Ο ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΩΝ ΠΕΛΑΣΓΩΝ

(Το κείμενο από Διονυσία Κλαρινετατζή με την Σχολή Αειζωίας Πιθανά περιεχόμενο τεχνητής νοημοσύνης). Παραθέτω την παρακάτω άποψη που είναι προκλητική, που ταιριάζει με απόψεις του Δ.Δημόπουλου (Καταγωγή των Ελλήνων) και που είναι συμβατές με fiction που έχω χρησιμοποιήσει σε βιβλίο μου, για όποιον ενδιαφέρεται.

Μήπως η Ελληνική Γλώσσα είναι ΧΙΛΙΑΔΕΣ Χρόνια

παλιότερη από όσο μας λένε;;;;;

Η επίσημη ιστορία, για μένα πολλες φορές, μοιάζει με ένα καλογραμμένο σενάριο, σχεδιασμένο να χωρέσει την ανθρώπινη πορεία σε βολικά, γραμμικά κουτάκια...

Μας έμαθαν ότι οι πολιτισμοί ξεκινούν, ακμάζουν, σβήνουν και παραδίδουν τη σκυτάλη στους επόμενους. Μας είπαν ότι η ελληνική γλώσσα, παρά το τεράστιο βάθος της, έχει συγκεκριμένα χρονικά όρια που συμπίπτουν με την εμφάνιση των πρώτων γνωστών γραφών, όπως η Γραμμική Β' και το αρχαϊκό αλφάβητο.

Τι γίνεται όμως αν η αλήθεια είναι πολύ πιο συναρπαστική; Τι συμβαίνει αν η γλώσσα που μιλάμε σήμερα στην καθημερινότητά μας δεν είναι απλώς η εξέλιξη των αρχαίων ελληνικών, αλλά η ζωντανή συνέχεια μιας παγκόσμιας μητρικής γλώσσας, η οποία ηχούσε στα παράλια του Αιγαίου και σε ολόκληρο τον πλανήτη χιλιάδες χρόνια πριν από τον Τρωικό Πόλεμο;

Η απάντηση κρύβεται σε ένα όνομα που προκαλεί δέος και μυστήριο: ΠΕΛΑΣΓΟΙ.

Ο αρχέγονος αυτός λαός, που οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν ως «διογενείς» (γεννημένους από τους θεούς) και αυτόχθονες, φαίνεται πως άφησε πίσω του έναν κρυφό κώδικα. Έναν κώδικα που δεν είναι χαραγμένος σε μάρμαρα, αλλά είναι αποτυπωμένος στη φωνητική δομή των λέξεων που προφέρουμε κάθε μέρα.

Ποιοι Ήταν Πραγματικά οι Πελασγοί;

Για την ακαδημαϊκή κοινότητα, οι Πελασγοί παραμένουν ένα «ασαφές προελληνικό υπόστρωμα». Οι ιστορικοί τούς αντιμετωπίζουν σαν μια νεφελώδη ομάδα ανθρώπων που κατοικούσε στον ελλαδικό χώρο πριν από την κάθοδο των ελληνικών φύλων (Αχαιών, Δωριέων κ.λπ.).

Ωστόσο, αν ανατρέξουμε στις ίδιες τις αρχαίες πηγές, η εικόνα αλλάζει ριζικά:

• Ο Όμηρος στην Ιλιάδα αναφέρεται στους «διογενείς Πελασγούς» και μιλά για το πελασγικό Άργος της Θεσσαλίας.

• Ο Ηρόδοτος διασώζει τη συγκλονιστική πληροφορία ότι η Αθήνα (και ολόκληρη η Ελλάδα) ονομαζόταν παλαιότερα «Πελασγία». Μάλιστα, τονίζει ότι οι Αθηναίοι ήταν Πελασγοί που «μεταβλήθηκαν σε Έλληνες» και άλλαξαν τη γλώσσα τους.

• Ο Θουκυδίδης και ο Στράβων συμφωνούν ότι οι Πελασγοί ήταν το πιο διαδεδομένο φύλο στον αιγαιακό χώρο, γνωστοί για τα πελώρια, «Κυκλώπεια» τείχη τους.

Στο πλαίσιο της εναλλακτικής ιστορίας, οι Πελασγοί δεν ήταν απλώς ένας πρωτόγονος λαός της λίθινης εποχής. Ήταν ένας παγκόσμιος θαλασσοκράτορας πολιτισμός με βαθιά γνώση της κοσμολογίας, της γεωμετρίας και της γλωσσοπλαστικής.

Αυτοί οι «άνθρωποι της θάλασσας» (όπως ετυμολογούν πολλοί το όνομά τους από το πέλαγος) δεν εξαφανίστηκαν ποτέ. Απορροφήθηκαν, μεταλλάχθηκαν και έγιναν ο ίδιος ο πυρήνας αυτού που σήμερα ονομάζουμε Ελληνισμό!!!

Ο «ΚΡΥΦΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ » των Φωνηέντων και των Συμφώνων:

Το μεγαλύτερο επιχείρημα της επίσημης επιστήμης για την «εξαφάνιση» της πελασγικής γλώσσας είναι η έλλειψη γραπτών μνημείων. Μας λένε ότι αφού δεν έχουμε λεξικά ή γραμματικές των Πελασγών, η γλώσσα τους είναι χαμένη...

Εδώ όμως έρχεται η μεγάλη ανατροπή της ιστορικής έρευνας. Η γλώσσα δεν είναι μόνο τα γράμματα στο χαρτί. Η γλώσσα είναι συχνότητες, ήχοι και αρθρωτικές μετατροπές.

Αν μελετήσει κανείς τις αρχαίες παγκόσμιες διαλέκτους, ανακαλύπτει κάτι εκπληκτικό:

υπάρχει ένας μαθηματικός, σχεδόν προγραμματιστικός κανόνας που διέπει τη μετατροπή των φωνηέντων και των συμφώνων στο πέρασμα των χιλιετιών. Οι λέξεις δεν άλλαζαν τυχαία επειδή κάποιος λαός «μπέρδευε» τα λόγια του. Άλλαζαν βάσει συγκεκριμένων φωνητικών εναλλαγών.

Για παράδειγμα:

1. Η εναλλαγή των υγρών συμφώνων (Λ-Ρ): Πόσες φορές έχουμε δει στην ιστορία τη λέξη λάι (πέτρα-βραχος) να γίνεται ράι (rock) ή το αντίθετο, αποδεικνυοντας την κοινη πελασγικη/ελληνική ριζα;

2. Η μετατροπή των δασέων σε ψιλά (Θ-Τ, Φ-Π, Χ-Κ): Μια παγκόσμια σταθερά όπου η πελασγική ρίζα διατηρείται ακέραιη, αλλάζοντας μόνο το «βάρος» της προφοράς ανάλογα με το κλίμα και τη γεωγραφία. Π.χ.Θυγάτηρ/Tochter (Θ-Τ), και Χορδή/Cord (Χ-Κ) παραδείγματα που αναδεικνύουν την κοινή πελασγικη ρίζα ως μητρική γλώσσα-κώδικα.

• Το παιχνίδι των φωνηέντων: Το αρχαίο μακρό Α που γίνεται Η ή Ω, μεταβάλλοντας τον κραδασμό της λέξης αλλά κρατώντας την ίδια ακριβώς εννοιολογική μήτρα. Πχ Φάμα (Δωρικό) >Φήμη (Ιωνικό/Αττικό). Αδάς (αρχέγονη ρίζα για τη γη/ξηρά) > Ηδέος/Ήπειρος.

