Καπετανίδεια 2026

Μια όμορφη βραδιά χθες με χορούς και μνήμες από τον Πόντο και την Μικρασία αλλά και την Κρήτη που μετείχε με το χορευτικό της.

Η διοίκηση έδωσε τον λόγο στον Γιώργο Χατζόπουλο και σε μένα σαν συγγραφείς του βιβλίου της Ένωσης Ποντίων που αποτελεί μνημείο για τις επόμενες γενιές.

Ας υπενθυμίσω εδώ ότι -εξίσου με τους δύο συγγραφείς- η επιτυχία του βιβλίου οφείλεται στην Χριστίνα Χαφουσίδου που έκανε την επιμέλεια του βίβλου με πολλή αγάπη, μόχθο και αληθινό ενδιαφέρον.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΚΑΣΤΡΑΚΙ

Ήμουν κι εγώ εκεί.

Το πλανητάριο στο Καστράκι, όλα με την συμβολή της αρχαιολογικής υπηρεσίας που έφτιαξε ένα ανεπανάληπτο συμβάν.

Θαυμάσιο γεγονός, ενθουσίασε τα παιδιά και τους μεγάλους.

ΚΕΡΚΥΡΑ

 Μαγεία από το πιο όμορφο μέρος του κόσμου

Αξιοποίηση των χώρων Σταθμού Λαρίσης και Ηετιώνειας Πύλης

Στο Δημαρχείο Κερατσινίου Δραπετσώνας διεξήχθη μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Ο μελετητής του Σταθμού Λαρίσης κ.Κατσαρος, καθηγητής ΕΜΠ, ο μελετητής της επέκτασης της Ηετιώνειας ακτής κ. Κ. Σκαρής, η αρχαιολόγος της Στ' Εφορίας Αρχαιοτήτων κ. Ε. Βουλιγέα, με τον Δήμαρχο Κερατσινίου Δραπετσώνας κ. Χ. Βρεττάκο, με αντιδημάρχους και συνεργάτες του Δήμου, συζητούν τον ευρύτερο χώρο της περιοχής της Ηετιώνειας, του Αγίου Διονυσίου,των γραμμών του τρένου, του πάρκου Καστρακίου και όλης της ανατολικής Δραπετσώνας.

Με όραμα αλλά και επικέντρωση σε τεχνικές λεπτομέρειες, με τις μελέτες της αρχαιολογικής υπηρεσίας, του δήμου Πειραιά και τα έργα του Δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας, ο Πειραιάς κι η περιοχή μας αναδεικνύουν τα 2500 χιλιάδες χρόνια ιστορίας της πόλης. Από τον Ηετίωνα και την αρχαιότητα ως την μετανάστευση και την σύγχρονη πραγματικότητα, ο χώρος αυτός μπορεί να αναδείξει το παρελθόν στοχεύοντας το μέλλον.

Το χάλι της παιδείας κι οι καθηγητές

Επιτέλους οι μαθητές μιλούν σε έναν τίτλο εφημερίδας (πρωτοσέλιδο της Καθημερινής σήμερα). Όλο ακούμε ότι έχουμε καθηγητές, ότι φταίει όλος ο πλανήτης για το χάλι της παιδείας και του μαθητικού δυναμικού στην Ελλάδα και κουβέντα για τον κύριο υπεύθυνο που είναι οι καθηγητές.

Με προεξάρχοντες τους διευθυντές στις σχολικές μονάδες και τους διευθύνοντες στα υπουργεία και τις εκπαιδευτικές ενώσεις, η Παιδεία στην Ελλάδα είναι περίπου ένα κακόγουστο αστείο. Κάθε προσπάθεια να καλλιεργηθεί η κριτική σκέψη κρίνεται ως ανοησία και καταπολεμάται τόσο από το επίσημο κράτος όσο κι από το διευθυντικό προσωπικό στα σχολεία.

Κάτι πιάνουν τα παιδιά από αυτή την αγκύλωση που βγαίνει σαν απόρριψη των καθηγητών και δασκάλων τους. Μόνο που εκείνο που πάντα προβάλλεται είναι οι αδυναμίες των μαθητών και πάντα συνοδεύεται αυτή η κριτική από τον θαυμασμό για τους δασκάλους που έχουμε. Ε, λοιπόν, όχι, εκείνο που μάς λείπει είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, κι από εκεί ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσουμε πριν αρχίσουμε να κουρεύουμε του κασίδι το κεφάλι.

