Στο κέντρο του Κερατσινίου, ανάμεσα Ταμπούρια και Άγιο Παντελεήμονα, ένας προσφυγικός οικισμός βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Δεν είναι εχθροί οι πολιορκητές, είναι δυνάμεις αόρατες, είναι ιδέες που πήγαν στράφι, είναι χαμένα όνειρα.
Ο οικισμός που σήμερα μαράζει καθώς δεν έχει προοπτική βελτίωσης, λίγο έλειψε να αναπλαστεί εκ θεμελίων το 1998 όταν τα σχέδια της φωτογραφίας (που είναι μελέτες της ΑΝΔΗΠ και της ΓΕΚΑΤ) έφτασαν ένα βήμα πριν την οριστικοποίησή τους όμως τελικά δεν έγιναν πράξη. Ήταν μια ανάπλαση τριών οικοδομικών τετραγώνων (προσφυγικών) που προέβλεπε ότι στην θέση τους θα γίνονταν σπίτια για κατοικίες των προσφύγων, καταστήματα και γκαράζ. Αν το σχέδιο είχε προχωρήσει τώρα θα μιλούσαμε για ένα άλλο κέντρο πόλης, ένα άλλο Κερατσίνι.
Τα σχέδια έμειναν στα χαρτιά. Δεν αναζητώ υπεύθυνους ούτε κατηγορώ κανέναν. Είναι όλη δική μας η ευθύνη, όλων των πολιτών και της Πολιτείας που εμείς εκλέγουμε, όταν κυριαρχεί ο φόβος μπροστά στο νέο και επικρατεί η ψευδαίσθηση πως κάθε τι παλιό είναι και καλό.
Ο,τι έγινε, έγινε. Ας δούμε τώρα το μέλλον, ας δούμε τι άλλο μπορεί να γίνει για να αλλάξει η μοίρα της πόλης προς το καλύτερα. Τουλάχιστον ας γίνει αυτό ένα μάθημα για το μέλλον.