Αυτός ο μηχανισμός αποδεικνύει ότι αν εφαρμόσεις αυτούς τους κανόνες μετατροπής προς τα πίσω, μπορείς να αποδομήσεις σχεδόν οποιαδήποτε σύγχρονη λέξη και να βρεις την αρχέγονη, πελασγική της ρίζα!! (Σε επόμενο αρθρο θα μιλήσω πιο αναλυτικά για αυτό)

900 Χιλιάδες Ποτάμια και Τοπωνύμια που «Μιλούν» Ελληνικά

Το πιο αδιάψευστο στοιχείο για την αρχαιότητα και την εξάπλωση αυτής της γλώσσας είναι τα τοπωνύμια και, κυρίως, τα υδρονύμια (τα ονόματα των ποταμών και των θαλασσών). Οι άνθρωποι αλλάζουν, οι θρησκείες αντικαθίστανται, οι αυτοκρατορίες καταρρέουν, αλλά τα ονόματα των ποταμών και των βουνών μένουν ίδια για χιλιάδες χρόνια.

Σε ολόκληρο τον πλανήτη, από την Ευρώπη και την Ασία μέχρι την Αφρική και την Αμερική υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες ποτάμια που φέρουν ονόματα με καθαρά πελασγικές/ελληνικές ρίζες.

• Η ρίζα «Αρδ-» ή «Αργ-» (που σημαίνει ροή, καθαρότητα, ύδωρ) βρίσκεται στον ποταμό Άρδα της Θράκης, στον Αρδηττό, αλλά και σε δεκάδες ποτάμια της κεντρικής Ευρώπης.

• Η ρίζα «Δαν-» ή «Δον-» (που συνδέεται με το νερό και τη γονιμότητα) μας δίνει τον Δούναβη (Danube), τον Δνείπερο (Dnieper), τον Δνείστερο (Dniester) και τον Ντον (Don) στη Ρωσία.

• Τοπωνύμια όπως η Λάρισα (πελασγική λέξη που σημαίνει οχυρωμένη ακρόπολη/λόφος) υπάρχουν όχι μόνο στη Θεσσαλία και την Κρήτη, αλλά και στα παράλια της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής. (Λάρισα η Φρικωνίς, στην Αιολίδα, μια παραθαλάσσια πόλη κοντά στη Σμύρνη, Λάρισα στην Έφεσο, Λάρισα στην Τρωάδα, Λάρισα της Συρίας, Λάρισα της Αραβίας)

Τι σημαίνει αυτό;

Ότι ολόκληρη η γεωγραφία του πλανήτη είναι «βαφτισμένη» από μια γλώσσα που χρησιμοποιούσε την ίδια δομή, τις ίδιες ρίζες και τους ίδιους φωνητικούς κανόνες με την ελληνική. Οι Πελασγοί χαρτογράφησαν τον κόσμο και του έδωσαν όνομα.

Το Μεγάλο Ιστορικό «Παράδοξο»: Γιατί Μας Κρύβουν την Αλήθεια;

Αν τα στοιχεία είναι τόσο συντριπτικά, γιατί η επίσημη ιστοριογραφία επιμένει στο δόγμα της «Ινδοευρωπαϊκής ομοεθνίας» και της ξαφνικής εμφάνισης των Ελλήνων γύρω στο 2000 π.Χ.;

Η απάντηση πιστευω οτι είναι καθαρά γεωπολιτική. Η αποδοχή ότι η ελληνική γλώσσα είναι η άμεση εξέλιξη της πελασγικής και άρα η αρχαιότερη ζωντανή γλώσσα στον κόσμο, με ηλικία που μπορεί να ξεπερνά τις 10 ή 15 χιλιάδες χρόνια, ανατρέπει ολόκληρο το ευρωκεντρικό οικοδόμημα της ιστορίας!!

Αν αποδειχθεί ότι ο πολιτισμός δεν ξεκίνησε από τη Μεσοποταμία ή τη Σουμερία, αλλά υπήρχε ένα παγκόσμιο γλωσσικό και πολιτισμικό δίκτυο με κέντρο το Αιγαίο πολύ παλαιότερα, τότε τα σχολικά βιβλία όλης της ανθρωπότητας πρέπει να ξαναγραφτούν από την αρχή.

Είναι πολύ πιο εύκολο για το κατεστημένο να θεωρεί τους Πελασγούς έναν «εξαφανισμένο, βάρβαρο λαό», παρά να παραδεχτεί ότι οι ρίζες της παγκόσμιας σκέψης βρίσκονται στον ίδιο γεωγραφικό χώρο εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Η Γλώσσα ως Συμπαντικό Λογισμικό

Η εναλλακτική γλωσσολογία προχωρά ακόμα παραπέρα. Η πελασγική/ελληνική γλώσσα δεν είναι ένα τυχαίο σύστημα επικοινωνίας που δημιουργήθηκε για να συνεννοούνται οι άνθρωποι στο κυνήγι. Είναι ένα συμπαντικό λογισμικό.

Κάθε γράμμα, κάθε φωνήεν και κάθε σύμφωνο αντιστοιχεί σε έναν συγκεκριμένο γεωμετρικό σχηματισμό και μια μαθηματική σταθερά. Όταν αλλάζουν τα φωνήεντα μιας λέξης βάσει του «πελασγικού κώδικα», δεν αλλάζει η ουσία της, αλλά η «συχνότητα» με την οποία εκπέμπει.

Η ελληνική γλώσσα είναι ονοματοποιητική, δηλαδή η ίδια η λέξη μιμείται τον ήχο ή την ενέργεια αυτού που περιγράφει.

Όταν αυτή η γλώσσα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο μέσω των πελασγικών μεταναστεύσεων, έδωσε γέννηση στις υπόλοιπες διαλέκτους. Τα λατινικά, τα κελτικά, ακόμα και οι σλαβικές ή οι ανατολικές γλώσσες, δεν είναι παρά «παραλλάξεις» (dialects) του ίδιου αρχέγονου πελασγικού κορμού, αλλοιωμένες από τις τοπικές προφορές και τις κλιματικές συνθήκες.

Σπάζοντας το «Matrix» της Ιστορίας

Όταν αρχίζεις να βλέπεις τις λέξεις γύρω σου όχι σαν στατικές οντότητες, αλλά σαν ζωντανά απολιθώματα που κουβαλούν τον κώδικα των Πελασγών, το «Matrix» της επίσημης ιστορίας αρχίζει να καταρρέει.

Δεν είμαστε οι απόγονοι κάποιων νομάδων που ήρθαν από τις στέπες της Ασίας για να κατοικήσουν στα ερείπια παλαιότερων πολιτισμών. Είμαστε οι απευθείας συνεχιστές των ανθρώπων που έδωσαν όνομα στα ποτάμια της γης, που έχτισαν τα τείχη που ακόμα και σήμερα προκαλούν δέος, και που δημιούργησαν ένα γλωσσικό όργανο τόσο τέλειο, που μπορεί να περιγράψει από τα βαθύτερα φιλοσοφικά νοήματα μέχρι τους νόμους της κβαντικής φυσικής.

Η ελληνική γλώσσα δεν έχει ηλικία 3.000 ετών. Είναι διαχρονική, είναι συμπαντική και είναι η Μητέρα όλων των Γλωσσών. Και ο κώδικας για να το αποδείξουμε βρίσκεται ήδη μέσα στον ίδιο μας τον λόγο, κάθε φορά που μιλάμε.

