Θεοκρίτου "Θαλύσια"

Μια κι έπιασα με την χτεσινή μου ανάρτηση τα επετειακά, βλέπω και την ανάρτησή μου της Τετάρτης 20 Αυγούστου του 2014. Σήμερα Τετάρτη 19 Αυγούστου του 2026, λοιπόν, που συμπληρώνονται δώσεκα χρόνια από τότε,, θα ξαναθυμηθώ εκείνη την ανάρτηση που αφορούσε ένα ποίημα ενός από τους λυρικούς ποιητές (βουκολικός), του Θεόκριτου. Δεν λέω άλλα, απλά κοινοποιώ την ανάρτηση εκείνη.

----

Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014

Θεοκρίτου "Θαλύσια"

Για το καλοκαίρι (που σιγά-σιγά φεύγει) και το φθινόπωρο που σε λίγο θα έρθει δίνω αυτό το απόσπασμα από ένα ποίημα.

Είναι του Θεόκριτου, ενός Συρακούσιου που γεννήθηκε γύρω στο 315 πΧ και πέθανε στα μέσα του 3ου αι. πΧ. Είναι ο ιδρυτής της βουκολικής ποίησης και σώθηκαν περίπου 30 έργα του που ονομάζονται Ειδύλλια, κυρίως λόγω του ότι είναι ιστοριούλες (έπη μικρά σε έκταση).

Για όποιον έχει τη διάθεση να διαβάσει έναν ποιητή που οι στίχοι του είναι ζώσα φύση και ζωντανά συναισθήματα μπερδεμένα αξεδιάλυτα με τρομερή μαεστρία, το παρακάτω είναι μέρος του ειδυλλίου “Θαλύσια”. Τα Θαλύσια ήταν γιορτή προς τιμή της Δήμητρας.

Δεν παραθέτω όλο το ποίημα βέβαια αλλά μόνο ένα κομμάτι του. Οι πρωταγωνιστές του ποιήματος έχουν κάνει έναν περίπατο στο νησί της Κω και φτάνουν στο σπίτι του φίλου τους όπου θα γιορτάσουν τα Θαλύσια.

Έπειτα εγώ και ο Εύκριτος μαζί με τον όμορφο Αμύντα

Πήγαμε στου Φρασίδημου, όπου χαρούμενοι ξαπλώσαμε

Σε μυρωδάτα σχοίνα και σε παχιά φρεσκοκομμένα αμπελόφυλλα

Απανωθέ μας λικνίζονταν φτελιές πολλές και λεύκες

Κι από το σπήλαιο των Νυμφών ιερό νερό κυλούσε

Και επάνω στα σκιερά κλαδιά οι τζίτζικες

Δεν παύαν το τραγούδι τους, καμένοι από τον ήλιο

Κι ο βάτραχος ο πράσινος, από μακριά ξεφώνιζε

Λαλούσαν οι κορυδαλλοί κελαηδούσαν οι καρδερίνες

Και τα τρυγόνια στέναζαν.

Γύρω από τις πηγές οι μέλισσες πετούσαν

Ολόγυρά μας μύριζε ολόγεμο το θέρος, μαζί και το φθινόπωρο

Τ’ αχλάδια και τα μήλα σωροί στα πόδια μας κυλούσαν,

Κι οι κλώνοι της δαμασκηνιάς στη γη ως κάτω

Έγερναν απ’ τον πολύ καρπό

Κι απ’ το βαρέλι έτρεχε κρασί τετραχρονίτικο

Ω, Νύμφες της Κασταλίας

Που στην ψηλή του Παρνασσού κορφή του κατοικείτε

Άραγε κέρασε με τέτοιο κρασί τον Ηρακλή όταν τον φιλοξένησε

Μες στη σπηλιά του Φόλου ο γέροντας ο Χείρων;

Άραγε τέτοιο κρασί να ‘κανε τον Πολύφημο από την Άναπο

Που με τα δυνατά του μπράτσα βουνά ολάκερα πετούσε στα καράβια

Τέτοιο άραγε κρασί τον έκανε

Να σύρει στην αυλή του τρικούβερτο χορό;

Τέτοιο άραγε να ήτανε και το πιοτό

Που μας κεράσατε Νύμφες δίπλα καθώς καθόμαστε

Στης Αλωίδας Δήμητρας το βωμό;

Μακάρι το φτυάρι μου

Βαθιά μες στο σωρό το στάρι να μπήξω

Κι εκείνη να γελά,

Στα δυο της χέρια έχοντας στάχυα και ανεμώνες!

---

Σε εκείνη την ανάρτηση παρέθετα και το αρχαίο κείμενο (στίχοι 130-158) του ποιήματος που τώρα το παραλείπω. Ας μείνουμε με την αίσθηση που δίνει το ποίημα χωρίς πολιτικές ή φιλολογικές τεκμηριώσεις.

Σενέκας και Ναπολέων

Λες να τα είπαν από τόσο νωρίς τόσο καθαρά και παραταύτα σήμερα ο Αλλάχ ή Γιαχβέ ή Τριαδικός θεός να είναι ακόμα και στο φέισμπουκ και στο τικτοκ; Δεν υπάρχει ελπίς για αυτό το είδος, κάτι έχει στραβώσει οριστικά στον εγκέφαλό του.

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΔΩΔΕΚΑΕΤΙΑΣ

Σήμερα Τρίτη 18 Αυγούστου 2026. Πριν από 12 χρόνια ακριβώς, την Τρίτη 19 Αυγούστου 2014, όταν μόλις είχε κερδίσει τον Δήμο η νέα τότε δημοτική αρχή του Άλλου Δρόμου με τον Χρήστο Βρεττάκο δήμαρχο και πριν ακόμη ορκιστεί και αναλάβει τον δήμο, έγραφα λίγα λόγια για τις προοπτικές του δήμου σε εκείνη την φάση. Ο Τζανής ακόμα θα ήταν δήμαρχος για 12 μέρες και κυβέρνηση ήταν η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ και τους Σαμαρά και Βενιζέλο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ερχόταν 5 μήνες μετά. Επειδή η οποία στάση σήμερα έχει να κάνει και με τις προβλέψεις και τις επισημάνσεις του χτες, κοινοποιώ εδώ το άρθρο εκείνο με τίτλο "ΑΥΤΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΔΡΟΜΟΥ" που το είχα στείλει με ημέιλ σε 500 περίπου παραλήπτες και που είναι ακόμα αναρτημένο στο μπλογκ μου. Το άρθρο λέει:

Τρίτη 19 Αυγούστου 2014

Αυτός ο δρόμος του ... άλλου δρόμου!