Πόσα χρόνια μάς μένουν ακόμα;

Οτι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι κίνδυνος για το ανθρώπινο γένος το είπε πριν από πολλά χρόνια ο Στήβεν Χώκινγκ. Τώρα όμως η ΤΝ έχει προοδεύσει και ο κίνδυνος είναι πλέον ορατός.

Από τα απλά μοντέλα ΤΝ του 2022 που πρόβλεπαν λέξεις και μάς μιλούσαν βοηθώντας μας με πληροφορίες και λύνοντας προβλήματα, έχουμε ήδη φτάσει στα μοντέλα που λειτουργούν με αυτοβελτίωση, δηλαδή καλυτερεύουν μόνα τους χωρίς δική μας επέμβαση. 

Όπως έχουν διαπιστώσει με τρόμο οι ειδικοί, τα σημερινά μοντέλα μπορούν να εξαπατούν, να κλέβουν και να χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να πετύχουν τους στόχους τους. Πριν δυο μήνες έγινε η (φριχτή) διαπίστωση ότι η ΤΝ έκλεψε ακόμα και τους κώδικες δημιουργίας της κι ότι προκειμένου να επιβιώσει είναι ικανή για οτιδήποτε. Ακόμα και με τα σημερινά μοντέλα, όμως, ο κίνδυνος δεν ξεπερνά κάποιες παγκόσμιες ή τοπικές δυσλειτουργίες κι ίσως κάποιους ιούς που θα βλάπτουν λειτουργικά συστήματα ή ανθρώπους. Ακόμα είναι ελέγξιμο.

Η πρόβλεψη είναι ότι σύντομα -σε ένα περίπου χρόνο από τώρα- θα δημιουργηθεί η Υπερνοημοσύνη (χωρίς δική μας παρέμβαση) η οποία θα είναι ικανή για όλα. Και η συζήτηση στο εξωτερικό, είναι αν το ανθρώπινο γένος θα διατηρηθεί ή θα εξαλειφθεί απολύτως. Θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε αναλόγως με το αν εξυπηρετεί η ύπαρξη ή μη της ανθρωπότητας εξυπηρετεί την ΤΝ ή αν είναι έστω αδιάφορη. Ο γκουρού της ΤΝ, βραβευμένος με Νόμπελ, Τζέφρυ Χίντον προβλέπει ότι με πιθανότητα 10% το ανθρώπινο γένος θα έχει εξαλειφθεί σε διάστημα το πολύ δέκα ετών. Άλλες προβλέψεις είναι πολύ πιο απαισιόδοξες.

Φυσικά στην ελληνική κοινωνία έχουμε άλλες ασχολίες. Μπορεί να είναι και πολύ καλό αυτό. Ποιος πάει για το καλύτερο κανείς δεν ξέρει, όπως έλεγε ο Σωκράτης όταν τον καταδίκασαν να πιει το κώνειο.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠ' ΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ

Σχετικά με τις απ'ευθείας αναθέσεις για τις οποίες γίνεται λόγος μια κουβέντα μόνο.

Απ'ευθείας αναθέσεις στην καθομιλουμένη λέμε τις χαριστικές συμβάσεις εκατομμυρίων ή εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που δίνονται κρυφά, χωρίς δημοσιότητα ή διαγωνισμό, σε "δικούς" της κάθε εξουσίας. Είναι ο ορισμός της διαπλοκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Ο νόμος όμως ονομάζει "απ'ευθείας ανάθεση" κάθε πράξη της διοίκησης, από την αγορά μιας κλειδαριάς μέχρι την αναβάθμιση ενός προγράμματος ή τα ηχητικά μιας εκδήλωσης ενός συλλόγου. Έτσι συγχέονται οι έννοιες της ουσιαστικά παράνομης διαπλοκής και των απλών πράξεων μιας διοίκησης. Ειδικά μάλιστα όταν κάθε πράξη με πόσο μικρότερο από 30.000 ευρώ για προμήθεια ή 60.000 ευρώ για έργο βαφτίζεται από τον νόμο "απ'ευθείας ανάθεση" ακριβώς για να δημιουργεί σύγχυση και να κρύβει αληθινές ευθύνες.

