Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022

«Όχι στην σφαγή ζώων χωρίς αναισθητοποίηση»



Διαβάζουμε στην ανακοίνωση που εξέδωσε η Πανελλήνια Φιλοζωική Ομοσπονδία χτες:
********************
«Χωρίς αναισθητοποίηση θα σφαγιάζονται τα ζώα, με νέα νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης. Η νέα ρύθμιση καταργεί την υποχρέωση αναισθητοποίησης των ζώων πριν τη σφαγή, που ήταν νομικά κατοχυρωμένη στην Ελλάδα από το 1981 και η οποία εξασφάλιζε ότι, έστω και οδηγούμενα στη σφαγή, τα ζώα δεν θα βίωναν, σε καμία περίπτωση, τον πόνο, τον τρόμο και τη φρίκη της σφαγής και αφαίμαξής τους με πλήρεις τις αισθήσεις τους.»
*********************
Δεν φτάνουν όλα τα βασανιστήρια τα οποία υφίστανται τα ζώα από την ντροπή της δημιουργίας, τον άνθρωπο, τώρα θα σφαγιάζονται και θα αφαιμάσσονται με πλήρεις αισθήσεις για να γίνεται το μαρτύριό τους ακόμα μεγαλύτερο. Το ΣτΕ πήρε απόφαση υπέρ της αναισθητοποίησης αλλά η κυβέρνηση παρακάμπτει αυτή την απόφαση με νέα νομοθετική της πρωτοβουλία. Η Πανελλήνια Φιλοζωική Ομοσπονδία απαιτεί να πάρει αμέσως πίσω αυτή την απόφασή της η κυβέρνηση. Μαζί της κι εμείς.

Δευτέρα 7 Μαρτίου 2022

Παίζονται πολλά πάνω στα πτώματα Ουκρανίας κι Ευρώπης

Στην μάχη που εξελίσσεται στην Ουκρανία δύο πράγματα κυριαρχούν. Το ένα είναι η συστηματικά καταστροφή των υποδομών και των ανθρώπων στην Ουκρανία. Το άλλο το βλέπουμε στον παντοειδή αποκλεισμό της Ρωσίας από κάθε δυτικό χώρο ευθύνης, γεωπολιτικό, πολιτισμικό, εναέριο, οικονομικό κτλ. Και ποια είναι η διέξοδος; Πού πάμε; Γνωρίζει άραγε κανείς; Γιατί το αύριο μοιάζει με αδιέξοδο.

Η Αμερική ξεκαθαρίζει με κάθε τρόπο ότι δεν πρόκειται το ΝΑΤΟ να εισβάλλει στην Ουκρανία και να πολεμήσει με τους Ρώσους. Κάτι τέτοιο εξάλλου θα ισοδυναμούσε με κήρυξη πολέμου και τα πυρηνικά θα είχαν τον πρώτο λόγο. Αφού, όμως, δεν είχαν σκοπό να υπερασπιστούν την Ουκρανία, γιατί την άφησαν και συνεχίζουν να την αφήνουν να πολεμά και να καταστρέφεται μέρα με την μέρα; Και γιατί δεν μεσολαβούν για να σταματήσουν την εισβολή; 

Ο Πούτιν έχει ξεκαθαρίσει πως θα σταματήσει όταν ολοκληρώσει τους στόχους του τους οποίους δεν κρύβει, τους έχει διακηρύξει. Θέλει την αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας και την αποδοχή της προσχώρησης της Κριμαίας στην Ρωσία. Λέει πως αυτά θα τα πετύχει είτε με μια διαπραγμάτευση είτε με έναν ολοκληρωτικό πόλεμο. 

