Πέθανε ο Διονύσης Χαριτόπουλος.
Το θαυμάσιο σώμα του και το υπέροχο μυαλό του θα μετασχηματιστούν σε χώμα και φωτιά, σε αέρα κι αστρική ύλη. Ο συγγραφέας του «εκ Πειραιώς» ήταν η ψυχή του Πειραιά και ο συγγραφέας του «Άρη, αρχηγού των ατάκτων» ήταν η γνήσια έκφραση της αντίστασης. Τα «παιδιά της χελιδόνας» με έκαναν να τον αγαπήσω και να τον ζηλέψω. Η ζωή του ήταν υπόδειγμα απόδρασης από κάθε συμβιβασμό. Και το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του ήταν πως τον ερωτεύτηκε η Μαλβίνα, κι ότι ήταν δίπλα της ως την τελευταία της στιγμή.
Δεν μπορώ να τού πω "γεια σου σπουδαίε Διονύση Χαριτόπουλε" γιατί δεν υπάρχει πια πουθενά για να μ' ακούσει. Ούτε προτρέπω κανέναν να διαβάσει τα βιβλία του, γιατί δεν χρειάζονται προτροπές. Μόνο μοιράζομαι με τους ζωντανούς μια αδιόρατη θλίψη που φτωχαίνει ο κόσμος μας και μια θολή χαρά που αυτό το μαρτύριο κάποτε επιτέλους τελειώνει.