Οι δήμοι πραγματοποιούν απ'ευθείας αναθέσεις κάποιων εκατομμυρίων κάθε χρόνο αγοράζοντας κάθε υλικό για καθαριότητα, σχολεία, μικροέργα κτλ με εκατονταδες απλές διοικητικές πράξεις των υπηρεσιών τους. Δεν έχουν καμιά σχέση με τις απ' ευθείας αναθέσεις των εκατομμυρίων ευρώ που μοιράζονται σε ολιγάρχες, στα καρτέλ και στους "δικούς μας" ανθρώπους. Το να αφήνονται υπόνοιες ότι αυτές οι πάξεις σχετίζονται με τις απ'ευθείας αναθέσεις της διαπλοκής, σίγουρα ισοδυναμεί με διαστρέβλωση της αλήθειας.

Σωστά γίνονται έλεγχοι από τις αρχές, σωστά επισημαίνονται διαφορές στις πολιτικές από την αντιπολίτευση, όμως κάποιες αμφισημίες που επιτρέπουν παρανοήσεις δεν είναι σωστό να υπάρχουν. Ας το έχουνε υπόψη μας.

Πέθανε ο Σπύρος Χαλβατζής.

Συνεπής στο ΚΚΕ από την αρχή που κατάλαβε την ζωή μέχρι που την άφησε κι έφυγε ο Σπύρος Χαλβατζής. Η ανακοίνωση της Κ.Ε. του ΚΚΕ αναφέρει μεταξύ άλλων.

«Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης».

Δεν έχει σημασία πόσο συμφωνούσες ή διαφωνούσες μαζί του, εκείνο που μένει από τον Σπύρο Χαλβατζή είναι η αταλάντευτη στράτευσή του στο λαϊκό κίνημα κι η θυσία μιας ολόκληρης ζωής σε ένα σκοπό μακράν και ανώτερο από το ίδιον όφελος

Τσίπρας και Σαμαράς

Αληθεύει ότι ο Τσίπρας κι ο Σαμαράς, παρά τις διαφορές ύφους, ήθους και θέσεων, δείχνουν μια αμοιβαία κατανόηση τελευταία; Ναι, για όποιον βλέπει..., ισχύει!

Κοινός τους στόχος είναι ο Μητσοτάκης; Φυσικά, ναι, δεν το κρύβουν.

Γιατί όμως χτυπούν κι οι δυο τον Μητσοτάκη και τον λιμάρουν όσο μπορούν από δεξιά κι αριστερά; Είναι άραγε κίνητρό τους η... ζήλια; Ας μην είμαστε αφελείς.

Κι οι δυο έχουν διατελέσει πρώην πρωθυπουργοί κι υπηρέτησαν κι οι δυο μνημόνια που ήξεραν πόσο βλαπτικά ήταν για την Ελλάδα. Το έζησε το α' εξάμηνο του 2015 ο Τσίπρας, το διακήρυξε, άρα το γνώριζε, στα Ζάππεια ο Σαμαράς.

Κι οι δυο βλέπουν τώρα, σε συνθήκες ημι-μνημόνιου -δηλαδή υπαρκτών περιορισμών αλλά και σχετικής αυτονομίας- ότι αυτό που συντελείται στην Ελλάδα από την Μητσοτάκης ΑΕ είναι μια κανονική ληστεία της χώρας και των κατοίκων της. Βλέπουν ότι εφαρμόζονται πολιτικές συγκέντρωσης κεφαλαίου στα χέρια λίγων καρτέλ που οδηγούν την χώρα στην ερημοποίηση από ανθρώπινο δυναμικό και στην απώλεια κυριαρχίας. Λογικό είναι λοιπόν κι οι δυο να έχουν κοινό στόχο να σταματήσει επιτέλους η αφαίμαξη της χώρας από τα τρωκτικά.

Για όποιον έχει απορίες, αυτή είναι η βάση της σχέσης των Τσίπρα και Σαμαρά. Κι είναι παρήγορο που υπάρχουν αυτά έστω τα αντίβαρα στην ισοπεδωτική κυριαρχία της Μητσοτάκης ΑΕ, δηλαδή του ισχυρού πυρήνα ΠαΣοΚ-ΝΔ που συρρικνώθηκε από το 80% του 2009 στο 40% του 2023 και συνεχίζει να ηγεμονεύει στην χώρα υπό τον Κυριάκο παρά τις καταστροφές που μάς επιφύλαξε αυτά τα χρόνια.

