Το πρόβλημα με τον πόλεμο στην Ουκρανία κι ο λόγος για τον οποίο αργεί να τελειώσει, παρόλο που το αποτέλεσμα έχει ότι πολλού κριθεί οριστικά, είναι γιατί και οι Ρώσοι και οι Δυτικοί (πλην ίσως του Τραμπ) έχουν λόγους να τον παρατείνουν.
Οι Ρώσοι βλέπουν την Ουκρανία (ολόκληρη) ως δικό τους έδαφος, μέρος της πατρίδας τους και δεν θέλουν να την καταστρέψουν ούτε να εξοντώσουν τον πληθυσμό. Έτσι προχωρούν αργά με ένα πόλεμο φθοράς που θα τούς δώσει αυτά που θέλουν χωρίς να παραλάβουν εντέλει μια κατεστραμμένη χώρα.
Οι Δυτικοί απομυζούν ό,τι μπορούν ο καθένας. Ο Ζελένσκι έχει την οικογένειά του και τα εκατομμύρια που έχει βγάλει στο Λονδίνο και το ίδιο έχει εξασφαλιστεί κι όλη η ουκρανική ελίτ με φυγή στο εξωτερικό. Οι Αμερικάνοι θέλουν συμφωνίες για τις σπάνιες γαίες με την Ρωσία και πουλούν όπλα στους Ευρωπαίους για να σκοτώνονται Ουκρανοί και μισθοφόροι, κι οι Ευρωπαίοι συντηρούν τον μύθο που δημιούργησαν περί ρωσικής επιθετικότητας για να μαζεύουν ψήφους στις χώρες τους.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι πια ένας πόλεμος πατριωτικός, δεν είναι πόλεμος λόγω πολιτισμικής διαφοράς ούτε καν γεωπολιτικής σημασίας. Όλα αυτά μπορεί να ήταν κάποτε, τώρα όμως όλα έχουν κριθεί. Η συνέχιση αυτού του πολέμου είναι απλά μια βαρβαρότητα των ελίτ εις βάρος των λαών της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Ευρώπης.
Και δυστυχώς δεν προβλέπεται να σταματήσει σύντομα. Ο Ζελένσκι πήρε 50 δις από την ΕΕ (συν 40 που παρακρατήθηκαν) για να αντέξει ώστε αυτός κι οι Ευρωπαίοι ηγέτες κι οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ να περιμένουν τον Νοέμβριο του 2026 που στην Αμερική έχουν εκλογές γερουσιαστών. Θα εύχονται να πάρουν τον έλεγχο της Γερουσίας οι Δημοκρατικοί για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο με περισσότερα χρήματα αμερικανικά. Ως τότε θα ελπίζουν και γι'αυτό ο πόλεμος θα συνεχίζεται.