Νέα η δημοτική αρχή, παλιά τα προβλήματα

Στη Δραπετσώνα (και το Κερατσίνι) από την 1η Σεπτεμβρίου θα έχουμε μια νέα δημοτική αρχή. Υποθέτουμε ότι θα αλλάξουν όλα, και εκείνα που ο νόμος ορίζει (θέσεις ευθύνης, συλλογικά και μονοπρόσωπα όργανα κλπ.) αλλά και εκείνα που λέγονται πολιτικά και που χαρακτηρίζουν τη μια δημαρχία από την άλλη. Η δημαρχία Βρεττάκου διαφέρει πολύ από την δημαρχία Τζανή, τουλάχιστον στην αφετηρία. Ωστόσο αυτό δεν λύνει αυτομάτως κανένα πρόβλημα.

Μια θολούρα του συλλογικού σκέπτεσθαι αρχίζει να αντικαθιστά την καταχνιά του ατομικού αποφασίζειν. Όσο κι αν φάνηκε στην πράξη η ανεπάρκεια του μοντέλου του δημάρχου αυτοκράτορα που όλα τα κρίνει εξ ιδίων και προς ίδιον, ωστόσο τίποτε δεν εξασφαλίζει πως το αντίθετό τους θα είναι επαρκές. Η εξύψωση της συλλογικότητας σε θεότητα κρύβει πολλά καλά αλλά και πολλά άσχημα. Μπορεί να λαμβάνονται αποφάσεις γρήγορες και λεπτές με τρόπο συλλογικό; Όταν θα χρειαστεί η μονοπρόσωπη ανάληψη πρωτοβουλίας θα παραμεριστεί η συλλογικότητα ή θα σκεπαστεί με φερετζέ; Είναι μεγάλο πλεονέκτημα να κινείται κανείς μαζί με τους άλλους, σαν τμήμα ενός μεγαλύτερου συνόλου, πρέπει όμως να γνωρίζει πως να προσδιορίζει και τα όρια αυτής της επιλογής. Αν δεν το πράξει εκείνος, σύντομα θα το κάνει μόνη της η ζωή προξενώντας εκπλήξεις και δυσαρέσκειες.

Ωστόσο το θέμα μου δεν είναι τόσο ο τρόπος αντιμετώπισης των θεμάτων της από τη νέα δημοτική αρχή αλλά αυτή η ίδια η αντιμετώπιση, με όποιον τρόπο κι αν γίνει.

Τι θα γίνει με τα οικονομικά του δήμου τώρα που θα αρχίσουν νέες παρακρατήσεις για αποπληρωμή των δανεικών για τα ληξιπρόθεσμα; Με ελαττωμένα τα έσοδα από τους κεντρικούς πόρους και με μειωμένες τις εισπράξεις από τα δημοτικά τέλη, με ταυτόχρονη αύξηση των εξόδων από την αποπληρωμή των ληξιπροθέσμων και την έναρξη αποπληρωμής των δανείων, ο δήμος θα βρεθεί σε εξαιρετικά δύσκολη θέση αν δεν βρει καινούριες πηγές εσόδων. Θα το κάνει; Την θέληση την έχει και την τόλμη να τα βάλει με τους ισχυρούς επίσης. Έχει όμως και τη γνώση; έχει και την ικανότητα; Μακάρι να αποδείξει πως τα έχει όλα!

Τι θα γίνει με το χωροταξικό ζήτημα ιδίως στην περιοχή της ανάπλασης; Ο συντελεστής 0.6 μπορεί να αλλάξει από την παρούσα διοίκηση με άλλον τρόπο εκτός της επιτυχίας της προσφυγής που έχει ήδη κάνει ο δήμος; Μπορεί να κινήσει σαν επισπεύδων τις διαδικασίες του Ν.2504 σαν συνέχεια του 1337 για ανάπλαση με βάση την προκαταρκτική του μελέτη; Τι θα κάνει με όλα τα άλλα ζητήματα που θέτει η νομική και δημοτική σύμβουλος του δήμου κ. Χρύσα Μυργιαλή σε επιστολή της προς την επιτροπή Πρωτοβουλίας (δημοσιεύτηκε στο Δραπετσίνι);

Τι θα γίνει με το περιβάλλον που πλήττεται από την λειτουργία πρωτίστως της ΕΥΔΑΠ και προσφάτως από τα πετρελαιοειδή; Μπορεί να ξεσηκώσει ο δήμος περιβαλλοντικό κίνημα όπως έκαναν οι προκάτοχοί του δήμοι Κερατσινίου (για τη χαβούζα και τη ΔΕΗ) και Δραπετσώνας (για το Τσιμεντάδικο και τα Λιπάσματα);

Τι θα γίνει με τις κοινωνικές υποδομές του δήμου που έχουν ελλείψεις σε προσωπικό, χρηματοδότηση και οργάνωση; Πως θα τις λειτουργήσει όταν έχει απορρίψει λύσεις τύπου ΚΟΙΝΣΕΠ (και καλά έκανε) και βλέπει με καχυποψία τα ΕΣΠΑ; Πως θα βρει νέους μόνιμους εργαζόμενους αφού απορρίπτει (και σωστά ως αρχή) τις ελαστικές σχέσεις εργασίας; Πότε θα λειτουργήσει το Κολυμβητήριο, πότε θα δουλέψουν οι σχολές του δήμου και με ποια εργασιακά καθεστώτα; Δεν είναι μικρά αυτά τα προβλήματα για τη νέα δημοτική αρχή.

Υπάρχουν και άλλα βεβαίως … τι θα γίνει με το ΚΕΚ, πως θα αναπτυχθούν ή θα θεραπευτούν οι παλιές αμαρτίες με τα αναψυκτήρια και τις άλλες αρμοδιότητες του δήμου;

Αυτά τα ολίγα θα απασχολήσουν τη δημοτική αρχή τόσο έντονα που δεν ξέρω αν θα της αφήσουν χρόνο και χώρο για να ασχοληθεί με τις δικές της προτεραιότητες. Ελπίζω η ορμή της νεότητας να υπερνικήσει την απειρία και η νέα δημοτική αρχή να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών.