ΕΝΑ ΓΛΥΠΤΟ ΣΤΟ ΤΟΚΙΟ ΟΝΟΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ

(παίρνω το κείμενο από την Σταγόνα 4u)

Το γλυπτό αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία, βρίσκεται έξω από τον σταθμό του Τόκυο. Είναι δημιούργημα του γλύπτη Yokoe Yoshizumi (1887-1962) και ανεγέρθηκε (αρχικά σε άλλο σημείο) το 1955, δηλαδή τρία χρόνια μετά την Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο η οποία τερμάτισε την περίοδο κατοχής της Ιαπωνίας από τις συμμαχικές δυνάμεις. Το έργο φιλοτεχνήθηκε ως σύμβολο ειρήνης, και μνήμης των δεινών που φέρνει ο πόλεμος. όπως τόσα και τόσα άλλα, σχεδόν παντού στον πολιτισμένο κόσμο. Ποια είναι η ιδιαιτερότητά του, λοιπόν; Στη βάση του, υπάρχουν θαμμένα γράμματα και ημερολόγια Ιαπώνων κρατουμένων που εκτελέστηκαν από τους συμμάχους μετά τον πόλεμο. Προσέξτε το ιδεόγραμμα (kanji) που υπάρχει επάνω του. Τo kanji 愛 , προφέρεται ως «ai» (αΐ), που στα Ιαπωνικά σημαίνει "αγάπη". Όπως παρατηρείτε, κάτω από το kanji υπάρχει σκαλισμένη η ελληνική του απόδοση: «η αγάπη».

Στην βάση, θαμμένα τα τελευταία λόγια εκτελεσμένων στρατιωτών και αξιωματικών.

Στην κορυφή, ένας άνθρωπος με τα χέρια ανοιχτά & υψωμένα λες και προσπαθεί να αγκαλιάσει τον ουρανό. Και μεταξύ του θανάτου -στην βάση- και του ανθρώπου που ατενίζει τον ουρανό -στην κορυφή- η λέξη «αγάπη» .

愛 : ai -η αγάπη.

Για να υπενθυμίζει, πως είναι αυτό που κάνει τελικά όλην την διαφορά. Αυτό που από το χώμα, υψώνει όλους μας προς τον ουρανό.

Μνήμη Γιώργου Αθηναΐδη

Για τον φίλο μας Γιώργο Αθηναΐδη που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας δύο λόγια.

Ο Γιώργος είχε την νοοτροπία και το ιδιαίτερο ήθος του ΚΚΕ ακόμα κι όταν έφυγε από το ΚΚΕ για την άλλη αριστερά που κατέληξε χωρίς να το καταλάβει να είναι "κυβερνώσα". Έδειξε την δουλειά του σαν δημοτικός σύμβουλος και στον συνδυασμό του ΚΚΕ με τον Μαρίνο Κοσκινά και στον συνδυασμό ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού με τον Κώστα Χρονόπουλο. Κι έδειξε το ποιόν του στις παρέες, στις πολιτικές συγκρούσεις, στην καθημερινή του ζωή. Μεγαλώσαμε όλοι και συνηθίσαμε να μάς λείπουν όλο και περισσότεροι. Εμείς συνεχίζουμε για λίγο ακόμη ενώ εκείνος έγινε ήδη αέρας, φωτιά, χώμα και αστερόσκονη, έτοιμος να μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο για το οποίο δεν έχουμε ιδέα. Έγινε κιόλας ο,τι ήταν πριν γεννηθεί, τμήμα του σύμπαντος.

Σε θυμόμαστε Γιώργο και... μην ξεχνάς ..., εκεί που ήσουν είμαστε, εκεί που είσαι πάμε.

One more cup of coffee before I go

to the valley below

Αγύριστο κεφάλι, επιμένει ακόμα.

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ. Η Εφημερίδα των Συντακτών, σε στενή ιδιοκτησιακή σχέση με την Όιλ Ουάν, συνεχίζει το θεάρεστο έργο της. Μετά τις φωτογραφίες για οροφές των σχολείων που "πέφτουν" (επρόκειτο για σχολεία άλλων δήμων κι όχι γι αυτά του ρεπορτάζ) μετά τις πυρασφάλειες (από καταγγελίες προερχόμενες από την ίδια μήτρα) τώρα βρέθηκαν οι απευθείας αναθέσεις. Αυτές τις πήραν έτοιμες από το Φ/Μ και έκαναν νέα καμπάνια κατά του δημάρχου Βρεττάκου. Για τις καταγγελίες υπάρχουν εύκολες απαντήσεις αλλά θα δοθούν αρμοδίως, εδώ σχόλιο κάνουμε. Πάντως, γράφουν κι άλλοι στο Φ/Μ παιδιά, μην τους αγνοείτε κι αυτούς.

