Το εργοστάσιο Λιπασμάτων θεμελιώθηκε τον Ιούλιο του 1909 κι άρχισε να λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 1910 γι αυτό και ο Ισολογισμός που δημοσίευσα χτες είναι ισολογισμός ενός μόνο τριμήνου, από τον Οκτώβρη ως και τον Δεκέμβρη του 1910.
Ήταν μια έξυπνη κίνηση των επιχειρηματιών που το έστησαν (με προεξάρχοντα τον Νίκο Κανελλόπουλο) καθώς η Ελλάδα χρειαζόταν ενισχυμένη αγροτική παραγωγή κι ένα εργοστάσιο Λιπασμάτων έβρισκε μπροστά του μια "πεινασμένη" για τα προϊόντα του αγορά.
Παρά το γεγονός ότι το εργοστάσιο λειτούργησε μόνο 3 μήνες, κατάφερε να πουλήσει αγαθά αξίας 59.000 δρχ. περίπου, να αποσβέσει τα έξοδα λειτουργίας και τις δαπάνες (περίπου 25.000 δρχ.) και να δώσει μισθού; 26 χιλ. δρχ. με κύκλο εργασιών 94.734 δρχ. όπως δείχνει ο ισολογισμός της εταιρείας για το 1910.
Φυσικά τα επόμενα χρόνια τα κέρδη εκτινάχθηκαν και σύντομα λειτούργησε και η μονάδα οξέων και γυαλιού. Όπως σημειώνει η έκθεση του ΔΣ του 1911 "η τοποθεσία μας εγγύτατα του λιμένος Πειραιώς και της θαλάσσης μάς επιτρέπει την εφαρμογή μεγάλων οικονομιών εν τη φορτώσει και εκφορτώσει των εμπορευμάτων μας, οικονομιών δυναμένων αισθητώς να ελαττώσωσιν την δαπάνην της παραγωγής (prix de revient) των ημετέρων προϊόντων".
Σε αυτήν την ελάττωση του κόστους παραγωγής, σε αυτό το prix de revient όπως το λέει η έκθεση του ΔΣ, οφείλουμε εμείς οι κάτοικοι της περιοχής
α) το γεγονός ότι στερηθήκαμε τις ακτές της πόλης μας για εκατό χρόνια και τις ανακτήσαμε επιτέλους μόλις πρόσφατα (τον 21ο αιώνα),
β) την δόλια απόκρυψη του Θεμιστόκλειου (του ταφικού μνημείου του Θεμιστοκλή) που έπεφτε ακριβώς εκεί που ήταν το λιμάνι των Λιπασμάτων που τούς προσέφερε το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους παραγωγής και η οποία απόκρυψη συνεχίζεται ακόμα και σήμερα με ευθύνη της αρχαιολογικής υπηρεσίας κυρίως,
γ) το φοβερό κόστος σε ζωές και υγεία των κατοίκων της Δραπετσώνας και του Πειραιά εξαιτίας των άθλιων συνθηκών υπό τις οποίες λειτούργησε το εργοστάσιο όλα αυτά τα χρόνια.
δ) την υποβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος για εκατό χρόνια περίπου και την καταδίκη μιας περιοχής να αποτελεί τον βιομηχανικό σκουπιδότοπο του λεκανοπεδίου.
Το εργοστάσιο έκλεισε το 1999 και κατεδαφίστηκε το 2003. Από το 2013 ο Δήμος κατέλαβε την παραλία, κι από το 2016 την κατέχει νόμιμα ενώ από το 2017 την αξιοποίησε επωφελεία των κατοίκων.
Προβλήματα υπάρχουν ακόμα με κυριότερο την λειτουργία της Όιλ Ουάν αλλά και της Ψυττάλειας, της ΑΓΕΤ Ηρακλής και της ΚΟΣΚΟ. Ο δρόμος όμως είναι ανοιχτός και η πόλη μπορεί να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Αρκεί να μην χρειαστούν γι αυτό άλλα εκατό χρόνια μοναξιάς κι αγώνων.