Εσείς τι πιστεύετε;

• Είναι δυνατόν η γλώσσα μας να κρύβει μυστικά χιλιάδων ετών που η επίσημη επιστήμη αρνείται να εξετάσει;

• Έχετε παρατηρήσει ποτέ κοινές ρίζες σε ξένες γλώσσες που μοιάζουν ύποπτα... ελληνικές ή ειναι στη φαντασια όσων αγαπουν τον ελληνικό λόγο;

"Απόδραση από τα Βούρλα"

Αύριο Δευτέρα στο Μελίνα στις 9μμ προβάλεται το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου με τίτλο πούντα λέει όλα: "Απόδραση από τα Βούρλα".

Θα είναι εκεί ο σκηνοθέτης δημιουργός να μάς μιλήσει για εκείνα τα γεγονότα. Μαζί του θα βοηθήσω κι εγώ να διεξαχθεί μια χρήσιμη κουβέντα.

Πρόκειται για μέρος της ιστορίας της πόλης αλλά και της ιστορίας της χώρας μας και εν γένει της αριστεράς κι έτσι θα το αντιμετωπίσουμε.

Φυσικά, είσοδος ελεύθερη.

Τι συμβαίνει με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ;

Στον ΟΠΕΚΕΠΕ μοιράστηκαν εκατομμύρια, αγοράστηκαν Πόρσε και Μερσεντές, κάποιοι πλούτισαν και πήραν εξουσία και πρεστίζ βυθίζοντας την μεγάλη πλειοψηφία των τιμίων αγροτών στην μιζέρια. Κι οι υπαίτιοι για όλα αυτά γλίτωσαν με δική τους απόφαση ψηφίζοντας στην Βουλή το "είμαστε αθώοι". Η αντιπολίτευση δέχτηκε το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα της αθώωσης της πλειοψηφίας από την πλειοψηφία και μετά άρχισε να κυνηγά φαντάσματα.

Τούς πέταξε ο Μητσοτάκης κάτι άρσεις ασυλίας για γελοία ή ψιλοσοβαρά αδικήματα, για τηλεφωνήματα "δώσε γρήγορα αυτό που δικαιούται" και κάτι τέτοια και τσίμπησαν. Βούιξε ο κόσμος ότι δεκάδες βουλευτές οδηγούνται στη δικαιοσύνη και δεν σκέφτηκε κανείς πως όταν αυτοί απαλλαγούν (απαλλάσσονται για σοβαρά αδικήματα, πόσο μάλλον για αυτά που ελέγχονται) ο Μητσοτάκης θα θριαμβολογεί ότι η παράταξή του είναι αθώα και την κυνηγούν άδικα. Μια νέα Νοβάρτις έχει στήσει το Μαξίμου κι η αντιπολίτευση, διψασμένη για μια οποιαδήποτε "νίκη", ρουφάει το δόλωμα σαν ροφός.

Φοβάμαι πως ο μέτριος Μητσοτάκης είναι κατά πολύ εξυπνότερος από τα εξυπνοπούλια που πιάνονται από τις ξώβεργες νομίζοντας ότι "έπιασαν τον Πάπα από τα απίδια". Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σκάνδαλο των υπουργών που το μεθόδευσαν, των εταιρειών που το μαγείρεψαν και των λαμόγιων μεγαλοαγροτών της ΝΔ που έφαγαν τα λεφτά και μοίρασαν τις μίζες. Είναι σκάνδαλο πολιτικών και επιχειρηματιών που λυμαίνονται το ευρωπαϊκό και ελληνικό χρήμα. Αυτούς να κυνηγήσουν. Να μην πιάνονται κορόιδα με μικροϋποθέσεις που αποπροσανατολίζουν από το κύριο σκάνδαλο.

Πέθανε ο Γιώργος Αθηναϊδης

Ο φίλος μας ο Γιώργος Αθηναϊδης έφυγε από τούτο τον μάταιο κόσμο. Σύντομα θα γίνει καπνός στάχτη και φωτιά και θα γυρίζει ανάμεσά μας με την νέα του μορφή.

Έμφραγμα εκτεταμένο προχτές Τρίτη και παρά τις προσπάθειες των γιατρών το τέλος της ζωντανής ζωής χτες το απόγευμα. Θνητός όπως όλοι μας, έφυγε όρθιος όπως το επιθυμούσε, στα γρήγορα, χωρίς άσχημα γηρατειά κι ανημπόρια.

Ήταν αντιδήμαρχος στην Δραπετσώνα και Πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου αλλά δεν ήταν αυτές οι κυριότερες ιδιότητές του.

Για νεκρολογίες, την Παρασκευή στον Άγιο Γεράσιμο Σχιστού 11.30 πμ θα βρεθούμε φίλοι και γνωστοί για τον τελευταίο αποχαιρετισμό

Χτες η Κβαντομηχανική, αύριο ο Ψηφιακός Κόσμος

Όλα όσα ονομάζουμε πραγματικά αποτελούνται από πράγματα που δεν μπορούν να θεωρηθούν πραγματικά.

Αν η κβαντομηχανική δεν σας έχει σοκάρει βαθιά, τότε δεν την έχετε καταλάβει ακόμα.

Νιλς Μπορ

Αυτόν τον ανύπαρκτο ως υλική υπόσταση κόσμο αποκάλυψε με τις επινοήσεις του ο 20ος αιώνας.

Ο 21ος, με τις δικές του επινοήσεις, ετοιμάζεται να αποκαλύψει κάτι ακόμα πιο σοκαριστικό!

Εικόνες έκθεσης από την "Οδύσσεια" του Νόλαν

Μετά την πρώτη μου αναφορά στην ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν "Οδύσσεια" επανέρχομαι με τρεις εικόνες από μια έκθεση που γινεται με αφορμή την ταινία και που θα έρθει και στην Ελλάδα στο ίδρυμα Κακογιάννης.

Βλέπετε την Ωραία Ελένη (Λουπίτα Νιόγκο), Μια αφίσα της ταινίας κι έναν πολεμιστή (νομίζω πως είναι ο Αντίνοος αλλά δεν είμαι βέβαιος). Σε δυο-τρεις μέρες από σήμερα η ταινία θα βγει και στους κινηματογράφους. Ο Νόλαν είναι σπουδαίος σκηνοθέτης, μακράν ο μεγαλύτερος σήμερα, και το πιθανότερο είναι να έχει φτιάξει ένα αριστούργημα παρά τις κάποιες παρασπονδίες του. Ας περιμένουμε.

Το "Απόδραση από τα Βούρλα" στο Μελίνα την Δευτέρα 20/7

Τετραήμερο αφιέρωμα στην Εθνική αντίσταση από Παρασκευή 17 ως την Δευτέρα 20 Ιουλίου στο Μελίνα.

Την Δευτέρα θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου "Απόδραση από τα Βούρλα". Θα είναι εκεί κι ο ίδιος ο Κούλογλου.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ

Στις 17 Ιουλίου "γιορτάζουμε" την Μεγάλη Απόδραση από τα Βούρλα, ένα από τα πιο εμβληματικά και ιστορικά γεγονότα της σύγχρονης Ελλάδας που σημάδεψαν την Δραπετσώνα και ολόκληρο το αριστερό κίνημα. Ήταν μια απόδραση 27 κομμουνιστών κρατουμένων (καταδικασμένων για κατασκοπεία με ποινή τον θάνατο), που ξεπερνούσε κάθε φαντασία. Έσκαψαν 18 μέτρα τούνελ και πέρασαν από το κελί 13 των φυλακών στα αποδυτήρια του εργοστασίου της Ντεστρέ εκεί που σήμερα είναι το Β' ΚΑΠΗ της Δραπετσώνας. 17 Μαρτίου του 1955 ξεκίνησαν να σκάβουν και στις 17 Ιουλίου, 4 μήνες μετά, ημέρα Κυριακή, βγήκαν στο φως της ελευθερίας.