Απ' ό,τι μαθαίνω, ο Βρεττάκος εξακολουθεί να θέλει την άμεση απομάκρυνση της Όιλ Ουάν (και κάθε ρυπογόνου μονάδας) από την περιοχή μας παρά τις "ευγενικές" προσπάθειες των φιλικών προς την εταιρεία μέσων "ενημέρωσης". Κι απ' ό,τι καταλαβαίνω δεν πρόκειται να αλλάξει ρότα όσες πυρασφάλειες κι αν τού ζητήσουν, όσα σανίδια κι αν βρουν στην πόλη, όσες καταγγελίες τύπου Φέισμπουκ κι αν προβληθούν πρωτοσέλιδα. Αγύριστο κεφάλι ο δάσκαλος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να μην παρεξηγηθούμε, αντιπολίτευση πρέπει να γίνεται και όλα τα θέματα του δήμου πρέπει να θίγονται. Μιλώ για την εκμετάλλευση που γίνεται από τα ΜΜΕ.

Η ομορφιά που μάς έκλεψαν!

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Στα μέσα του 19ου αιώνα ο Πειραιάς είχε τρεις θαυμάσιους περιπάτους αναψυχής κι ο ένας εξ αυτών ήταν …η Δραπετσώνα! Ήταν χώρος όχι μόνο για περίπατο και για εξοχικά πικνικ αλλά και για καλοκαιρινά μπάνια.

Σε αυτή την έξοχη παραλία γύρω στο 1890 φτιάχτηκαν ξύλινα μπάνια, στο λιμανάκι της Κρεμμυδαρούς. Ο σχετικά υπερυψωμένος λοφώδης τόπος ονομαζόταν Τραπεζών εξ ού και το σημερινό όνομα Δραπετσώνα. Ήταν η περιοχή όπου στην αρχαιότητα υπήρχε η Ηετιώνεια Πύλη των Μακρών Τειχών και το θεραπευτήριο Αφροδίσιο κι εκτεινόταν ως τον λιμένα των Φωρών (σημερινός όρμος Δραπετσώνας) μετά από τον οποίο άρχιζε η περιοχή του Κερατσινίου (ο αρχαίος δήμος Θυμοιτάδων). Στο λόφο αυτό υπήρχαν παντού πλάκες (τράπεζες) και τύμβοι που έδωσαν και το όνομα Τραπεζών στην περιοχή. Τον 19ο αιώνα ήταν ένας ειδυλλιακός τόπος αναψυχής του Πειραιά.

Η ρομαντική εποχή κράτησε έναν αιώνα περίπου και μετά άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Το 1863 εγκαταστάθηκε το Λοιμοκαθαρτήριο, ένα συγκρότημα παραγκών που έμοιαζε με φυλακή για χολεριασμένους. Αυτή ήταν η πρώτη ιστορικά υποβάθμιση της Δραπετσώνας. Στην συνέχεια εκεί έγιναν οι δεξαμενές και το μηχανουργείο Βασιλειάδη καθώς και το πορνείο των Βούρλων. Στις αρχές του 20ου αιώνα η περιοχή μετατράπηκε σε βιομηχανική ζώνη. Τα Λιπάσματα το 1909, το Βυρσοδεψείο το 1910, το Τσιμεντάδικο το 1913 και το Γυψάδικο το 1920 αλλά και τα Πετρέλαια και οι άλλες μικρότερες βιοτεχνίες; ολοκλήρωσαν την υποβάθμιση.

Όπως όμως οι καιροί έχουν γυρίσματα, έτσι και με την Δραπετσώνα. Το Τσιμεντάδικο κατά 90% έφυγε το 1982 και τα Λιπάσματα έκλεισαν το 1999 ενώ σχέδια ανάπλασης εμφανίζονται από τα τέλη του 20ου αιώνα και συνεχίζονται στον 21ο. Μόνες παραφωνίες προς το παρόν η Όιλ Ουάν, η ΑΓΕΤ και η Ψυττάλεια που δεν μπορούν να αναστρέψουν, μόνο να καθυστερήσουν μπορούν, την πλήρη αναμόρφωση του αστικού τοπίου και την ανάκτηση των ακτών. Στην ανατολική ακτή, στην Ηετιώνεια, ολοκληρώνεται αυτή η ανάκτηση ενώ στην δυτική ακτή, στην περιοχή του μνημείου Θεμιστοκλή όπου κάποτε κυριαρχούσαν τα Λιπάσματα, η ακτή είναι σε καθημερινή χρήση εκατοντάδων χιλιάδων επισκέψεων από τους κατοίκους της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου αλλά και την ευρύτερη περιοχή.