Στο μεταξύ από τότε, αν και Αύγουστος, κύλησε κάποιο νερό στο αυλάκι. Η Πρωτοβουλία για τη Δική μας Ανάπλαση συγκροτήθηκε, η αντιπολίτευση άρχισε να το χωνεύει πως θα ζήσει πέντε χρόνια με τον δάσκαλο δήμαρχο και η νέα Δημοτική Αρχή άφησε να διαρρεύσουν κάποια πράγματα για τις προθέσεις της. Ακόμα και από την Αντιπολίτευση ακούστηκαν κάποιες απόψεις και καταγράφτηκαν κάποιες σιωπές. Να καταγράψουμε λοιπόν μερικά πρώτα συμπεράσματα:

Α.- Η νέα Διοίκηση πιστεύει πως θα τα καταφέρει στο καυτό θέμα των Οικονομικών του Δήμου. Έστω και με κάποιες δυσκολίες και οικονομίες, ο Δήμος δεν θα βουλιάξει παρά τις νέες υποχρεώσεις που έχει φορτωθεί από την πληρωμή των ληξιπρόθεσμων χρεών του και τις ρυθμίσεις των δανείων του.

Β.- Η νέα Διοίκηση βλέπει πως το πρόβλημα με την Ανάπλαση έχει περάσει σε φάση πολύ προβληματική για το μέλλον της περιοχής και δείχνει αποφασισμένη να παλέψει ώστε να διατηρήσει τουλάχιστον τα “κεκτημένα”. Θα ονομάζει τους ιδιοκτήτες “φερόμενους ως ιδιοκτήτες” θεωρώντας πως αυτό θα της δώσει κάποιο πλεονέκτημα. Θα στηρίξει τις προσφυγές του δήμου και θα κάνει επιπρόσθετη δική της προσφυγή στο Σ.τ.Ε. ενώ θα κάνει και τους αναγκαίους ελέγχους για την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων. Όλα αυτά με γνώση των αλλαγών που έχουν γίνει (χαρακτηρισμός ως ζώνης ενεργού ανάπτυξης, νέος χωροταξικός νόμος κλπ.) που δυσκολεύουν την θέση του δήμου σε σχέση με το παρελθόν. Επίσης η νέα Διοίκηση έδειξε πως θέλει να ακουμπήσει σε ένα λαϊκό κίνημα.

Γ.- Η νέα Διοίκηση θα ορκιστεί στις 31 Αυγούστου στον χώρο της Ανάπλασης, στο Θεμιστόκλειο, δείχνοντας έτσι ότι το θέμα αυτό είναι στις προτεραιότητές της.

Δ.- Ξεκαθάρισε από νωρίς το σχήμα διοίκησης ανακοινώνοντας επιτροπές, προέδρους, αντιδημάρχους κλπ. για ολόκληρη την τετραετία.

Η Αντιπολίτευση θα είναι σκληρή, όπως φάνηκε από τα λίγα λόγια που ακούστηκαν και τις εύγλωττες σιωπές. Ήδη κάποιες πρώτες διαρροές (ανεπίσημες βεβαίως) άρχισαν να λένε ότι “ο Βρεττάκος τα βρήκε με τον Μαρινάκη”, ότι “ο Βρεττάκος δεν θέλει ευρωπαϊκά χρήματα” κλπ. που σημαίνει ότι ο πόλεμος των χτυπημάτων κάτω από τη μέση θα είναι συνεχής. Δεν θα είναι όλη η αντιπολίτευση έτσι αλλά ούτε και θα υπερασπίζεται κανείς τον Βρεττάκο από τα χτυπήματα που θα δίνουν οι άλλοι. Επομένως …

Σημασία για την προσεχή πενταετία έχουν τα εξής:

1.- Να κρατηθεί πραγματικά ο Δήμος οικονομικά και να μην βουλιάξει, πράγμα καθόλου εύκολο. Πρέπει να βρεθούν νέοι πόροι και αυτό δεν είναι απλό. Μόνη της η υπηρεσία δεν μπορεί να φέρει σε πέρας ένα τέτοιο έργο και θα πρέπει η νέα δημοτική αρχή να κινηθεί στα βαθιά νερά χωρίς ακόμη να γνωρίζει πως θα το κάνει. Ελπίζω να μάθει γρήγορα.

2.- Να είναι αποτελεσματική στο θέμα της Ανάπλασης. Ο Δήμος δέχεται πολυμέτωπη επίθεση που κατευθύνεται από την κυβέρνηση. Η αλλαγή κυβέρνησης θα είναι μία λύση εφ’ όσον βέβαια προλάβει να ψηφίσει τους αναγκαίους νόμους (κατάργηση του νέου χωροταξικού και του ρυθμιστικού σχεδίου καθώς και των ρυθμίσεων για τους αιγιαλούς, επαναφορά σε ισχύ του ΠΔ 84/84, αλλαγή του Συντελεστή δόμησης κλπ.). Αν δεν αλλάξει η κυβέρνηση η μάχη που θα δοθεί θα είναι σκληρή και θα πρέπει να στηριχτεί σε κινητοποιήσεις και ακτιβισμούς.

3.- Η νέα δημοτική αρχή θέλει να στηριχτεί σε ένα ισχυρό λαϊκό κίνημα, το θέμα όμως είναι πως το αντιλαμβάνεται αυτό το κίνημα. Αν μιλάει μόνο για φορείς ελεγχόμενους και για τις απολύτως δικές της δυνάμεις, σίγουρα η δυναμική του θα ξεφτίσει κάποια στιγμή. Θα πρέπει να μην φοβηθεί να στηριχτεί και σε άλλες δυνάμεις, έξω από την στενά παραταξιακή της επιρροή. Για να γίνει αυτό θα χρειαστεί σεβασμός και στις απόψεις και θέσεις των άλλων.