Στις φωτογραφίες το σχεδιάγραμμα των κελιών στις φυλακές και δίπλα φωτογραφίες από εφημερίδες της εποχής που δείχνουν το πέρασμα κάτω από την Δογάνης και το όρυγμα κάτω από το κρεβάτι του Αντρέα Μπαρτζώκα από όπου ξεκινούσε το τούνελ.

Ο Αντρέας Μπαρτζώκας (πατέρας του σημερινού προπονητή μπάσκετ του Ολυμπιακού) κρατούσε το σχοινάκι με το οποίο ειδοποιούσε τους σκαφτιάδες της σήραγγας για τις κινήσεις των φυλάκων αφού επιτηρούσε με ένα αυτοσχέδιο καθρεφτάκι τον διάδρομο. Τα χώμα που έβγαινε το χρησιμοποιούσε ο Βαρδής Βαρδινογιάννης (όχι εκείνος του ΠΑΟ) για να φυτεύει σε αυτοσχέδιες ζαρντινιέρες που είχε στην αυλή των φυλακών. Η οργάνωση της απόδρασης δεν έγινε βέβαια από το ΠΟΚ αλλά από ένα "Επιτελείο" πέντε οργανωτών και 12-15 συνολικά φυλακισμένων.

Ουσιαστική βοήθεια έδωσαν δυο νεαρές κοπέλες, αρραβωνιαστικές κρατουμένων, η Ειρήνη Πετρουλάκη (το Ρηνιώ) και η Ελένη Χριστοδούλου (η Λένα) που μέτρησαν τα μήκη των δρόμων και πεζοΔρομίων, βρήκαν πού ήταν τα αποδυτήρια του εργοστασίου, μετέφεραν λαμπάκια (για φωτισμό της σήραγγας) και εργαλεία για το σκάψιμο κτλ. Η συνεισφορά τους ήταν ισοδύναμη με των εγκλείστων, εκείνων που μέτρησαν σωστά, σχεδίασαν, έσκαψαν την σήραγγα κι εκτέλεσαν την απόδραση ρεζιλεύοντας το κράτος.

Οι 27 δραπέτες ήταν οι Βαρδής Βαρδινογιάννης, φοιτητής Νομικής 33 ετών, Ανδρέας Βελλής, φοιτητής Πολυτεχνείου, 26 ετών, Γκαστόν Βερναρδής, τελειόφοιτος Ιατρικής, 31 ετών, Γιώργος Γεωργίου, εργάτης, 55 ετών, Αριστοτέλης Γεωργούλιας, έμπορος, τελειόφοιτος Νομικής, 38 ετών, Βασίλης Δουκάκης, μεταφραστής, 30 ετών, Χαράλαμπος Καλατζής, έμπορος, 28 ετών, Σταύρος Καρράς, σπουδαστής Πολυτεχνείου, 30 ετών, Βασίλης Κάτρης, εργάτης, 30 ετών, Παντελής Κιουρτζής, έμπορος, 42 ετών, Ζήσιμος Κόκλας, δημόσιος υπάλληλος, 40 ετών, Μιχάλης Κολοκοτρώνης, αρτεργάτης 30 ετών Κώστας Λιναρδάτος, δημοσιογράφος, τελειόφοιτος Νομικής, 33 ετών, Αλέκος Λογαράς, γεωπόνος, 29 ετών, Ανδρέας Μπαρτζώκας, λογιστής, 28 ετών, Δημήτρης Μυριανθόπουλος, εργάτης, 42 ετών, Δημήτριος Πανουσόπουλος, ιδιωτικός υπάλληλος, ετών 26, Αλέκος Παπαλεξίου, φοιτητής Ιατρικής, 36 ετών, Αλέξης Παπούλιας, δικηγόρος, 41 ετών, Στέλιος Πάσιος, σιδηροδρομικός, 31 ετών, Περικλής Ροδάκης, μεταφραστής, 30 ετών, Σταύρος Σιδέρης, πτηνοτρόφος, 30 ετών, Σωτήρης Σωτηρόπουλος, κτηματίας, 35 ετών, Λεωνίδας Τζεφρώνης, τελειόφοιτος Πολυτεχνείου, 35 ετών, Κυριάκος Τσακίρης, φοιτητής Νομικής, 39 ετών, Κώστας Φίλης, καθηγητής Φιλολογίας, 28 ετών και Γεώργιος Χατζηπέτρου, υδραυλικός, 33 ετών.

Η Ωραία Ελένη της ... Κένυας

Η μαύρη κυρία που βλέπετε στην πρώτη φωτογραφία είναι η Λουπίτα Νιόγκο. Παίζει τον ρόλο της Ωραίας Ελένης (!) στην "Οδύσσεια" του Κρίστοφερ Νόλαν. Ο Ινδός κύριος δίπλα της παίζει τον ρόλο του Ευρύλοχου, ξαδέλφου του Οδυσσέα. Ουδείς Έλληνας κρίθηκε από τον Νόλαν ικανός να παίξει στην ταινία του, έστω και ως κομπάρσος.

Το κινηματογραφικό έργο (του Χόλυγουντ και της γουόκ ατζέντας) "διορθώνει" τον Όμηρο που ήταν σεξιστής και ρατσιστής μια και όλοι οι ήρωές του ήταν λευκοί κι ο ποιητής υποτιμούσε τον ρόλο της γυναίκας, σύμφωνα με δηλώσεις που έκανε η κυρία Λουπίτα Νιόγκο, η ωραία Ελένη (της Κένυας;). Στην δεύτερη φωτογραφία (που είναι δημιούργημα της ΑΙ) βλέπετε την Λουπίτα Νιόγκο να τα χώνει στον φαλλοκράτη και ρατσιστή Όμηρο.

Στις παρουσιάσεις που συνοδεύουν την προβολή της ταινίας, στις οποίες πηγαίνουν ο σκηνοθέτης και οι σταρ του Χόλυγουντ, δεν περιλαμβάνεται η Αθήνα. Είναι μια σαφής αποδοκιμασία της παραγωγής στην χώρα μας που ωστόσο χρηματοδότησε την ταινία με 6,5 εκ. ευρώ και τής έδωσε δωρεάν κάθε διευκόλυνση για να πραγματοποιηθεί.

Κρίμα γιατί δεν σεβάστηκαν τίποτε, εκτός από τους όρους που θέτει η γουόκ ατζέντα του Χόλυγουντ και που πρέπει να εκπληρούνται προκειμένου να είναι μια ταινία υποψήφια για όσκαρ. Κρίμα γιατί ο Νόλαν είναι ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης αυτή την στιγμή στο Χόλυγουντ και η περιφρόνησή του στην Ελλάδα μάς εκθέτει διεθνώς καθώς μάς χαρακτηρίζει ως χώρα ασήμαντη στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Η ... "ασφαλής" χώρα της ΑΕ

Ο Ντόκος την πάτησε αν και λέγεται ότι είναι σοβαρός άνθρωπος. Μιλούσε με Ρώσους φαρσέρ που το έπαιζαν Ουκρανοί κι έλεγε κάποιες διπλωματικές θέσεις που κάνουν κάθε εχέφρονα πολίτη να γελάει και να κλαίει. Να γελά με την κυβερνητική ανοησία και να θλίβεται με την ανευθυνότητα. Η πλάκα που έκαναν οι δυο Ρώσοι στον σύμβουλο ασφαλείας του Μητσοτάκη δείχνει πόσο ασφαλής είναι η χώρα στα χέρια μιας ΑΕ που νοιάζεται μόνο για τις μπίζνες και τα καρτέλ

Δεν ξέρω πού πάει η Ελλάδα της ακρίβειας, του πληθωρισμού, των χαμηλών μισθών, της ανομίας, των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ, ξέρω όμως ότι η πολιτική αλλαγή -που ήταν έτσι κι αλλιώς αναγκαία- γίνεται κάθε μέρα και πιο πιθανή.