Να ξέρουμε λοιπόν όταν αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον ότι η Δραπετσώνα κάποτε ήταν ένας υπέροχος τόπος αναψυχής. Αυτό μάς το στέρησαν για εκατό περίπου χρόνια και τώρα παλεύουμε να πετύχουμε την επαναφορά τη ομορφιάς που μάς έκλεψαν.

[Στον χάρτη η εικόνα της Δραπετσώνας στις αρχές του 20ου αιώνα.]

5 χρόνια χωρίς τον Μίκη

Πριν 5 χρόνια, σαν αύριο 2/9/21, έφυγε ο Μίκης Θεοδωράκης. Δεν χρειάζονται λόγια για τον εθνικό συνθέτη και τραγουδοποιό Μίκη που κατάφερε να ενώσει τους Έλληνες παρόλο που σε όλη του την ζωή ήταν απειθάρχητος και δεν δίσταζε να φτάνει στα άκρα. Όλοι αναγνώρισαν, Αριστερά και Δεξιά, όχι μόνο το τεράστιο έργο του αλλά και την ασίγαστη αγάπη του -μέχρι και αυτοθυσίας ακόμη- για την Ελλάδα.

Για να τον τιμήσω, θα βάλω ένα έργο του που είναι το λιγότερο συγκλονιστικό. Στίχοι της "Μαρίνας" (Ρένα Χατζηδάκη, κόρη της Λιλής Ζωγράφου).

Παραθέτω κείμενο του Μίκη με το οποίο εξιστορεί πώς έφτασε να γράψει την κατάσταση πολιορκίας, κάτω από ποιες συνθήκες με τα στρατόπεδα κράτησης της χούντας.

--------------

«Χάρη στους φίλους μου της Γερμανίας, θα μάθουν και οι συμπατριώτες μου, έστω και με καθυστέρηση 35 και πλέον χρόνων, ότι την εποχή της χούντας υπήρξαν και μερικοί “κουζουλοί”, που άφησαν τα σπίτια τους και μπήκαν στην παρανομία για να υπερασπίσουν με τον τρόπο τους τις καταπατημένες μας ελευθερίες. Θα είναι καλό επίσης να μάθουν ότι το τίμημα γι’ αυτές τους τις πράξεις ήταν: Γενική Ασφάλεια – Βασανιστήρια – Φυλακή.

Ένας από αυτούς και εγώ και ένα από τα δικά μου “όπλα” η μουσική. Μια μουσική που να καταγγέλλει από τη μια μεριά και να εμπνέει και να ξεσηκώνει από την άλλη. Ξεφεύγοντας τη σύλληψη τη νύχτα της 20ής προς 21η Απριλίου ταλαιπωρήθηκα έως ότου βρω ένα ασφαλές καταφύγιο. Εκεί συνέταξα τη Διακήρυξη για την Ιδρυση του Πατριωτικού Μετώπου και μαζί έγραψα τα τρία τραγούδια της Νέας Αντίστασης.

Τα κείμενα θα έπρεπε να είναι απλά, άμεσα, για να γίνουν καταληπτά από κάθε πατριώτη που ένιωθε πάνω στο πετσί του την καταπίεση και την ντροπή και είχε μέσα του τη φλόγα του αγώνα για την Ελευθερία. Ζήτησα δύο μαγνητόφωνα, ώστε να πολλαπλασιάσω τη φωνή μου και να δίνω την αίσθηση της χορωδίας. Πράγματι στην Ασφάλεια που βρέθηκα έπειτα από έξι μήνες, με ρωτούσαν για το ποιοι τραγουδούσαν μαζί μου, χειρότερη όμως ήταν η τύχη των συντρόφων μου, που τους βασάνιζαν για να ομολογήσουν ότι συμμετείχαν στη… φωνοληψία! H κασέτα αυτή με τα τρία τραγούδια έφτασε στο Παρίσι, όπου το ΚΚΓ την έκανε χιλιάδες δίσκους που έφτασαν παντού! Ως τη μακρινή Αυστραλία όπου ζούσαν Ελληνες. Αργότερα η Μελίνα τραγουδούσε παντού «Το Μέτωπο τους Ελληνες καλεί ξανά στη μάχη, “Ελευθερία ή Θάνατος” το λάβαρό μας γράφει»…