Το ερώτημα είναι αν μπορεί η Ουκρανία να αντεπιτεθεί και να διώξει τους Ρώσους από τα εδάφη της. Πιθανώς με την βοήθεια του ΝΑΤΟ να μπορούσε, χωρίς αυτήν, όμως, δεν μπορεί. Αυτό σημαίνει πως είτε τώρα, είτε αργότερα κι από χειρότερη θέση θα συζητήσει τους ρωσικούς όρους. Επομένως γιατί συνεχίζεται ο πόλεμος; Γιατί δεν ολοκληρώνεται μια σοβαρή διαπραγμάτευση είτε μέσω του Μακρόν είτε μέσω του Ερντογάν ώστε να σταματήσουν οι σφαγές και οι καταστροφές;

Να πω ότι το σχέδιο ευνοεί την Αμερική δεν έχει νόημα. το γνωρίζουν όλοι. Η Αμερική θέλει ισχυρό ΝΑΤΟ, και με τον πόλεμο αυτό το έχει συσπειρώσει στον μέγιστο βαθμό. Θέλει απομόνωση της Ρωσίας, και με τον πόλεμο το πετυχαίνει σε βαθμό που δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς πριν από δέκα με είκοσι μέρες. Θέλει να πουλά φυσικό αέριο στην Ευρώπη και με τον πόλεμο γίνεται αναγκαίος προμηθευτής. Βραχυπρόθεσμα, όλα την ευνοούν. Μακροπρόθεσμα, με την προσέγγιση Ρωσίας-Κίνας, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι όλο αυτό θα βγει προς το συμφέρον της, όμως κανείς δεν κοιτά πια μακροπρόθεσμα. Όλοι δουλεύουν  με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές. Με αυτό το κριτήριο ο Πούτιν εξαφανίζει κάθε αντιπολίτευση στο εσωτερικό της Ρωσίας. Ο Μπάιντεν κάνει ανέξοδα επίδειξη αμερικανικής ισχύος και προωθεί τα συμφέροντα του πετρελαιο-στρατιωτικού πλέγματος, του ισχυρότερου λόμπι στις ΗΠΑ. Ο Σολτς βάζει την Γερμανία σε τροχιά εθνικής περηφάνιας (ωχ!) με σχεδιασμό δικού του στρατού και μιας ενεργειακής του απεξάρτησης. Ακόμη κι ο Μητσοτάκης κάνει σχέδια εκλογικού αιφνιδιασμού παίζοντας το χαρτί του εθνικιστή στρατόκαυλου και του αντιρώσου και δυτικόφιλου πιστού υπηρέτη των ΗΠΑ.

Τον λογαριασμό για όλα αυτά τα ωραία του "ειρηνικού" κόσμου του 2022, πληρώνει ο ουκρανικός λαός που γίνεται πρόσφυγας κατά εκατομμύρια και διώχνεται από τα κατεστραμμένα σπίτια του κατά εκατομμύρια επίσης. Είχε την απρονοησία να ακούσει τις σειρήνες του λαϊκισμού και να κάνει πως δεν είδε ούτε άκουσε τις πράξεις ακραίων ναζιστών, αυτό όμως δεν σημαίνει πως έπρεπε να πληρώσει ένα τόσο βαρύ τίμημα. Όσο πιο γρήγορα τελειώσει αυτός ο πόλεμος, τόσο καλύτερα θα είναι για τον ουκρανικό λαό και τον υπόλοιπο κόσμο που παρακολουθεί τα απίστευτα που συμβαίνουν σε μια γωνιά της Ευρώπης. Για να τελειώσει, αρκεί να το θελήσουν οι Αμερικανοί. Είναι θέμα μιας εντολής τους να σταματήσει η μπίλια στο πιο ευσταθές σημείο ισορροπίας, στο μόνο εφικτό. Οι Ευρωπαίοι, όσο κι αν παρακαλέσουν, δεν θα αλλάξουν την γνώμη της υπερδύναμης. Το σημείο ευσταθούς ισορροπίας το γνωρίζουν όλοι, την εντολή όμως μπορεί να την δώσουν μόνο οι ΗΠΑ.