Ο λόγος του Μαντάνι για την 4η Ιουλίου

Ο λόγος του Μαντάνι, δημάρχου της Νέας Υόρκης, για την 4η Ιουλίου, την μέρα της ανεξαρτησίας για την Αμερική (ΗΠΑ). Μνημείο καθαρού λόγου, ύμνος όχι μόνο για την Νέα Υόρκη και την Αμερική αλλά και για τον κόσμο μας σήμερα.

«Η θάλασσα μπαινοβγαίνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης εποχή μετά την εποχή, χρόνο με τον χρόνο. Πολύ πριν ακουστεί ποτέ το όνομα “Νέα Υόρκη”, οι πιρόγες των Λέναπε διέσχιζαν αυτά τα νερά.

Σε αυτά τα κύματα εμφανίστηκαν αργότερα στον ορίζοντα τα ψηλά κατάρτια πλοίων με καπετάνιους εξερευνητές, όπως ο Τζοβάνι ντα Βερατσάνο και ο Χένρι Χάντσον, των οποίων τα ονόματα δώσαμε στις γέφυρες και στα ποτάμια μας. Και από τότε, πλοία γεμάτα ταξιδιώτες, εξαντλημένους από μακρινά ταξίδια, περνούσαν από το στενό The Narrows, με τους ανέμους του Ατλαντικού να φυσούν στα πανιά τους.

Όταν εκείνοι οι επιβάτες σήκωναν το κεφάλι για να δουν τι υπήρχε λίγο πιο πέρα από τα κύματα, τι αντίκριζαν;

Έβλεπαν μια γη καταπράσινη και γεμάτη ζωή.

Έβλεπαν ανθρώπους να περιμένουν στις αποβάθρες για να τους οδηγήσουν στη δουλεία.

Έβλεπαν πολυκατοικίες γεμάτες εξαθλίωση.

Έβλεπαν μια βιομηχανία που έσφυζε από δραστηριότητα, με ατμό και καπνό να υψώνονται στον ουρανό, μια πόλη σε αδιάκοπη κίνηση.

Έβλεπαν ένα γιγάντιο μνημείο της ελευθερίας, με τον πυρσό του να εκπέμπει ένα παγκόσμιο καλωσόρισμα.

Έβλεπαν τη Νέα Υόρκη.

Έβλεπαν την Αμερική.

Το έθνος μας συμπληρώνει 250 χρόνια από τότε που διακήρυξε την ανεξαρτησία του. Διακόσια πενήντα χρόνια ενός μεγάλου πειράματος αυτοδιακυβέρνησης — ενός τόσο τολμηρού εγχειρήματος ώστε, το 1776, αρκετοί πίστευαν πως δεν θα επιβίωνε ούτε λίγα χρόνια, πόσο μάλλον ένα τέταρτο της χιλιετίας.

Από το Λέξινγκτον μέχρι το Λος Άντζελες, από τη Σέλμα μέχρι τους Καταρράκτες Σενέκα, από τη Μορισάνια μέχρι το Μίντγουντ, οι Αμερικανοί θα συγκεντρωθούν για μια ημέρα εορτασμού, όπως κάνουν κάθε χρόνο.

Οι οικογένειες θα μαζευτούν γύρω από τις ψησταριές.

Τα πυροτεχνήματα θα φωτίσουν τον νυχτερινό ουρανό.

Όμως αυτή δεν θα είναι μια συνηθισμένη ημέρα γιορτής.

Η συμπλήρωση 250 χρόνων αποτελεί μια σπάνια ευκαιρία για περισσότερους από 340 εκατομμύρια ανθρώπους να στραφούν ταυτόχρονα ο ένας προς τον άλλο, αλλά και προς τον ίδιο τους τον εαυτό, ώστε να αναλογιστούν ποιοι είμαστε ως έθνος.

Όταν κοιτάζουμε την Αμερική, τι βλέπουμε;

Εδώ, στο Δημαρχείο, καθώς κάθομαι πίσω από το γραφείο του Τζορτζ Ουάσινγκτον, έχοντας δίπλα μου νέους Αμερικανούς που ήρθαν σε αυτή τη χώρα από άλλες πατρίδες, δεν μπορώ να δω ολόκληρη την Αμερική. Αλλά, όπως τόσοι πολλοί πριν από εμάς, μπορώ να δω τη Νέα Υόρκη.

Η πόλη που βλέπω σήμερα μοιάζει πολύ διαφορετική από εκείνη που αντίκρισε ο Τζορτζ Ουάσινγκτον. Τον Ιούλιο του 1776 η πόλη μας έβραζε κάτω από τον ζυγό της καταπίεσης.

Οι Βρετανοί είχαν επιβάλει μια αποικιακή κυριαρχία τόσο καταπιεστική ώστε, πριν από 250 χρόνια, περίπου 130 χιλιόμετρα νοτιότερα, μια μικρή ομάδα εκδοτών εφημερίδων, αγροτών και στρατιωτών υπέγραψε ένα κείμενο που διακήρυττε αλήθειες οι οποίες σήμερα μοιάζουν αυτονόητες, αλλά τότε ήταν επαναστατικές, θεμελιώνοντας τα ιδανικά που το έθνος μας εξακολουθεί να προσπαθεί να πραγματοποιήσει.

Οι Βρετανοί δεν αντέδρασαν καθόλου καλά.

Ξέσπασε πόλεμος.

Και εκείνον τον Αύγουστο, καθώς η μεγαλύτερη μάχη της Αμερικανικής Επανάστασης εξελισσόταν στο Μπρούκλιν, οι πυροβολαρχίες του Governor’s Island στόχευαν τα βρετανικά πλοία που ήταν αγκυροβολημένα λίγο πιο έξω από την ακτή.

Ήμασταν λιγότεροι.

Ήμασταν χειρότερα εξοπλισμένοι.

Και ηττηθήκαμε κατά κράτος.

Μέσα σε λίγους μόλις μήνες φαινόταν πως το νεοσύστατο δημοκρατικό μας εγχείρημα βρισκόταν στο χείλος της κατάρρευσης.

Αλλά εκείνη τη νύχτα, κάτω από το φως του φεγγαριού, χιλιάδες στρατιώτες μας επιβιβάστηκαν σιωπηλά σε πορθμεία και επίπεδες βάρκες και διέφυγαν προς το Μανχάταν. Ο Ηπειρωτικός Στρατός επέζησε για να πολεμήσει μια ακόμη ημέρα.

Η ανεξαρτησία μπορεί να διακηρύχθηκε στη Φιλαδέλφεια, αλλά διασώθηκε στη Νέα Υόρκη.

Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον ήταν ο τελευταίος που εγκατέλειψε το Μπρούκλιν. Καθώς περίμενε στην όχθη του ποταμού, με τον ήλιο να αρχίζει να ανατέλλει, θα αντίκριζε τα νερά της Νέας Υόρκης και θα έβλεπε αυτό που τόσοι πολλοί έχουν δει στα 250 χρόνια που ακολούθησαν: μια ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα.