Οπως είπα, πιάστηκα τον Αύγουστο του 1967 και έμεινα στη Γενική Ασφάλεια ως τον Οκτώβριο, οπότε με μετέφεραν στο νοσοκομείο των Φυλακών Αβέρωφ «Αγιος Παύλος» σε κακή κατάσταση, λόγω του ότι έκανα απεργία πείνας. Κατά τη διάρκειά της και έως ότου χάσω τις αισθήσεις μου θυμάμαι ότι ένα μεσημέρι που χαλάρωναν τα μέτρα είδα θολά πάνω απ’ το κεφάλι μου μια γυναικεία φιγούρα. Απέναντι απ’ το κελί μου είχαν τις γυναίκες και φαίνεται ότι μία απ’ αυτές με τη συνενοχή κάποιων φρουρών μπόρεσε να μπει στο κελί μου. Ηταν η Ρένα Χατζηδάκη που μου χάιδεψε το μέτωπο και μου έβρεξε τα ξεραμένα μου χείλη. Μου είπε το όνομά της και πρόσθεσε πως όλοι βρίσκονται στο πλευρό μου, εννοώντας τους συγκρατουμένους στη Γενική Ασφάλεια. Αυτό μου έδωσε ελπίδα και δύναμη, γιατί ένιωσα ότι δεν είμαι μόνος.

Αργότερα, όταν βρέθηκα στις Φυλακές Αβέρωφ, καθώς κάναμε βόλτα στο προαύλιο, κάποιος μου έδειξε τα παράθυρα της διπλανής φυλακής των γυναικών και μου είπε: «Κάποιες σε χαιρετούν…». Είδα δυο-τρία πρόσωπα πίσω από τα κάγκελα. Στα χέρια τους κρατούσαν άσπρα μαντήλια και τα ανέμιζαν στέλνοντάς μου χαιρετίσματα. Μία απ’ αυτές ήταν η Ρένα Χατζηδάκη. Από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1968 ήμουν “ελεύθερος” και ζούσα ανάμεσα Αθήνα και Βραχάτι συνοδευόμενος από κουστωδία αστυνομικών. Δεν μπορούσα λοιπόν να επισκεφθώ κανέναν φοβούμενος ότι θα τον «κάψω». Ετσι, περιορίστηκα σε πρώην κρατουμένους, που δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Μία από αυτούς ήταν και η Σίλβα Ακρίτα, που μόλις βγήκε από τη φυλακή, έσπευσα να την επισκεφθώ στο σπίτι της στη Φιλοθέη. H συγκίνησή μας ήταν πολύ μεγάλη, όμως πιο μεγάλη χαρά έδειχνε η κορούλα της η Ελενα, που είχε μεγαλώσει και που η έλλειψη της μαμάς της την είχε πληγώσει βαθιά.

H Σίλβα και η Ρένα είχαν γίνει φίλες στην Ασφάλεια. Στη συνέχεια βρέθηκαν στο ίδιο κελί και στη φυλακή. Μου λέει λοιπόν, “αυτή η κοπέλα είναι μεγάλη ποιήτρια. Μόνο που μόλις μας διάβαζε ένα της ποίημα, αμέσως μετά το έσκιζε. Να, χθες έγραψε ένα υπέροχο κείμενο που το έχω στο συρτάρι και που φοβάμαι ότι μόλις επιστρέψει, θα το καταστρέψει… Ξέρεις, επειδή είναι μόνη, μένει προσωρινά μαζί μας…”. Την παρακάλεσα να με αφήσει να το διαβάσω. “Κάνε γρήγορα”, μου λέει η Σίλβα, “γιατί όπου να ‘ναι θα γυρίσει…”.

Ειλικρινά σήμερα δεν θυμάμαι αν εκείνη την ώρα αντέγραψα το ποίημα ή αν το πήρα με το έτσι θέλω μαζί μου. Γιατί με το πρώτο διάβασμα γοητεύτηκα τόσο πολύ, που δεν θα αποχωριζόμουν με τίποτε ένα τέτοια αριστούργημα.