Τολμώ να κάνω μια πρόβλεψη. Εδώ που φτάσαμε, αν η Αμερική δεν σταματήσει τον πόλεμο άμεσα, τότε μόνο ο φόβος της Κίνας θα μπορέσει να την υποχρεώσει. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι ο κίτρινος γίγαντας ενεργοποιείται. Υπάρχει η συμφωνία Κίνας-Ρωσίας για το φυσικό αέριο και τον αγωγό που θα ενώσει τις δυο χώρες. Υπάρχει ως ενδεχόμενο η πιθανή απόφαση των δύο να απαλλαγούν από το δολάριο σαν βάση νομισματική. Υπάρχει το ενδεχόμενο επιστροφής στον κανόνα του χρυσού χωρίς την σταθερή σχέση δολαρίου-χρυσού (όπως είχε γίνει στο Μπρέντον Γουντς). Υπάρχει και η Ινδία που ίσως μετάσχει στον νέο άξονα. Όλα αυτά ίσως ισιώσουν την κατάσταση κι αν γίνουν γρήγορα ίσως κάνουν τον πόλεμο φθοράς της Ρωσίας άχρηστο ως αναποτελεσματικό. Τότε ο πόλεμος θα λήξει με καταστροφή της Ουκρανίας, με φαινομενική απομόνωση της Ρωσίας και, μακροπρόθεσμα, με μια στρατηγική ήττα των ΗΠΑ. Κρίμα όμως για την Ουκρανία και για την Ευρώπη που θα πρέπει να περιμένουν τις εξελίξεις άλλων μαχών, γεωπολιτικών και οικονομικών, για να δουν ποιο θα είναι το δικό τους μέλλον.

Κυριακή 6 Μαρτίου 2022

Η χώρα μας κάνει εχθρό της την Ρωσία

Η Ζαχάροβα, υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, εξαπέλυσε μιαν άνευ προηγουμένου επίθεση στην Ελλάδα για τις κατηγορίες που εκτοξεύει κατά της Ρωσίας παραποιώντας (κατά την Ζαχάροβα) την αλήθεια. Η σχέση της χώρας μας με την Ρωσία ποτέ δεν είχε φτάσει σε τέτοιο επίπεδο. Κι άλλες χώρες παίρνουν μέτρα κατά της Ρωσίας, για καμιά όμως η οργή της Μόσχας δεν ήταν τόσο ηχηρή και προσβλητική. Η Ελλάδα του Μητσοτάκη δέχεται πλέον την μια προσβολή μετά την άλλη και δεν αντιδρά, δεν μπορεί να αντιδράσει. Ποτέ άλλοτε τέτοιο χάλι.
     
Η Ελλάδα έχει παράδοση ανοιχτών θυρών και διαλόγου. Ποτέ δεν ήταν τόσο προβλεπτή και δεδομένη. Ποτέ η Ελλάδα δεν είχε χαλάσει τις σχέσεις της με την Ρωσία, είτε απέναντι ήταν ο Τσάρος, είτε η ΕΣΣΔ, είτε η δημοκρατία.Καραμανλής μεγάλος και μικρός, Παπανδρέου μεγάλος και μικρός, Σημίτης, Μητσοτάκης κανονικός, Σαμαράς, ΟΛΟΙ κράτησαν ισορροπία. Ήταν στην Δύση αλλά είχαν ανοιχτούς διαύλους με την Ανατολή. Αυτό κατάφερε να ανατρέψει μέσα σε δύο μόνο χρόνια ο πρωθυπουργός που μάς κυβερνά ελέω ΜΜΕ και ολιγαρχίας που τον έχει βάλει μπροστά για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. 
Και δεν είναι μόνο που στένεψε τους διπλωματικούς ορίζοντες στην ευρύτερη περιοχή της Ευρώπης και της Μεσογείου. Τα θαλάσσωσε και με τους γείτονες. Μόνο επί Μητσοτάκη Κυριάκου έχει αποθρασυνθεί τόσο η Τουρκία που βρήκε μπόλικη ανοησία απέναντί της και παίζει με την Ελλάδα βάζοντας συνεχώς νέα θέματα, ΑΟΖ, χωρικά ύδατα, αναθεώρηση συνθηκών, μέχρι και αμφισβήτηση των νησιών. Η χαρά του παιδιού εις βάρος της χώρας μας.

Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2022

Πρέπει να πάρουμε θέση

 
Η απόφαση Σολτς για γερμανικό εξοπλισμό, μαζί με τον αποκλεισμό της Ρωσίας από το τραπεζικό σύστημα, αλλάζουν εντελώς την Ευρώπη και τον κόσμο.
Ο άξονας της Ευρασίας (Κίνα, Ρωσία, Ιράν και πιθανώς Ινδία) δεν έχει ακόμα οργανωθεί. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αρχίζει να γίνεται ενιαίος οργανισμός προσθέτοντας στο οικονομικό και κοινωνικό σκέλος την κοινή αμυντική και εξωτερική πολιτική.
Η Ελλάδα πρέπει να πάρει θέση στην καινούργια αρχιτεκτονική της Ευρώπης. Ακόμη και τα προβλήματα με την Τουρκία πρέπει να τα δούμε κάτω από αυτό το πρίσμα. Κυρίως όμως να βρούμε έναν ρόλο που να υπερβαίνει τον απλό ξενοδόχο.
Η ευρύτερη δημοκρατική προοδευτική παράταξη πρέπει να απαντήσει θετικά στην πρόκληση και να την κάνει κυβερνητική πρόταση. Να μην αφήσουμε στην Μητσοτάκης ΑΕ, που απέτυχε να διαχειριστεί το παρόν, το μέλλον της χώρας που τα προσεχή χρόνια θα καθοριστεί για πολλές δεκαετίες.

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2022

Η Ελλάδα καταδικάζει την εισβολή

Ανεξάρτητα από συμπάθειες, συγγένειες, ομογένειες, ηθική, δίκαιο και ό,τι άλλο θέλετε, η Ελλάδα καταδικάζει απερίφραστα την εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία καθώς παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Το ίδιο διεθνές δίκαιο που παραβιάζει η Τουρκία στην Κύπρο.

Δεν έχει καμιά σημασία αν το ΝΑΤΟ έκανε το ίδιο στην περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου. Αυτό μπορεί να το τρίψει στη μούρη του ΝΑΤΟ η Ρωσία, να τους πει "κι εσείς τα ίδια κάνατε". Εμείς όμως που στηρίζουμε την Κύπρο με την μη αναγνώριση της ΤΔΒΚ, του ψευδοκράτους όπως το λέμε, δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι οι Ρώσοι έχουν δίκιο να προστατεύουν τους ομόγλωσσους και ομόθρησκους και ομογενείς τους, τους Ρώσους της Ουκρανίας. Γιατί το ίδιο κάνουν κι οι Τούρκοι στην Βόρεια Κύπρο. Δεν χρειάζονται περισσότερα.

Αν πηγαίναμε με το δίκιο, αλλιώς θα τα μετρούσαμε. Αν το βλέπαμε με βάση τον ελληνισμό εν γένει (οι ομογενείς είναι με τους Ρώσους) πάλι αλλιώς. Αν πηγαίναμε με τους ιστορικούς δεσμούς, πάλι αλλιώς θα το βλέπαμε. Όμως, δεν θα το δούμε με αυτές τις οπτικές γωνιές,  θα πάμε με βάση το Διεθνές Δίκαιο, το μόνο σταθερό άξονα της εξωτερικής μας πολιτικής. Σε αυτό το πλαίσιο καταδικάζουμε σαν χώρα την Ρωσία που παρέβη τόσο κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο, αυτό που είχε παραβεί ξανά στη Γεωργία (Αμπχαζία, Οσετία) και που το ΝΑΤΟ παρέβη στο Κόσοβο (και στην Σερβία γενικώς) και η Τουρκία στην Κύπρο..