4.- Η παραδίδουσα δημοτική αρχή, πέρα από την προσφυγή στο Σ.τ.Ε. έχει πάρει και κάποιες σημαντικές αποφάσεις για την Ανάπλαση (κοστολόγηση, μελέτη πάρκου) και έχει δημιουργήσει κάποια τετελεσμένα (διάνοιξη παραλίας, μνημείο Θεμιστοκλή). Όλα αυτά πρέπει να τα συνεχίσει η νέα δημοτική αρχή χωρίς αμφιθυμίες και δισταγμούς. Όχι μόνο για να δείξει έμπρακτα ότι σέβεται και τους άλλους αλλά και για να μην χαθεί άδικα χρόνος.

Στον επίλογο του άρθρου θέλω να σημειώσω το εξής:

Η νέα Δημοτική Αρχή λέγεται “Άλλος Δρόμος” γιατί ετεροπροσδιορίστηκε σε σχέση με τους υπάρχοντες νυν και αεί δημάρχους και είπε πως θέλει να ανοίξει έναν άλλο δρόμο.

Τώρα όμως πήρε τον δήμο και θα ακολουθήσει τον δικό της δρόμο επομένως δεν είναι πλέον “άλλος δρόμος” η δημοτική αρχή του Χρήστου Βρεττάκου αλλά “αυτός ο δρόμος”

Σε επόμενο άρθρο θα εξετάσω την πορεία των θεμάτων που έθιγε το άρθρο πριν 12 χρόνια και θα δούμε τι έγινε από τότε ώς σήμερα

Πέθανε ο Στέφανος Μάνος

Σε διάφορες αναρτήσεις έγραψα γι αυτόν αλλά προτιμώ να το επαναλάβω στο δικό μου προφίλ.

Πέρα από το γεγονός ότι είχαμε διαφορετικές απόψεις για το πώς πρέπει να κινούνται οι κοινωνίες κι οι οικονομίες, οι δρόμοι μας συναντήθηκαν μια φορά στην πολιτική κι ήταν ένα θέμα που αφορά την πόλη της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου.

Το 1992-93, επί πατρός Μητσοτάκη, οι δήμοι Δραπετσώνας και Κερατσινίου προωθούσαν την μελέτη της ΑΝΔΗΠ για την Ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης στην θέση των εργοστασίων. Τα Λιπάσματα ήταν σε πλήρη λειτουργία κι η ιδέα έμοιαζε ουτοπική. Τότε, ο Στέφανος Μάνος κι ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος υιοθέτησαν την ιδέα και την προώθησαν στον Μητσοτάκη και τον τότε Πρόεδρο της ΕΤΕ Βρανόπουλο. Η ΕΤΕ κατείχε τα Λιπάσματα και την ΑΓΕΤ, ήταν ο κύριος παίκτης κι αποδέχτηκε να προωθήσει μαζί με τους δήμους την ιδέα της Ανάπλασης με το σταδιακό κλείσιμο της ΑΕΧΠΛ και την πλήρη αποζημίωση των εργαζομένων που θα αποχωρούσαν οικειοθελώς.

Φτιάχτηκε η Πρότυπος (με 4 μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης εντός του ΔΣ) και υιοθετήθηκε η Ανάπλαση. 

Σήμερα βλέπουμε το έργο να έχει δώσει τον τεράστιο ελεύθερο χώρο και την παραλία να έχει αποδοθεί στους πολίτες. Μια περιοχή ανάσα για τον Πειραιά και ουσιαστική ελπίδα για μελλοντική του αναβάθμιση.

Η συμβολή του Στέφανου Μάνου σε εκείνη την κρίσιμη φάση όπου λαμβάνονταν οι καθοριστικές αποφάσεις ήταν θετική και αυτό πρέπει να τού το αναγνωρίσουμε όσοι ζήσαμε εκείνη την περίοδο από πρώτο χέρι.

Έχε γεια Στέφανε Μάνο, περίεργε τύπε με τις περίεργες ιδέες, κάποιες από τις οποίες έγιναν τελικά πραγματικότητα.

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ

ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ

ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΟΙΜΠΛΕ

Πέθανε ένας διανοητής Έλληνας που ήξερε να αναλύει τις αδυναμίες των σύγχρονων Ελλήνων και να υποστηρίζει την ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Αυτή του η στάση τον οδήγησε στα χρόνια της ελληνικής κρίσης να πάρει μια στάση κατανοητική προς την Τρόικα και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και καθόλου καταγγελτική. Δεν τους θεωρούσε την πρωταρχική αιτία της κρίσης, αλλά εξωτερικούς παράγοντες που αποκάλυψαν και πίεσαν να αντιμετωπιστούν βαθύτερες ελληνικές αδυναμίες.

Θέλοντας να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, την αναξιοκρατία, την φοροδιαφυγή είδε την πίεση της Τρόικας ως ευκαιρία για αλλαγή νοοτροπίας και οδηγήθηκε στην επαίσχυντη στάση δικαιολόγησης των ολετήρων της χώρας. Αντιμετώπισε τον Σόιμπλε ως εκπρόσωπο μιας γερμανικής θεσμικής λογικής και δεν είδε πού οδηγούσε ο εμετικός αυτός άνθρωπος την Ελλάδα, στην φτώχεια, το brain drain και την πλήρη απαξίωση. Η συμπάθειά του προς τον Σόιμπλε ήταν κριτική προς την ελληνική αυτοθυματοποίηση αλλά δεν είδε ότι η Ελλάδα ήταν αληθινά θύμα εκείνη την στιγμή των Γερμανών που έσωζαν την δική τους οικονομία (τράπεζες, ευρώ) καταδικάζοντας την Ελλάδα σε πενία. Δεν το είδε, δεν το κατάλαβε όπως και πολλοί άλλοι που χωρίς να το καταλαβαίνουν έπαιξαν τον ρόλο του ευρωλιγούρη Γερμανοτσολιά.

Ο Ράμφος πέθανε. Άφησε πίσω του ένα φιλοσοφικό έργο που είναι λίγο δυσνόητο και σίγουρα πολυλογάδικο, και την παρακαταθήκη ότι πρέπει να βελτιωνόμαστε με τις δικές μας δυνάμεις. Άφησε όμως πίσω του και ένα ρημαδιό, βοήθησε στον βιασμό και την λεηλασία της χώρας και δικαιολόγησε τους βιαστές της.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει κι ας πάει ο Μητσοτάκης στην κηδεία του να αφήσει κόκκινα γαρύφαλλα κι όλοι οι εξαπατημένοι που δεν κατάλαβαν τότε τι σήμαινε Τρόικα, Σόιμπλε και το κακό συναπάντημα.