Αυτές οι ευκαιρίες — όπως άλλωστε όλα στη Νέα Υόρκη — δεν χαρίζονται. Κερδίζονται.

Το 1838, έντεκα χρόνια αφότου η Νέα Υόρκη απαγόρευσε τη δουλεία, ένας πρόσφατα απελευθερωμένος μαύρος άνδρας, ονόματι James Weeks, θέλησε κι εκείνος να ξεκινήσει από την αρχή και να βοηθήσει εκατοντάδες ακόμη ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Αγόρασε γη στο Μπρούκλιν, εξασφάλισε το δικαίωμα ψήφου και πούλησε οικόπεδα σε άλλους νεοαπελευθερωμένους Αφροαμερικανούς.

Όταν έφταναν στο λιμάνι της Νέας Υόρκης, ήξεραν ότι τους περίμενε κάτι που ποτέ πριν δεν είχαν αποκτήσει:

Ένα σπίτι.

Το Weeksville υπάρχει ακόμη και σήμερα — ένα ζωντανό μνημείο αυτού που γνωρίζουμε ότι είναι η Αμερική: ένας τόπος που ο καθένας μας έχει τη δύναμη να διαμορφώσει.

Εκείνα τα χρόνια το λιμάνι έσφυζε από ζωή, καθώς πλοία κατέφθαναν από κάθε γωνιά του κόσμου. Εκατοντάδες χιλιάδες Ιρλανδοί μετανάστες έφτασαν με τα στομάχια τους να πονούν από έναν λιμό που είχε προκληθεί από την ωμή βία της αποικιοκρατίας.

Κινέζοι ναυτικοί εγκαταστάθηκαν στη σημερινή Chinatown. Εκατομμύρια ακόμη πέρασαν μπροστά από το Άγαλμα της Ελευθερίας και μέσω του Ellis Island:

Εβραίοι που διέφευγαν από τα πογκρόμ.

Ιταλοί που εγκατέλειπαν τη φτώχεια.

Σύροι που αναζητούσαν οικονομικές ευκαιρίες.

Κάθε ένας από αυτούς τους νεοφερμένους κοιτούσε μέσα από τα φινιστρίνια των πλοίων προς μια πόλη που άλλαζε τόσο γρήγορα όσο και ολόκληρο το έθνος.

Έβλεπαν εμπόρους να πουλούν τα προϊόντα τους στις αποβάθρες.

Έβλεπαν δρόμους να χαράσσονται σύμφωνα με το ορθογώνιο πολεοδομικό σχέδιο.

Έβλεπαν κτίρια να υψώνονται προς τον ουρανό.

Δεν μπορούσαν ακόμη να δουν τον ξενοφοβικό εθνικισμό που θα αντιμετώπιζαν.

Τις δουλειές που θα τους αρνούνταν.

Τους ιδιοκτήτες που δεν θα τους νοίκιαζαν σπίτι.

Τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης που θα αναγκάζονταν να υπομείνουν.

Αλλά, όσο πυκνή κι αν ήταν η αιθαλομίχλη πάνω από το λιμάνι, εξακολουθούσαν να βλέπουν μια ευκαιρία για μια νέα αρχή. Τα χρόνια που ακολούθησαν, παρά τους νόμους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης που επιχειρούσαν να τους αποκλείσουν από τη χώρα, παρά τις πυρκαγιές στα εργαστήρια ένδυσης που στοίχισαν τη ζωή σε εκατοντάδες γυναίκες, παρά τις ταραχές που στρέφονταν ενάντια στην ίδια τους την ύπαρξη, οι μετανάστες δημιούργησαν τα σπίτια τους εδώ, στη Νέα Υόρκη. Και συνέβαλαν στο να δημιουργηθεί η ίδια η Νέα Υόρκη.

Αυτή η κληρονομιά — κάθε γενιά Αμερικανών που επέμενε ότι το δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας ανήκει και σε εκείνη — δεν αποτελεί απολίθωμα του παρελθόντος.

Ήταν αυτή που οδήγησε εκατομμύρια Αφροαμερικανούς προς τον Βορρά κατά τη Μεγάλη Μετανάστευση.

Ήταν αυτή που έφερε εκατοντάδες χιλιάδες Πορτορικανούς στη Νέα Υόρκη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ήταν αυτή που προσέλκυσε αμέτρητους ακόμη ανθρώπους από τις Δυτικές Ινδίες, τη Νότια Ασία, τη Δυτική Αφρική και κάθε γωνιά του κόσμου.

Και ήταν αυτή που έφερε και τη δική μου οικογένεια σε αυτή την πόλη, όταν ήμουν επτά ετών.

Η οικογένειά μου δεν έφτασε με πλοίο. Έφτασε με αεροπλάνο, αν και είδαμε το Άγαλμα της Ελευθερίας από το παράθυρό του. Ακόμη κι από ψηλά μπορούσαμε να διακρίνουμε την υπόσχεση της Αμερικής.

Την υπόσχεση του όμορφου και βαθιά πατριωτικού έργου να κάνουμε την Αμερική, χρόνο με τον χρόνο, λίγο πιο πιστή στα ιδρυτικά της ιδανικά.

Υπάρχει ένας όρος που χρησιμοποιείται διαρκώς για να περιγράψει το έθνος μας και όσους το διαμόρφωσαν:

Η αμερικανική εξαιρετικότητα.

Η συμβατική σοφία μάς λέει ότι η αμερικανική εξαιρετικότητα είναι αυτό που κάνει την ελευθερία μας πιο ελεύθερη.

Ότι χάρη σε αυτήν ανοίξαμε το κανάλι του Έρι.

Ότι χάρη σε αυτήν αρδεύσαμε τη Δύση.

Ότι γι’ αυτό παιδιά σε μακρινές χώρες μεγαλώνουν ονειρευόμενα πως μια μέρα θα μεταναστεύσουν εδώ.

Κι όμως, υπάρχει μια ειρωνεία.

Η ιστορία της Αμερικής έχει τόσο συχνά γραφτεί από ανθρώπους στους οποίους οι ισχυροί, οι εύποροι και οι επιδραστικοί έλεγαν ακριβώς το αντίθετο: ότι δεν είχαν τίποτα το εξαιρετικό.

Μας λένε πως, όταν ο κόσμος έστελνε τους ανθρώπους του στις ακτές μας, δεν έστελνε τους καλύτερους.

Έστελνε Πουριτανούς, Σιχ, Κουάκερους, μουσουλμάνους και Εβραίους που είχαν εξοριστεί επειδή προσεύχονταν με τον «λάθος» τρόπο, λάτρευαν τους «λάθος» θεούς ή δυσαρεστούσαν τους «λάθος» ανθρώπους.

Έστελνε αγρότες και δουλοπάροικους από παραγκουπόλεις και εβραϊκά στέτλ, ανθρώπους που αντιμετωπίζονταν ως κατώτεροι επειδή μετά βίας διέθεταν ρούχα, πόσο μάλλον γη.

Έστελνε μετανάστες για τους οποίους η εξουσία ήταν πάντοτε κάτι που ανήκε σε κάποιον άλλον.

Μας λένε ότι η Αμερική είναι εξαιρετική επειδή είναι πλουσιότερη, ισχυρότερη και πιο δυνατή από όλους τους υπόλοιπους.

Η αλήθεια, φίλες και φίλοι μου, είναι διαφορετική.

Η Αμερική είναι εξαιρετική επειδή εδώ τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο.