Μια συνέπεια των εξελίξεων είναι πως η Ελλάδα καταδικάζεται να γίνει ουρά της Αμερικής, σε μια φάση μάλιστα που η Αμερική δείχνει να αδιαφορεί για την Ευρώπη και να αποχωρεί από αυτήν. Όχι μόνο γιατί η Ρωσία με την παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου γίνεται "άξονας του κακού" για όλη την Δύση, αλλά, και γιατί η Τουρκία, (του Ερντογάν) θα συνεχίσει να πατά σε δυο βάρκες, από την μια με το ΝΑΤΟ κι από την άλλη με την Ρωσία που συμπεριφέρεται αναθεωρητικά, όπως ακριβώς θέλει η Τουρκία. Να τονίσω εδώ πως για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται πόσο λάθος ήταν η μη επίλυση του Κυπριακού κάθε φορά που παρουσιαζόταν η ευκαιρία. Αυτή η αναβλητικότητα μετατρέπεται σε βραχνάς τώρα και για την Κύπρο και για την Ελλάδα καθώς αλλάζει το τοπίο παγκοσμίως κι ο ελληνισμός δεν μπορεί να τηρήσει μιαν ουδέτερη στάση, αλλά γίνεται εκ των πραγμάτων ουρά της μιας υπερδύναμης.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ρωσική εισβολή είναι τόσο άνετη που δεν συναντά καμιά αντίσταση. Κάποιοι από τα ουκρανικά στρατεύματα στα σύνορα περνούν στην πλευρά των Ρώσων. Αυτοί (λίγοι ή πολλοί δεν έχει σημασία) που περνούν δεν είναι δειλοί, είναι αδέλφια. Οι άλλοι βλέπουν μουδιασμένοι την χώρα τους να μην μπορεί να αντισταθεί. Αυτοί που τους είχαν πάρει τα μυαλά είναι φασίστες. Κι οι φασίστες όπως παντού και πάντα είναι καλοί στην ειρήνη για να σπάνε κεφάλια. στον πόλεμο όμως πάντα κρύβονται.
 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2η: Φυσικά, έπεσα έξω. Δεν πίστευα ότι θα φτάσουμε σε εισβολή των Ρώσων όταν υπήρχαν τόσα όπλα διπλωματικά (με πρώτο την συμφωνία του Μινσκ) για να αποφευχθεί. Θεωρούσα πως ήταν ένα μπούλινγκ κι από τις δυο πλευρές που θα έληγε με έναν προφανή κι εύκολο συμβιβασμό, αφού θα τιθάσσευε τους εθνικιστές. Τελικά οι ΗΠΑ που φώναζαν, το έσπρωξαν μέχρι το τέλος. Εις βάρος κυρίως της Ευρώπης βέβαια. Κρίμα που οι ηγέτες της γηραιάς ηπείρου αποδείχθηκαν τόσο μικροί. Δεν το περίμενα.

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2022

156 προσλήψεις στο δήμο Κερατσινίου Δραπετσώνας μέσω ΟΑΕΔ.

Ξεκίνησε η ηλεκτρονική υποβολή αιτήσεων για το πρόγραμμα "Προώθηση της απασχόλησης μέσω προγραμμάτων κοινωφελούς χαρακτήρα για 25.000 άτομα σε Δήμους, Περιφέρειες, Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας Περιφερειών, συναφείς φορείς, υπηρεσίες Υπουργείων και άλλων φορέων’".

Το πρόγραμμα κοινωφελούς χαρακτήρα για τον δικό μας Δήμο έχει 156 θέσεις οκτάμηνης απασχόλησης.

Πρόκειται για πρόγραμμα οκτάμηνης απασχόλησης μακροχρόνια ανέργων το οποίο απευθύνεται στους εγγεγραμμένους στο μητρώο του ΟΑΕΔ ανέργους που πληρούν τις ειδικότερες προϋποθέσεις συμμετοχής που αναφέρονται στη σχετική πρόσκληση του ΟΑΕΔ.