Η Οδύσσεια του Νόλαν

Μόλις γύρισα από το σινεμά όπου είδα την Οδύσσεια του Νόλαν. Ως ταινία πολύ καλή κρατά τον θεατή καθηλωμένο. Δεν παρέλειψε τέρατα όπως τον κύκλωπα Πολύφημο ή την Σκύλλα, ούτε παρέλειψε την αντιπολεμική φιλοσοφία και τα βασικά πολιτισμικά στοιχεία της φιλοξενίας του Δία και του νόστου που είναι κι ο βασικός συνεκτικός ιστός του έπους.

Παρατηρήσεις που δεν μπορώ να τις αποφύγω:

Α.-

Δεν χρειαζόταν μια άσχημη μαύρη ηθοποιός στον ρόλο της ωραίας Ελένης παρά μόνο για να γίνει ο σχετικός ντόρος. Κι ενώ η επιλογή της ωραίας Ελένης μού φάνηκε κάκιστη κι αψυχολόγητη, η εμφάνιση του Αγαμέμνονα ως Νταρθ Βέιντερ μού φάνηκε πολύ πετυχημένη. Με ένα κράνος ο Νόλαν μάς έδειξε ότι πάντα θα συνδέονται η εξουσία με το απόλυτο κακό.

Ο Δούρειος ίππος πολύ καλός και η σκηνή του φόνου των μνηστήρων πάρα πολύ καλογυρισμένη.

Στην Νέκυα δεν πάει κάτω ο Οδυσσέας, έρχονται πάνω οι νεκροί.

Παραλείπονται παντελώς ο Αλκίνοος με την Ναυσικά και το νησί των Φαιάκων, το μέρος όπου (στο ομηρικό έπος) γίνεται όλη η αναδρομή στα γεγονότα. Ο Νόλαν αντί για την χώρα των Φαιάκων κάνει την αναδρομική αφήγηση στο νησί της Καλυψώς. Παραλείπεται κι ο Αίολος αλλά δεν γίνεται αντιληπτό.

Β.-

Γίνεται πολλές φορές αναφορά στον επερχόμενο κίνδυνο καταστροφής από τους "λαούς της θάλασσας" και μια φορά αναφορά στο τέλος της "εποχής του χαλκού" δηλαδή σε γεγονότα που έχουν επιβεβαιωθεί ιστορικά αλλά δεν υπάρχουν στον Όμηρο.

Γ.-

Στο τέλος του έργου, ενώ ο Όμηρος βάζει την Αθήνα να σταματάει την βεντέτα (από πλευράς συγγενών των μνηστήρων) ο Νόλαν προτιμά την αυτοεξορία Οδυσσέα και Πηνελόπης.

Μια ουσιαστική σκηνή της ομηρικής Οδύσσειας χάνεται. Είναι εκεί που ο Οδυσσέας λέει στον Πολύφημο ότι είναι ο "κανένας" και -μετά την διαφυγή- τού αποκαλύπτει ότι είναι ο Οδυσσέας. Προκειμένου να κερδίσει την "αναγνώριση" εκτίθεται στην οργή του Ποσειδώνα που μαθαίνει έτσι ποιος τύφλωσε τον γιο του και τον κυνηγά ανελέητα. Αυτό δεν παίζει στο έργο.

Δ.-

Πέρα από τις λεπτομέρειες τώρα, το έργο είναι ένα έπος από μόνο του. Μετά από έργα όπως το Ιντερστέλαρ και το Ινσέπσιον δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, Νόλαν είναι αυτός. Θα προτιμούσα να το έχει γυρίσει ο Ρίντλεϊ Σκοτ όμως κι αυτό το έργο είναι μνημειώδες.

Άξιζε να το δω.

ΣΤΥΛΙΤΕΣ

ΟΤΑΝ Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΧΤΥΠΑ ΚΑΤΑΚΕΦΑΛΑ

Ξέρετε τι ήταν οι Στυλίτες;

Το όνομά τους μαρτυρά και την ουσία τους. Ήταν κάποιοι Χριστιανοί ασκητές που ζούσαν μόνιμα στη κορυφή μεγάλων στύλων από όπου έκαναν κήρυγμα, νηστεία και προσευχή. Δεν κατέβαιναν ποτέ από τους πυλώνες όπου ζούσαν και για τις βασικές τους ανάγκες εξαρτώνταν από ανθρώπους στο έδαφος που τους έδιναν τροφή και νερό σε καλάθια με σκοινιά. Οι Στυλίτες πίστευαν ότι η μακροχρόνια απομόνωσή τους σε στύλους τους έφερνε κοντά στον Θεό.

Οι στυλίτες ήταν συνηθισμένοι τα πρωτοβυζαντινά χρόνια, κυρίως στην Ανατολική Μικρά Ασία, τη Συρία και τη Παλαιστίνη. Ο πρώτος γνωστός στυλίτης ήταν ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης ο οποίος ανέβηκε σε στύλο στη Συρία το 423 και παρέμεινε εκεί μέχρι τον θάνατό του 37 χρόνια αργότερα. Στη Patrologia Graeca αναφέρεται ένας μοναχός που στέκεται όρθιος εδώ και πολλά χρόνια χωρίς ποτέ να ξαπλώνει. Ο Θεόδωρος ισχυρίστηκε ότι είδε έναν ερημίτη που είχε περάσει δέκα χρόνια σε μια μπανιέρα αναρτημένη σε πόλους.

Στυλίτες υπάρχουν (μεταφορικά) και σήμερα. Είναι αυτοί για τους οποίους ο λαός έχει την φράση "αυτός καβάλησε το καλάμι". Ζουν στην κοσμάρα τους, στα δυσθεώρητα ύψη της αλαζονείας τους, επικοινωνώντας μόνο με τον σύγχρονο θεό, τον υπέρτατο εαυτό τους. Αδιαφορούν για τον πόνο που προκαλούν ή για το κόστος των ενεργειών τους και εξαρτώνται από νόμους και διατάγματα, στημένους διαγωνισμούς και χαριστικές πράξεις του διεφθαρμένου κράτους το οποίο υπηρετούν. Μερικοί Στυλίτες ξεκίνησαν από ορφανά ψοφοδεών δικτατόρων κι έγιναν υπουργοί διαφθαρμένων κυβερνήσεων. Κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα είναι τυχαία.