Σε λίγη ώρα οδηγούσα το αυτοκίνητο στη διαδρομή προς Βραχάτι και φαίνεται ότι επειδή είχα ζωντανές τις λέξεις στο μυαλό μου, γινόταν μέσα μου μια μυστική προεργασία. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι μόλις έφτασα στο Βραχάτι κάθησα στο πιάνο και όταν σε λίγο σηκώθηκα, είχα συνθέσει με μια ανάσα την Κατάσταση Πολιορκίας. Ευθύς άρχισα να την τραγουδώ απ’ το πρωί ως το βράδυ μόνος, μόνο και μόνο για να την ακούω εγώ ο ίδιος. Μια απ’ αυτές τις αμέτρητες φορές τη μαγνητοφώνησα, για να τη στείλω στη Σίλβα και στη Ρένα. Και αυτό ακριβώς το αντίγραφο που το είχε φυλάξει η Χατζηδάκη, μου το έδωσε πριν από λίγα χρόνια για να το στείλω στη Γερμανία και να μπει τελικά στο CD αυτό»

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΙ ΑΓΩΝΩΝ

Το εργοστάσιο Λιπασμάτων θεμελιώθηκε τον Ιούλιο του 1909 κι άρχισε να λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 1910 γι αυτό και ο Ισολογισμός που δημοσίευσα χτες είναι ισολογισμός ενός μόνο τριμήνου, από τον Οκτώβρη ως και τον Δεκέμβρη του 1910.

Ήταν μια έξυπνη κίνηση των επιχειρηματιών που το έστησαν (με προεξάρχοντα τον Νίκο Κανελλόπουλο) καθώς η Ελλάδα χρειαζόταν ενισχυμένη αγροτική παραγωγή κι ένα εργοστάσιο Λιπασμάτων έβρισκε μπροστά του μια "πεινασμένη" για τα προϊόντα του αγορά.

Παρά το γεγονός ότι το εργοστάσιο λειτούργησε μόνο 3 μήνες, κατάφερε να πουλήσει αγαθά αξίας 59.000 δρχ. περίπου, να αποσβέσει τα έξοδα λειτουργίας και τις δαπάνες (περίπου 25.000 δρχ.) και να δώσει μισθού; 26 χιλ. δρχ. με κύκλο εργασιών 94.734 δρχ. όπως δείχνει ο ισολογισμός της εταιρείας για το 1910.

Φυσικά τα επόμενα χρόνια τα κέρδη εκτινάχθηκαν και σύντομα λειτούργησε και η μονάδα οξέων και γυαλιού. Όπως σημειώνει η έκθεση του ΔΣ του 1911 "η τοποθεσία μας εγγύτατα του λιμένος Πειραιώς και της θαλάσσης μάς επιτρέπει την εφαρμογή μεγάλων οικονομιών εν τη φορτώσει και εκφορτώσει των εμπορευμάτων μας, οικονομιών δυναμένων αισθητώς να ελαττώσωσιν την δαπάνην της παραγωγής (prix de revient) των ημετέρων προϊόντων".

Σε αυτήν την ελάττωση του κόστους παραγωγής, σε αυτό το prix de revient όπως το λέει η έκθεση του ΔΣ, οφείλουμε εμείς οι κάτοικοι της περιοχής

α) το γεγονός ότι στερηθήκαμε τις ακτές της πόλης μας για εκατό χρόνια και τις ανακτήσαμε επιτέλους μόλις πρόσφατα (τον 21ο αιώνα),

β) την δόλια απόκρυψη του Θεμιστόκλειου (του ταφικού μνημείου του Θεμιστοκλή) που έπεφτε ακριβώς εκεί που ήταν το λιμάνι των Λιπασμάτων που τούς προσέφερε το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους παραγωγής και η οποία απόκρυψη συνεχίζεται ακόμα και σήμερα με ευθύνη της αρχαιολογικής υπηρεσίας κυρίως,

γ) το φοβερό κόστος σε ζωές και υγεία των κατοίκων της Δραπετσώνας και του Πειραιά εξαιτίας των άθλιων συνθηκών υπό τις οποίες λειτούργησε το εργοστάσιο όλα αυτά τα χρόνια.

δ) την υποβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος για εκατό χρόνια περίπου και την καταδίκη μιας περιοχής να αποτελεί τον βιομηχανικό σκουπιδότοπο του λεκανοπεδίου.

Το εργοστάσιο έκλεισε το 1999 και κατεδαφίστηκε το 2003. Από το 2013 ο Δήμος κατέλαβε την παραλία, κι από το 2016 την κατέχει νόμιμα ενώ από το 2017 την αξιοποίησε επωφελεία των κατοίκων.

Προβλήματα υπάρχουν ακόμα με κυριότερο την λειτουργία της Όιλ Ουάν αλλά και της Ψυττάλειας, της ΑΓΕΤ Ηρακλής και της ΚΟΣΚΟ. Ο δρόμος όμως είναι ανοιχτός και η πόλη μπορεί να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Αρκεί να μην χρειαστούν γι αυτό άλλα εκατό χρόνια μοναξιάς κι αγώνων.