Με προεξάρχοντες τους διευθυντές στις σχολικές μονάδες και τους διευθύνοντες στα υπουργεία και τις εκπαιδευτικές ενώσεις, η Παιδεία στην Ελλάδα είναι περίπου ένα κακόγουστο αστείο. Κάθε προσπάθεια να καλλιεργηθεί η κριτική σκέψη κρίνεται ως ανοησία και καταπολεμάται τόσο από το επίσημο κράτος όσο κι από το διευθυντικό προσωπικό στα σχολεία.
Κάτι πιάνουν τα παιδιά από αυτή την αγκύλωση που βγαίνει σαν απόρριψη των καθηγητών και δασκάλων τους. Μόνο που εκείνο που πάντα προβάλλεται είναι οι αδυναμίες των μαθητών και πάντα συνοδεύεται αυτή η κριτική από τον θαυμασμό για τους δασκάλους που έχουμε. Ε, λοιπόν, όχι, εκείνο που μάς λείπει είναι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, κι από εκεί ίσως θα έπρεπε να ξεκινήσουμε πριν αρχίσουμε να κουρεύουμε του κασίδι το κεφάλι.