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ

Το αντιγράφω από τον Ανδρέα Ρουμελιώτη. Είναι η ιστορία του "Αντώνη", του τραγουδιού του Θεοδωράκη που η μουσική του συνόδευσε θριάμβους και ιστορικές στιγμές όπως την είσοδο των ανταρτών στην Καμπούλ και άλλες.

Μία από τις θηριωδίες στο Μαουτχάουζεν ήταν η «σκάλα του θανάτου». Η πέτρινη σκάλα που συνέδεε το λατομείο «Βίνερ Γκράμπεν» με το κυρίως στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν.

Οι κρατούμενοι ανέβαιναν τα 187 σκαλοπάτια της, μεταφέροντας μπλοκ γρανίτη, αρκετές φορές την ημέρα. Η «σκάλα θανάτου» ήταν τόπος πολλών ατυχημάτων και δολοφονιών κρατουμένων.

Εκεί βρέθηκε το ‘44, ο Αντώνης Κωνσταντινίδης, από τους Αμπελόκηπους, συγκρατούμενος του θεατρικού συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Μια μέρα κατά την ανάβαση της σκάλας, ένας Εβραίος συγκρατούμενός του παραπάτησε και ο Αντώνης πήρε την πέτρα του.

Ο αξιωματικός των SS βρήκε έτσι αφορμή να τον σκοτώσει. Ο Αντώνης ατάραχος ξαναφορτώθηκε την πέτρα του Εβραίου και συνέχισε να ανεβαίνει με τις δύο πέτρες.

Ο Γερμανός για να τον τιμωρήσει του βρήκε μια πιο μεγάλη πέτρα για να κουβαλήσει. Τότε ο Αντώνης, έψαξε και βρήκε μία ακόμα μεγαλύτερη από του Γερμανού και του είπε: «Αυτή είναι η δική μου».

Ο Αντώνης δεν πολυμιλούσε γι’ αυτή την ιστορία αλλά όταν κάποια στιγμή ρωτήθηκε «Πώς και τη γλίτωσες, ρε Αντώνη, πώς δε σε σκότωσε που τον ρεζίλεψες!», τότε εξηγούσε:

– Από κείνη τη στιγμή ο SS κάτι έπαθε, χάλασε το μηχανάκι του. Το ‘χω παρατηρήσει αυτό… Άμα χαλάσει το μηχανάκι τους, κλάψ’ τους.

– Ποιο… μηχανάκι;.

– Όλοι αυτοί έχουν ένα μηχανάκι μέσα στο κεφάλι που τους το βάζουν στη σχολή των SS. Τους ανοίγουν το κρανίο και τους βάζουν μέσα το μηχανάκι που ‘χει εφεύρει ο Χίτλερ.

– Και τι δουλειά κάνει αυτό το μηχανάκι;.

– Τους κάνει ανάποδους! Ας πούμε, το κανονικό είναι να χαίρεσαι άμα ο άλλος είναι πονόψυχος ή άμα ο άλλος δε φοβάται. Είδατε όμως ποτέ σας κανέναν SS να μη σκυλιάσει άμα δει έναν κρατούμενο να βοηθά τον άλλο; Αν τύχει πια και κανείς να δείξει πως δεν τους φοβάται, ούτε ψύλλος στον κόρφο του!

Η ιστορία του Αντώνη ενέπνευσε τον Καμπανέλλη να γράψει το ποίημα «Ο Αντώνης», μέρος του έργου του «Μαουτχάουζεν». Το 1966, «Η μπαλάντα του Μαουτχάουζεν» μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη.

Εκεί στη σκάλα την πλατιά

στη σκάλα των δακρύων

στο Βίνερ Γκράμπεν το βαθύ

το λατομείο των θρήνων

Εβραίοι κι αντάρτες περπατούν

Εβραίοι κι αντάρτες πέφτουν,

βράχο στη ράχη κουβαλούν

βράχο σταυρό θανάτου.

Εκεί ο Αντώνης τη φωνή

φωνή, φωνή ακούει

ω καμαράντ, ω καμαράντ

βόηθα ν’ ανέβω τη σκάλα.

Μα κει στη σκάλα την πλατιά

και των δακρύων τη σκάλα

τέτοια βοήθεια είναι βρισιά

τέτοια σπλαχνιά είν’ κατάρα.

Ο Εβραίος πέφτει στο σκαλί

και κοκκινίζει η σκάλα

κι εσύ λεβέντη μου έλα εδώ

βράχο διπλό κουβάλα.

Παίρνω διπλό, παίρνω τριπλό

μένα με λένε Αντώνη

κι αν είσαι άντρας, έλα εδώ

στο μαρμαρένιο αλώνι.

Κωνσταντινίδης Αντώνιος του Οδυσσέα, γεννήθηκε την 01.04.1921 στην Κωνσταντινούπολη. Η κατοικία των γονιών του ήταν στο Νέο Ψυχικό, στην οδό Κατεχάκη 40. Φυλακίστηκε στο Νταχάου (22.01.1943 – 19.06.1944), προσωπικός αριθμός: 42757. Στις 20.06.1944 μεταφέρθηκε στο Μαουτχάουζεν, προσωπικός αριθμός: 75521. Επιβίωσε και απελευθερώθηκε…

Μια απλή λύση για την επάνοδο των Ελλήνων στον ελληνισμό

Φαίνεται πολύ απλό για να είναι αληθινό, όμως σκεφτείτε το.

Ένας μόνο νόμος αρκεί για να αλλάξει ριζικά η Ελλάδα, η απαγόρευση του νηπιοβαπτισμού.

Όποιος θέλει να είναι χριστιανός, ας βαπτίζεται στα 17 του χρόνια. Ας γίνεται ορθόδοξος, Εβραίος, προτεστάντης, δωδεκαθεϊστής, ινδουιστής, καθολικός, μουσουλμάνος, ας γίνεται ό,τι κατεβάσει η γκλάβα του. Αν θέλει βέβαια θα μπορεί να παραμένει Έλλην. Έλληνας σκέτος.

