Όπως βλέπετε το εισιτήριο γράφει: "Τόπος: Κινηματογράφος Ολύμπια, Αναπαύσεως 13" και όντως αυτό είχε κλείσει ο Αριστοφάνης (ο όμιλος συναναστροφών...!) που είχε σαν έδρα του το γραφείο του φροντιστηρίου "Ομάδα Έψιλον".
Έτσι γράφει, όμως η συναυλία δεν έγινε τελικά στο Ολύμπια. Με άνωθεν παρέμβαση ο ιδιοκτήτης του κινηματοφράφου μια μέρα πριν από την συναυλία υπαναχώρησε. Δέχτηκε αφόρητες πιέσεις από την αστυνομία κι αναγκάστηκε να την ακυρώσει εκείνος ώστε να μην χρειαστεί να την απαγορεύσει το κράτος. Το γεγονός είναι ότι η συναυλία έμενε στον αέρα. Υπόψη ότι θα ερχόταν κόσμος από Αθήνα (Εξάρχεια) κι αλλού και θα έβρισκε το σινεμά κλειστό με αστυνομία απέξω. Θα έρχονταν όχι μόνο για τις Μουσικές Ταξιαρχίες που είχαν γίνει εκείνον τον μήνα διάσημες για την σύγκρουσή τους με την κυβέρνηση και το ΚΚΕ (ταυτόχρονα!) στην Καρδίτσα αλλά και για τους Φατμέ που μόλις άρχιζαν κι εκείνοι την πορεία τους.
Ευτυχώς ο Αριστοφάνης έκλεισε (με διαδρομές μυστήριες και χάρη σε προσωπικές γνωριμίες) την κοντινή αίθουσα της Ένωσης Ποντίων. Τότε είχε την διοίκηση της Ποντίων το ΚΚΕ ενώ κι ο δήμος ήταν επίσης ΚΚΕ με τον Μαρίνο Κοσκινά κι ήταν αντίθετοι με την διεξαγωγή αυτής της συναυλίας.
Μέσα σε μια μέρα γράφτηκαν στους τοίχους στον Άγιο Διονύσιο και στην Αναπαύσεως ότι η συναυλία θα γίνει στην Ποντίων και όντως εκεί έγινε. Αυστηρή επιτήρηση για να μην δοθούν αφορμές με επικεφαλής περιφρούρησης τον γίγαντα Γιώργο Λούλο και με δικηγόρους (τον Μιχάλη Παπαδόπουλο και τον Αβραάμ Κοντόπουλο) για να βεβαιώσουν ότι δεν υπήρχαν σύριγγες κτλ μετά την αναχώρηση του κόσμου και καταστροφές.
Η συναυλία ήταν μαγική με τους Φατμέ όπου έπαιζε ο Μίμης Ντούτσουλης και με τις Μουσικές Ταξιαρχίες με τον Τζίμη να δίνει τα ρέστα του, αμέσως μετά την Καρδίτσα όπου είχαν γίνει τα επεισόδια. Φυσικά ο κόσμος δεν χωρούσε στην Ένωση Ποντίων και είχε γεμίσει τους παρακείμενους δρόμους.
Μοιράστηκαν και πιάτα με ρύζι και ΔΕΝ μοιράστηκαν τα μήλα όπως ήταν σχεδιασμένο
εξαρχής στα πλαίσια της απόφασης για "αφοπλισμό" μια κι οι συνθήκες ήταν πολεμικές.
εξαρχής στα πλαίσια της απόφασης για "αφοπλισμό" μια κι οι συνθήκες ήταν πολεμικές.
Ευχαριστούμε Christos Artikos που μάς τα θύμισες. Η εμμονή μας εκείνο τον καιρό να μην αποθανατίζουμε με φωτογραφίες τις στιγμές αλλά να τις κρατάμε μόνο στο μυαλό μας, μάς στερεί τώρα από επιπλέον φωτογραφικό υλικό.