Τα σύνορα της Δύσης μπορεί να έκλεισαν (δηλαδή ολοκληρώθηκε η ιστορική επέκταση των ΗΠΑ προς τα δυτικά και δεν υπάρχουν πλέον «νέα σύνορα» για κατάκτηση). Μπορεί να περπατήσαμε στη Σελήνη.

Όμως το έργο της πραγματοποίησης των αξιών που κατοχυρώθηκαν για πρώτη φορά στη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας εξακολουθεί να συνεχίζεται. Και αυτό το έργο, φίλες και φίλοι μου, ανήκει σε όλους μας.

Ανήκει επίσης στους νεότερους Αμερικανούς, σε αυτούς που στέκονται σήμερα εδώ δίπλα μου και απέκτησαν πρόσφατα την αμερικανική υπηκοότητα.

Πριν από σχεδόν μία δεκαετία κι εγώ ένιωσα αυτό που νιώθετε σήμερα εσείς:

Τη χαρά να μην είμαι πλέον μόνο Νεοϋορκέζος, αλλά και Αμερικανός.

Ο καθένας σας κρατά μια ξεχωριστή δύναμη.

Τη δύναμη να καθορίσει τι σημαίνει η Αμερική.

Οι ισχυροί είχαν πάντοτε τη δική τους απάντηση.

Στη δική τους αντίληψη, η Αμερική είναι μια αρένα υπεροχής, όπου μόνο λίγοι εκλεκτοί δικαιούνται την ελευθερία. Όπου δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι.

Αν τους ρωτήσετε, η Αμερική γίνεται μικρότερη όσο περισσότερους ανθρώπους υποδέχεται.

Θα σας πουν ότι η Αμερική ανήκει μόνο σε όσους έχουν τη «σωστή» προφορά ή το «σωστό» χρώμα δέρματος.

Οι υπόλοιποι, επιμένουν, θα έπρεπε να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη μόνο και μόνο επειδή μας επιτρέπεται να βρισκόμαστε εδώ.

Πόσο μικρόψυχοι είναι.

Πόσο αδύναμοι.

Πόσο στερούνται πρωτοτυπίας.

Σε κάθε στιγμή της ιστορίας μας, όσοι κυβερνούσαν μέσω του αποκλεισμού και της απομόνωσης επιχείρησαν να αποκτήσουν εξουσία και να πλουτίσουν, στρέφοντάς μας τον έναν εναντίον του άλλου.

Η διαίρεση είναι το παλαιότερο τέχνασμα της πολιτικής.

Και το φθηνότερο…

Αλλά ξανά και ξανά —συμπεριλαμβανομένης και της στιγμής πριν από 250 χρόνια— αυτές οι δυνάμεις της διαίρεσης ηττήθηκαν από τις δυνάμεις της προόδου.

Όπως έγραψε κάποτε ο Thomas Paine: «Αυτός ο νέος κόσμος υπήρξε το άσυλο των διωκόμενων φίλων της πολιτικής και θρησκευτικής ελευθερίας… εδώ κατέφυγαν».

Κι όμως, σήμερα πάρα πολλοί από τους ηγέτες μας δεν πιστεύουν σε ένα όραμα της χώρας ως καταφυγίου για τους διωκόμενους.

Αντιθέτως, πιστεύουν σε μια χώρα που διώκει όσους αναζητούν άσυλο.

Καθώς συμπληρώνουμε 250 χρόνια, τι βλέπουμε;

Βλέπουμε μια πόλη γεμάτη αντιφάσεις μέσα σε ένα έθνος γεμάτο αντιφάσεις.

Βλέπουμε την πλουσιότερη χώρα στην ιστορία του κόσμου. Μια χώρα όπου παιδιά πηγαίνουν για ύπνο πεινασμένα, ενώ ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος του κόσμου εξακολουθεί να πεινά για ακόμη περισσότερα.

Βλέπουμε μονοπώλια που κυριαρχούν σε κάθε κλάδο της οικονομίας.

Βλέπουμε ολιγάρχες που αγοράζουν τις εκλογές.

Βλέπουμε μασκοφόρους πράκτορες να τρομοκρατούν τις γειτονιές μας.

Να τρώνε το φαγητό που μαγειρεύουν οι χωρίς χαρτιά γείτονές μας και ύστερα να τους αρπάζουν μέσα σε βαν χωρίς διακριτικά.

Βλέπουμε ένα έθνος του οποίου ο τεράστιος πλούτος χτίστηκε από ανθρώπους με ροζιασμένα, λερωμένα από το χώμα χέρια. Από ανθρώπους που εργάζονται στα εργοστάσια ή σμιλεύουν την πέτρα.

Και βλέπουμε ότι τόσο μεγάλο μέρος αυτού του πλούτου βρίσκεται τελικά στα απαλά χέρια μιας ελάχιστης προνομιούχας μειοψηφίας.

Ναι, βλέπουμε την Αμερική σε μια βιομηχανία ιδιωτικής ασφάλισης υγείας να εκμεταλλεύεται τους αρρώστους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η Αμερική που βλέπω.

Τη βλέπω επίσης στη νοσηλεύτρια που εργάζεται διπλή βάρδια και, επιστρέφοντας στο σπίτι, σταματά για να δει πώς είναι ένας άρρωστος γείτονας.

Ναι, βλέπουμε την Αμερική στους εταιρικούς ιδιοκτήτες ακινήτων, για τους οποίους η αμέλεια αποτελεί επιχειρηματικό μοντέλο.

Αλλά τη βλέπουμε και στον πατέρα που βάζει τα παιδιά του για ύπνο κάτω από μια οροφή γεμάτη λεκέδες από διαρροές. Που ξυπνά πριν ακόμη χαράξει για να πάει στη δουλειά. Και εξακολουθεί να πιστεύει ότι η χώρα του μπορεί να προσφέρει περισσότερα στην οικογένειά του.

Ναι, βλέπουμε την Αμερική όταν ξοδεύουμε τα φορολογικά μας χρήματα για βόμβες και διασώσεις μεγάλων επιχειρήσεων, όταν πουλάμε τις εκλογές μας σε εκείνον που προσφέρει τα περισσότερα.

Αλλά τη βλέπουμε εξίσου καθαρά σε κάθε Αμερικανό που εξακολουθεί να πιστεύει ότι αυτή η χώρα ανήκει σε εμάς, τον λαό.

Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που οι γείτονες ενώνονται με τους γείτονές τους —χωρίς να ρωτούν πόσο καιρό ζουν εδώ ή τι χαρτιά διαθέτουν— καθώς η ICE εισβάλλει στις γειτονιές μας.

Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που νέοι και ηλικιωμένοι στέκονται κάτω από καταρρακτώδη βροχή ή μέσα σε αφόρητη ζέστη για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.

Βλέπουμε την Αμερική κάθε φορά που οι εργαζόμενοι απαιτούν περισσότερα —όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά και για τους συμπολίτες τους.

Υπάρχουν κάποιοι που απαντούν σε όσους ζητούν περισσότερα από την Αμερική με ένα απλό σύνθημα:

«Αγάπα την ή φύγε».

Όμως ο πατριωτισμός ποτέ δεν σήμαινε να προσποιούμαστε ότι η χώρα μας είναι χωρίς ελαττώματα.

Πατριωτισμός είναι κάθε πράξη δίκαιης διαμαρτυρίας.

Κάθε διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε μια δεκαετία πριν η εποχή της τη δικαιώσει. Είναι ακριβώς επειδή αγαπάμε αυτή τη χώρα που δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουμε.