Η αλήθεια εντέλει βγαίνει στο φως

ΜΑΣΣΙΜΟ ΝΤ' ΑΛΕΜΑ, ΠΡΏΗΝ πρωθυπουργός της Ιταλίας μιλά σε συνέντευξή του για το πώς "έσωσαν" δηλαδή ΕΚΑΨΑΝ την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι και οι Γερμανοτσολιάδες Έλληνες υποτακτικοί τους.

«Δώσαμε στην Ελλάδα 250 δισ. ευρώ, αλλά όχι για τις συντάξεις των Ελλήνων, αλλά για να πληρωθούν οι τόκοι στις τράπεζες» είπε χαρακτηριστικά ο Πρώην πρωθυπουργός, εξηγώντας πως έχουμε ένα ενιαίο νόμισμα, αλλά με εντελώς διαφορετικά επίπεδα ανταγωνιστικότητας και οικονομικής ισχύος.

«Από μία φτωχή χώρα όπως η Ελλάδα, τεράστια ποσά μεταφέρονται σε μία πλούσια χώρα όπως η Γερμανία μέσω της διαφοράς των επιτοκίων. Η φτωχή χώρα γίνεται όλο και φτωχότερη, η πλούσια χώρα πλουσιότερη» δηλώνει ανοιχτά ο Ντ’ Αλέμα.

«Όταν η φτωχή χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώσει τα χρέη έρχονται οι ευρωπαϊκές βοήθειες. Έχουμε δώσει στην Ελλάδα 250 δισ. ευρώ, αλλά όχι για τις συντάξεις των Ελλήνων, αλλά για να πληρωθούν οι τόκοι στις γερμανικές, γαλλικές και σε μικρό ποσοστό στις ιταλικές.

Διακόσια είκοσι δισ. ευρώ από τα 250 δισ. ευρώ βοήθειας πήγαν απευθείας στις γερμανικές, γαλλικές και ιταλικές τράπεζες» σημειώνει το στέλεχος της ιταλικής κεντροαριστεράς και υπογραμμίζει συγκεκριμένα: «Στην πραγματικότητα, όταν λέγεται ότι εμείς πληρώνουμε τις συντάξεις των Ελλήνων -όχι, εμείς πληρώνουμε τις γερμανικές τράπεζες.

Αυτή είναι η καθαρή αλήθεια. Είναι χρήματα κάνουν έναν κύκλο, αλλά οι Έλληνες δεν οσφραίνονται ούτε καν την μυρωδιά τους»

Όλοι αυτοί οι σοβαροί δεξιοί και κεντρώοι υποστηριτές της "λογικής" κόντρα στην εξέγερση που επιχειρήθηκε το 2010-11 (πλατείες) και 2015 (κυβέρνηση) μπορούν να καταπιούν την γλώσσα τους.

Άννα Διαμαντοπούλου η Φαρμακογλώσσα

 Φαρμακογλώσσα Διαμαντοπούλου Άννα: «Αντίπαλος είναι η ΝΔ. Ο Τσίπρας δεν είναι αντίπαλος, είναι εχθρός»!

Για αυτές λέει ο Θανάσης ότι κάτω από την γλώσσα τους εκτρέφουν σμέρνες.

Ο Μάνος κι ο κληρονόμος του

Ο κληρονόμος του Χατζιδάκι απαγορεύει κι επιτρέπει όπου κι όποτε θέλει να παίζονται έργα του Μάνου Χατζιδάκι!!!

Ας παίρνει το παραδάκι από τα έργα κι ας πάψει μας ζαλίζει με την δήθεν πνευματική διαχείριση. Ο Μάνος είναι όλων των Ελλήνων κι αυτός απλά κληρονόμησε μια περιουσία όπως τόσοι και τόσοι κληρονόμοι. Ας πάψει μας παιδεύει με τις ιδιοτροπίες του.

ΕΛΑΣ και Τοπική Αυτοδιοίκηση

Ευρισκόμενος εκτός Αθηνών, διάβασα μια περίληψη της ομιλίας Τσίπρα για την αυτοδιοίκηση και είδα διαδικτυακά και μακρόθεν την ομιλία του Γιώργου Ιωακειμίδη. Όλα πολύ καλά. Θα σταθώ σε τρία σημεία:

1.- Αναγνώριση ότι ήταν λάθος πολλές από τις συνενώσεις του 2010 με υποσχέσεις επανόρθωσης μετά από μελέτη και έκφραση γνώμης των κοινωνιών.

2.- Αναγνώριση ότι το μεγάλο πρόβλημα των δήμων είναι η οικονομική ασφυξία στην οποία έχουν περιέλθει με ευθύνη αυτής της κυβέρνησης και παραδοχή ότι είναι αναγκαία η στήριξη της αυτοδιοίκησης με αυτοτελείς πόρους.

3.- Παραδοχή ότι εν μέσω μνημονίων η θεσμική αναβάθμιση της δημοκρατίας ήταν αδύνατο να γίνει και ότι τώρα πλέον επείγει να επιτευχθεί.

Μακάρι να γίνουν όλα αυτά. Διαχρονικά εξάλλου η αριστερά με την μορφή είτε του ΠαΣοΚ είτε του Συριζα στήριξε την αυτοδιοίκηση και η δεξιά, με την μορφή της ΝΔ την καταδίωκε ως μίασμα.

Ελπίζουμε σε καλύτερες μέρες.

Η δυσκολίες της Τοπικής αυτοδιοίκησης κι ο Πολίτης

 Η τραγική θέση στην οποία έχουν φέρει την τοπική αυτοδιοίκηση οι κυβερνήσεις της τελευταίας 15ετιας, είτε λόγω μνημονίων είτε λόγω της σκληρής πολιτικής της δεξιάς δραχμοφαγίας περιγράφεται σε έκθεση της Κεντρικής Ένωσης των δήμων (ΚΕΔΕ)Ε τρόπο σαφή. Διαβάστε:

"Η Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης. Η μελέτη συγκρίνει την ελληνική αυτοδιοίκηση με τα ευρωπαϊκά δεδομένα και καταλήγει ότι η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις πλέον συγκεντρωτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ειδικότερα:

Οι δαπάνες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αντιστοιχούν μόλις στο 4,01% του ΑΕΠ, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 11,27%,

οι δαπάνες των ΟΤΑ αποτελούν μόλις το 6,29% των συνολικών δημόσιων δαπανών, έναντι 23,08%στην Ευρώπη,

Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση της Ε.Ε. ως προς τη δημοσιονομική αποκέντρωση.

