Σε διάφορες αναρτήσεις έγραψα γι αυτόν αλλά προτιμώ να το επαναλάβω στο δικό μου προφίλ.
Πέρα από το γεγονός ότι είχαμε διαφορετικές απόψεις για το πώς πρέπει να κινούνται οι κοινωνίες κι οι οικονομίες, οι δρόμοι μας συναντήθηκαν μια φορά στην πολιτική κι ήταν ένα θέμα που αφορά την πόλη της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου.
Το 1992-93, επί πατρός Μητσοτάκη, οι δήμοι Δραπετσώνας και Κερατσινίου προωθούσαν την μελέτη της ΑΝΔΗΠ για την Ανάπλαση της βιομηχανικής ζώνης στην θέση των εργοστασίων. Τα Λιπάσματα ήταν σε πλήρη λειτουργία κι η ιδέα έμοιαζε ουτοπική. Τότε, ο Στέφανος Μάνος κι ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος υιοθέτησαν την ιδέα και την προώθησαν στον Μητσοτάκη και τον τότε Πρόεδρο της ΕΤΕ Βρανόπουλο. Η ΕΤΕ κατείχε τα Λιπάσματα και την ΑΓΕΤ, ήταν ο κύριος παίκτης κι αποδέχτηκε να προωθήσει μαζί με τους δήμους την ιδέα της Ανάπλασης με το σταδιακό κλείσιμο της ΑΕΧΠΛ και την πλήρη αποζημίωση των εργαζομένων που θα αποχωρούσαν οικειοθελώς.
Φτιάχτηκε η Πρότυπος (με 4 μέλη της τοπικής αυτοδιοίκησης εντός του ΔΣ) και υιοθετήθηκε η Ανάπλαση.
Σήμερα βλέπουμε το έργο να έχει δώσει τον τεράστιο ελεύθερο χώρο και την παραλία να έχει αποδοθεί στους πολίτες. Μια περιοχή ανάσα για τον Πειραιά και ουσιαστική ελπίδα για μελλοντική του αναβάθμιση.
Η συμβολή του Στέφανου Μάνου σε εκείνη την κρίσιμη φάση όπου λαμβάνονταν οι καθοριστικές αποφάσεις ήταν θετική και αυτό πρέπει να τού το αναγνωρίσουμε όσοι ζήσαμε εκείνη την περίοδο από πρώτο χέρι.
Έχε γεια Στέφανε Μάνο, περίεργε τύπε με τις περίεργες ιδέες, κάποιες από τις οποίες έγιναν τελικά πραγματικότητα.
