημοτική αρχή, πέρα από την προσφυγή στο Σ.τ.Ε. έχει πάρει και κάποιες σημαντικές αποφάσεις για την Ανάπλαση (κοστολόγηση, μελέτη πάρκου) και έχει δημιουργήσει κάποια τετελεσμένα (διάνοιξη παραλίας, μνημείο Θεμιστοκλή). Όλα αυτά πρέπει να τα συνεχίσει η νέα δημοτική αρχή χωρίς αμφιθυμίες και δισταγμούς. Όχι μόνο για να δείξει έμπρακτα ότι σέβεται και τους άλλους αλλά και για να μην χαθεί άδικα χρόνος.

Στον επίλογο του άρθρου θέλω να σημειώσω το εξής:

Η νέα Δημοτική Αρχή λέγεται “Άλλος Δρόμος” γιατί ετεροπροσδιορίστηκε σε σχέση με τους υπάρχοντες νυν και αεί δημάρχους και είπε πως θέλει να ανοίξει έναν άλλο δρόμο.

Τώρα όμως πήρε τον δήμο και θα ακολουθήσει τον δικό της δρόμο επομένως δεν είναι πλέον “άλλος δρόμος” η δημοτική αρχή του Χρήστου Βρεττάκου αλλά “αυτός ο δρόμος”

Σε επόμενο άρθρο θα εξετάσω την πορεία των θεμάτων που έθιγε το άρθρο πριν 12 χρόνια και θα δούμε τι έγινε από τότε ώς σήμερα

Πέθανε ο Στέφανος Μάνος

Σε διάφορες αναρτήσεις έγραψα γι αυτόν αλλά προτιμώ να το επαναλάβω στο δικό μου προφίλ.

Πέρα από το γεγονός ότι είχαμε διαφορετικές απόψεις για το πώς πρέπει να κινούνται οι κοινωνίες κι οι οικονομίες, οι δρόμοι μας συναντήθηκαν μια φορά στην πολιτική κι ήταν ένα θέμα που αφορά την πόλη της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου.

Το 1992-93, επί πατρός Μητσοτάκη, οι δήμοι Δραπετσώνας και Κερατσινίου προωθούσαν την μελέτη της ΑΝΔΗΠ για την Ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης στην θέση των εργοστασίων. Τα Λιπάσματα ήταν σε πλήρη λειτουργία κι η ιδέα έμοιαζε ουτοπική. Τότε, ο Στέφανος Μάνος κι ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος υιοθέτησαν την ιδέα και την προώθησαν στον Μητσοτάκη και τον τότε Πρόεδρο της ΕΤΕ Βρανόπουλο. Η ΕΤΕ κατείχε τα Λιπάσματα και την ΑΓΕΤ, ήταν ο κύριος παίκτης κι αποδέχτηκε να προωθήσει μαζί με τους δήμους την ιδέα της Ανάπλασης με το σταδιακό κλείσιμο της ΑΕΧΠΛ και την πλήρη αποζημίωση των εργαζομένων που θα αποχωρούσαν οικειοθελώς.

Φτιάχτηκε η Πρότυπος (με 4 μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης εντός του ΔΣ) και υιοθετήθηκε η Ανάπλαση. 

Σήμερα βλέπουμε το έργο να έχει δώσει τον τεράστιο ελεύθερο χώρο και την παραλία να έχει αποδοθεί στους πολίτες. Μια περιοχή ανάσα για τον Πειραιά και ουσιαστική ελπίδα για μελλοντική του αναβάθμιση.

Η συμβολή του Στέφανου Μάνου σε εκείνη την κρίσιμη φάση όπου λαμβάνονταν οι καθοριστικές αποφάσεις ήταν θετική και αυτό πρέπει να τού το αναγνωρίσουμε όσοι ζήσαμε εκείνη την περίοδο από πρώτο χέρι.

Έχε γεια Στέφανε Μάνο, περίεργε τύπε με τις περίεργες ιδέες, κάποιες από τις οποίες έγιναν τελικά πραγματικότητα.

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ

ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΟΙΜΠΛΕ

Πέθανε ένας διανοητής Έλληνας που ήξερε να αναλύει τις αδυναμίες των σύγχρονων Ελλήνων και να υποστηρίζει την ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Αυτή του η στάση τον οδήγησε στα χρόνια της ελληνικής κρίσης να πάρει μια στάση κατανοητική προς την Τρόικα και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και καθόλου καταγγελτική. Δεν τους θεωρούσε την πρωταρχική αιτία της κρίσης, αλλά εξωτερικούς παράγοντες που αποκάλυψαν και πίεσαν να αντιμετωπιστούν βαθύτερες ελληνικές αδυναμίες.