Χρηματοδοτικό κενό 2,55 δισ. ευρώ

Το σημαντικότερο εύρημα της μελέτης αφορά το συνολικό χρηματοδοτικό έλλειμμα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η εκτίμηση καταλήγει σε χρηματοδοτική απόκλιση 2,55 δισ. ευρώ, η οποία αναλύεται ως εξής:

1,32 δισ. ευρώ αφορούν το λειτουργικό κόστος των δήμων (μισθολογικές αυξήσεις, ενεργειακό κόστος, αδέσποτα ζώα, ναυαγοσωστική κάλυψη κ.ά.).

1,23 δισ. ευρώ αφορούν τις ανάγκες για συντήρηση και αναβάθμιση υποδομών, όπως σχολεία, οδικό δίκτυο, παιδικές χαρές και αθλητικές εγκαταστάσεις."

Γράφει και πολλά άλλα η έκθεση. Εκείνο όμως που πρέπει να μείνει στον Πολίτη είναι ότι το κράτος ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την ένδεια που επικρατεί στις γειτονιές και στην καθημερινότητά του. Η Πολιτεία κλέβει τα χρήματα που οι πολίτες δίνουν μέσω των φόρων για τους δήμους και το αποτέλεσμα είναι οι χειρότεροι δρόμοι, τα περισσότερα αφρόντιστα παρτέρια, τα χειρότερα σχολεία, οι βρώμικοι κήποι κτλ.

Οι πολίτες πρέπει να ενώσουν την φωνή τους με τις κραυγές αγωνίας των δημάρχων για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Τα μνημόνια τελείωσαν όμως οι δεξιές πολιτικές συνεχίζονται και πνίγουν τον φτωχό πολίτη και τους δήμους.

Το όπλο που διαθέτει ο πολίτης, την ψήφο του, στην μοναδική φορά που τού επιτρέπουν κάθε 4 χρόνια να την χρησιμοποιήσει, πρέπει να την μεταχειριστεί σωστά, όχι με κομματικές παρωπίδες αλλά με σύνεση. Αλλιώς τίποτε δεν θα αλλάξει, ούτε η καθημερινότητα ούτε τα μεγάλα ζητήματα της χώρας.

Ήμουν κι εγώ εκεί

Ήμουν κι εγώ εκεί. Αυτό θα λένε οι εκατοντάδες συμπολίτες μας που κατέκλυσαν χτες το σινέ-Μελίνα. Πάρα πολλοί έμειναν αναγκαστικά έξω από το σινεμά καθώς μέσα γέμισαν ασφυκτικά οι διάδρομοι, η γαλαρία και κάθε μέτρο γης. Θα νιώθουν ευτυχείς όχι μόνο γιατί παρακολούθησαν ένα άψογο ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου που ζωντάνεψε την υπόθεση καλύτερα από κάθε μυθοπλασία αλλά και γιατί έζησαν μια μυσταγωγία μέσα από τις διηγήσεις του Γιώργου Μπαρτζώκα, του προπονητή που κέρδισε μιαν ευρωλίγκα όμως χτες παραβρέθηκε όχι ως θριαμβευτής αλλά ως θύμα. Γιατί ήταν κι αυτός θύμα της δύσκολης μετεμφυλιακής εποχής και κάποιων τραγικών καταστάσεων για την χώρα μας που τις θεωρούμε πια ξορκισμένο παρελθόν που έφυγε οριστικά και δεν θα ξανάρθει.

Παρών ήταν ο Δήμαρχος κ. Χρήστος Βρεττάκος και η Μάγδα Φύσα και η Ελένη Παπαδοπούλου και πολλοί επώνυμοι ή ανώνυμοι συμπολίτες μας, οι άνθρωποι των παιδικών μας χρόνων, συνταξιδιώτες μας στον εικοστό και τον εικοστό πρώτο αιώνα.

"Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί εκείνη την όμορφη βραδιά" θα λένε όσοι ήρθαν και μπόρεσαν να μπουν στο σινεμά.

Ήταν η κορύφωση του τετραήμερου αφιερώματος του δήμου στην ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Ιδιαίτερα χτες έγινε προβολή του ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου με περιεχόμενο και τίτλο "ΑΠΟΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΒΟΥΡΛΑ" κι ακολούθησε συζήτηση για την απόδραση και την ζωή εκείνης της εποχής. Παρών ο ίδιος ο δημιουργός, ο Στέλιος Κούλογλου και η έκπληξη της βραδιάς, ο Γιώργος Μπαρτζώκας, το παιδί ενός από τους ήρωες που απέδρασαν, του Ανδρέα Μπαρτζώκα, ένα παιδί που έπρεπε να μεγαλώσει χωρίς πατέρα καθώς εκείνος ζούσε από εξορία σε φυλακή και με την ποινή του θανάτου να κρέμεται ως απειλή πάνω από το κεφάλι του. Ο Ανδρέας Μπαρτζώκας ήταν ένας από τους 27 ήρωες κομμουνιστές που έζησαν παρόμοιες μυθιστορηματικές ζωές και υπέστησαν αφάνταστες θυσίες. Ήταν αυτοί που πραγματοποίησαν εκείνη την καταπληκτική απόδραση ζώντας σε μιαν εποχή που ΕΙΧΕ ΑΝΑΓΚΗ και ως εκ τούτου ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΕ ΗΡΩΕΣ.

Η χτεσινή βραδιά, μάς θύμισε από πού ερχόμαστε και μάς γέμισε αισιοδοξία ότι πάντα υπάρχει ελπίδα. Αν οι 27 έσκαψαν ένα τούνελ και πραγματοποίησαν μιαν αδιανόητη απόδραση στην Δραπετσώνα, γιατί δεν θα μπορέσουν τα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων να ξεφύγουν από την μέγγενη στην οποία έχουν βρεθεί κι από την φυλακή στην οποία έχουν εγκλωβιστεί τα τελευταία χρόνια;