Άλλωστε, ποιος αγαπά περισσότερο την Αμερική από εκείνους που θυσίασαν τόσα πολλά για να γίνει ελεύθερη;

Σήμερα δεν σκέφτομαι μόνο την 4η Ιουλίου.

Σκέφτομαι και την 9η Ιουλίου.

Πέντε ημέρες μετά την υπογραφή της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, το κείμενο έφτασε εδώ, στη Νέα Υόρκη.

Οι Βρετανοί είχαν ήδη αποβιβαστεί στο Staten Island.

Περισσότερα από εκατό βρετανικά πολεμικά πλοία βρίσκονταν ανοιχτά των ακτών.

Σε ολόκληρη την πόλη ο Ηπειρωτικός Στρατός προετοιμαζόταν για την εισβολή.

Ο Τζορτζ Ουάσινγκτον διέταξε τις ταξιαρχίες του να συγκεντρωθούν λίγα μόλις μέτρα από αυτό το κτίριο.

Τότε ο χώρος ήταν γνωστός ως The Commons.

Σήμερα τον ονομάζουμε City Hall Park.

Εκεί, μέσα στην εμβέλεια των βρετανικών κανονιών, ο Ουάσινγκτον έδωσε εντολή στους στρατηγούς του να διαβάσουν μεγαλόφωνα τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

Και ενώ η ισχυρότερη αυτοκρατορία του κόσμου ετοιμαζόταν να επιτεθεί, ο Ουάσινγκτον είπε στους κατοίκους της Νέας Υόρκης αυτό ακριβώς που θα γιορτάσουμε αύριο:

Ότι είχαμε διακηρύξει την ανεξαρτησία μας.

Ότι η ελευθερία βρισκόταν πλέον σε απόσταση αναπνοής.

Εκείνο το βράδυ ο κίνδυνος ήταν άμεσος.

Η σύγκρουση δεν ήταν ενδεχόμενο.

Ήταν βεβαιότητα.

Κι όμως, όταν εκείνοι οι πρώτοι Νεοϋορκέζοι βάδισαν προς το άγαλμα του βασιλιά Γεωργίου Γ΄ στο Bowling Green —ένα άγαλμα που αργότερα θα έλιωναν για να κατασκευάσουν σφαίρες για τον νεοσύστατο στρατό τους— προχωρούσαν ενωμένοι.

Όχι με κίνητρο τη λεηλασία.

Αλλά στηριγμένοι σε ιδανικά που για πρώτη φορά είχαν αποκτήσει ένα όνομα: Αμερική.

Τα ιδανικά πάνω στα οποία οικοδομήθηκε το έθνος μας είναι αρκετά ισχυρά ώστε να αντέξουν οποιοδήποτε αυταρχικό καθεστώς. Αλλά μόνο εφόσον εμείς τα διεκδικούμε.

Η δική μας είναι μια χώρα που εργάζεται καθημερινά για να πλησιάσει την τελειότητα με την οποία συνελήφθη ως ιδέα.

Μια χώρα που προσπαθεί καθημερινά να γίνει καλύτερη.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το έργο της Αμερικής: στην προσπάθεια. Στη βελτίωση. Στη διαρκή επιδίωξη της τελειότητας.

Τι μεγάλο προνόμιο έχει ο καθένας μας να ζει σε μια χώρα που κάθε κάτοικός της μπορεί να διαμορφώσει.

Τι μεγάλη ευθύνη φέρει ο καθένας μας να αποδειχθεί αντάξιος όλων όσοι ήρθαν πριν από εμάς. Και τι μεγάλη δύναμη κρατά ο καθένας μας, ώστε να φέρει την Αμερική όλο και πιο κοντά σε εκείνο το μεγαλείο που τόσοι πολλοί διέκριναν όταν πρωτοαντίκρισαν αυτές τις ακτές.

Το μεγαλείο που, εδώ και διακόσια πενήντα χρόνια, αποτελεί την Αμερική.

Σας ευχαριστώ.

Ο Θεός να ευλογεί την Αμερική.

Ο Θεός να ευλογεί τη Νέα Υόρκη.

Και καλή 4η Ιουλίου σε όλους.

Νά πώς αποχαιρετά το Μιλγουώκι τον Γιάννη.

Κανένα μετάλιο, ούτε ολυμπιακό ούτε του ΝΒΑ δεν μπορεί να φτάσει το μεγαλείο αυτού του αποχαιρετισμού.

Μπράβο Γιάννη, μπράβο Μπακς.

Το μεταφράζω:

"Ήρθες στο Μιλγουόκι πριν από 13 χρόνια, ένα παιδί από τα Σεπόλια, με ένα άπιαστο όνειρο. Τα τελευταία 13 χρόνια σε έχουμε δει να εξελίσσεσαι σε έναν από τους σπουδαιότερους παίκτες που έχει δει ποτέ το άθλημα, τον σπουδαιότερο Μπακ όλων των εποχών και την κινητήρια δύναμη πίσω από μια εποχή μπάσκετ των Μπακς που θα μείνει αξέχαστη για πάντα.

Από τη στιγμή που έφτασες, αγκάλιασες το Μιλγουόκι σαν σπίτι σου. Αγκάλιασες την ομάδα, την κοινότητα και όλους όσους πίστεψαν σε εσένα. Η σύνδεσή σου με τους οπαδούς των Μπακς ξεπέρασε τα όρια του μπάσκετ. Δεν έπαιξες απλώς μπάσκετ στο Μιλγουόκι, έγινες η καρδιά και η ψυχή αυτής της πόλης. Άγγιξες ζωές σε όλη την κοινότητά μας και ενέπνευσες ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Πίστεψες σε αυτήν την πόλη και τους οπαδούς της όταν ο υπόλοιπος κόσμος αμφέβαλλε.

Μετά από 50 χρόνια, χάρισες ένα πρωτάθλημα στο Μιλγουόκι. Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για γενιές οπαδών των Μπακς που δεν σταμάτησαν ποτέ να πιστεύουν. Δώσατε στο Μιλγουόκι ελπίδα. Μας δίδαξες ότι η αφοσίωση εξακολουθεί να μετράει. Ότι η σκληρή δουλειά μπορεί να ξεπεράσει τις αντιξοότητες και ότι μια πόλη με μικρή αγορά θα μπορούσε ακόμα και να φτάσει την κορυφή, κι όλα αυτά επειδή αρνήθηκες να σταματήσεις να πιστεύεις. Υπήρξε ένα βράδυ στο οποίο το Μιλγουόκι δεν παρακολουθούσε απλώς την ιστορία, την ζούσε μαζί σου.

Η κληρονομιά σου στο Μιλγουόκι είναι ασφαλής και θα είναι πάντα αισθητή εδώ. Στις μπασκέτες, στην κοινότητα, στους αμέτρητους ανθρώπους που ενέπνευσες και στον τρόπο που έκανες μια ολόκληρη πόλη να πιστέψει ότι όλα ήταν δυνατά.

Σε ευχαριστούμε που πίστεψες στο Μιλγουόκι και που προσέφερες ό,τι είχες σε αυτήν την πόλη μέρα με τη μέρα. Μεταμόρφωσες τους Μπακς με κάθε τρόπο και άφησες το στίγμα σου σε αυτόν τον οργανισμό για τις επόμενες γενιές. Θα είσαι πάντα οικογένεια. Θα είσαι πάντα ο πρωταθλητής του Μιλγουόκι. Για πάντα μέρος αυτής της πόλης. Για πάντα ένας Μπακ. Σε ευχαριστούμε για όλα, Γιάννη."