Θέλοντας να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, την αναξιοκρατία, την φοροδιαφυγή είδε την πίεση της Τρόικας ως ευκαιρία για αλλαγή νοοτροπίας και οδηγήθηκε στην επαίσχυντη στάση δικαιολόγησης των ολετήρων της χώρας. Αντιμετώπισε τον Σόιμπλε ως εκπρόσωπο μιας γερμανικής θεσμικής λογικής και δεν είδε πού οδηγούσε ο εμετικός αυτός άνθρωπος την Ελλάδα, στην φτώχεια, το brain drain και την πλήρη απαξίωση. Η συμπάθειά του προς τον Σόιμπλε ήταν κριτική προς την ελληνική αυτοθυματοποίηση αλλά δεν είδε ότι η Ελλάδα ήταν αληθινά θύμα εκείνη την στιγμή των Γερμανών που έσωζαν την δική τους οικονομία (τράπεζες, ευρώ) καταδικάζοντας την Ελλάδα σε πενία. Δεν το είδε, δεν το κατάλαβε όπως και πολλοί άλλοι που χωρίς να το καταλαβαίνουν έπαιξαν τον ρόλο του ευρωλιγούρη Γερμανοτσολιά.

Ο Ράμφος πέθανε. Άφησε πίσω του ένα φιλοσοφικό έργο που είναι λίγο δυσνόητο και σίγουρα πολυλογάδικο, και την παρακαταθήκη ότι πρέπει να βελτιωνόμαστε με τις δικές μας δυνάμεις. Άφησε όμως πίσω του και ένα ρημαδιό, βοήθησε στον βιασμό και την λεηλασία της χώρας και δικαιολόγησε τους βιαστές της.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει κι ας πάει ο Μητσοτάκης στην κηδεία του να αφήσει κόκκινα γαρύφαλλα κι όλοι οι εξαπατημένοι που δεν κατάλαβαν τότε τι σήμαινε Τρόικα, Σόιμπλε και το κακό συναπάντημα.

Η Οδύσσεια του Νόλαν

Μόλις γύρισα από το σινεμά όπου είδα την Οδύσσεια του Νόλαν. Ως ταινία πολύ καλή κρατά τον θεατή καθηλωμένο. Δεν παρέλειψε τέρατα όπως τον κύκλωπα Πολύφημο ή την Σκύλλα, ούτε παρέλειψε την αντιπολεμική φιλοσοφία και τα βασικά πολιτισμικά στοιχεία της φιλοξενίας του Δία και του νόστου που είναι κι ο βασικός συνεκτικός ιστός του έπους.

Παρατηρήσεις που δεν μπορώ να τις αποφύγω:

Α.-

Δεν χρειαζόταν μια άσχημη μαύρη ηθοποιός στον ρόλο της ωραίας Ελένης παρά μόνο για να γίνει ο σχετικός ντόρος. Κι ενώ η επιλογή της ωραίας Ελένης μού φάνηκε κάκιστη κι αψυχολόγητη, η εμφάνιση του Αγαμέμνονα ως Νταρθ Βέιντερ μού φάνηκε πολύ πετυχημένη. Με ένα κράνος ο Νόλαν μάς έδειξε ότι πάντα θα συνδέονται η εξουσία με το απόλυτο κακό.

Ο Δούρειος ίππος πολύ καλός και η σκηνή του φόνου των μνηστήρων πάρα πολύ καλογυρισμένη.

Στην Νέκυα δεν πάει κάτω ο Οδυσσέας, έρχονται πάνω οι νεκροί.

Παραλείπονται παντελώς ο Αλκίνοος με την Ναυσικά και το νησί των Φαιάκων, το μέρος όπου (στο ομηρικό έπος) γίνεται όλη η αναδρομή στα γεγονότα. Ο Νόλαν αντί για την χώρα των Φαιάκων κάνει την αναδρομική αφήγηση στο νησί της Καλυψώς. Παραλείπεται κι ο Αίολος αλλά δεν γίνεται αντιληπτό.

Β.-

Γίνεται πολλές φορές αναφορά στον επερχόμενο κίνδυνο καταστροφής από τους "λαούς της θάλασσας" και μια φορά αναφορά στο τέλος της "εποχής του χαλκού" δηλαδή σε γεγονότα που έχουν επιβεβαιωθεί ιστορικά αλλά δεν υπάρχουν στον Όμηρο.

Γ.-

Στο τέλος του έργου, ενώ ο Όμηρος βάζει την Αθήνα να σταματάει την βεντέτα (από πλευράς συγγενών των μνηστήρων) ο Νόλαν προτιμά την αυτοεξορία Οδυσσέα και Πηνελόπης.

Μια ουσιαστική σκηνή της ομηρικής Οδύσσειας χάνεται. Είναι εκεί που ο Οδυσσέας λέει στον Πολύφημο ότι είναι ο "κανένας" και -μετά την διαφυγή- τού αποκαλύπτει ότι είναι ο Οδυσσέας. Προκειμένου να κερδίσει την "αναγνώριση" εκτίθεται στην οργή του Ποσειδώνα που μαθαίνει έτσι ποιος τύφλωσε τον γιο του και τον κυνηγά ανελέητα. Αυτό δεν παίζει στο έργο.

Δ.-

Πέρα από τις λεπτομέρειες τώρα, το έργο είναι ένα έπος από μόνο του. Μετά από έργα όπως το Ιντερστέλαρ και το Ινσέπσιον δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, Νόλαν είναι αυτός. Θα προτιμούσα να το έχει γυρίσει ο Ρίντλεϊ Σκοτ όμως κι αυτό το έργο είναι μνημειώδες.

Άξιζε να το δω.