Οι ειδικότητες και οι αντίστοιχες θέσεις είναι οι εξής:

1 εργαζόμενος ως ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΞΥΛΟΥΡΓΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

4 εργαζόμενοι ως ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

2 εργαζόμενοι ως ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΙΔΗΡΟΥΡΓΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

2 εργαζόμενοι ως ΒΟΗΘΗΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΥΔΡΑΥΛΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

33 εργαζόμενοι ως  ΒΟΗΘΗΤΙΚΟΙ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑΣ

 3 εργαζόμενοι ως Χειρονακτικών ΕΡΓΑΣΙΩΝ

2 εργαζόμενοι ως ΒΟΗΘΟΙ ΑΣΦΑΛΤΡΟΣΤΩΣΕΩΝ

2 ΒΟΗΘΟΙ ΤΡΑΠΕΖΟΚΟΜΩΝ

12 ΕΡΓΑΤΕΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥ

4 εργαζόμενοι ως ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΠΙΜΕΛΗΤΕΣ

8 ΓΕΝΙΚΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ

14 ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ / ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΥ / ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ / ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ

3 ΕΛΑΙΟΧΡΩΜΑΤΙΣΤΕΣ

3 ΗΛΕΚΤΡΟΤΕΧΝΙΤΕΣ

10 ΗΜΕΡΗΣΙΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

7 ΚΗΠΟΥΡΟΙ

4 ΜΑΓΕΙΡΟΙ

1 ΝΑΥΑΓΟΣΩΣΤΗΣ ΠΙΣΙΝΑΣ

4 ΟΔΗΓΟΙ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ Γ+Ε ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ Ή ΟΔΗΓΟΣ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ Δ + Ε Κατηγορία

2 ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΞΥΛΟΥΡΓΟΙ

4 ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΠΛΑΚΟΣΤΡΩΣΕΩΝ

3 ΤΕΧΝΙΤΕΣ ΥΔΡΑΥΛΙΚΟΙ

2:ΨΥΚΤΙΚΟΙ

3 ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΟΝΟΜΟΙ

4 ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΟΚΟΜΟΙ

4 ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ / ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ

1 ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ

1 ΝΟΣΗΛΕΥΤΗΣ

1 ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ

5 ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ / ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ

1 ΛΟΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ

3 ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ

2 ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ

1 ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ

Η υποβολή αιτήσεων από τους ενδιαφερόμενους ανέργους γίνεται μέσω της Ενιαίας Ψηφιακής Πύλης του Ελληνικού Δημοσίου gov.gr, (www.gov.gr) επιλέγοντας το “Εργασία και Ασφάλιση”- “Αποζημιώσεις και Παροχές” – “Προγράμματα Κοινωφελούς Χαρακτήρα”(https://www.gov.gr/ipiresies/ergasia-kai-asphalise/apozemioseis-kai-parokhes/programmata-koinophelous-kharaktera). Στη συνέχεια επιλέγουν “Είσοδος στην Υπηρεσία” και “Είσοδος στο Σύστημα” καταχωρώντας τους κωδικούς πρόσβασης TAXISnet ή τους κωδικούς πρόσβασης πιστοποιημένων χρηστών ΟΑΕΔ.

Επίσης μπορούν να υποβάλουν ηλεκτρονική αίτηση και στον διαδικτυακό τόπο του ΟΑΕΔ www.oaed.gr, χρησιμοποιώντας το σχετικό πεδίο καταχώρισης ηλεκτρονικών αιτήσεων».

Η πλατφόρμα για την κατάθεση των αιτήσεων στο νέο πρόγραμμα του ΟΑΕΔ θα είναι ανοιχτή έως και την Παρασκευή 18 Μαρτίου και ώρα 11:00 (καταληκτική ημερομηνία και ώρα).



Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2022

Οι αιτίες της ουκρανικής κρίσης

Για όποιον θέλει να μάθει μερικά πράγματα για το πώς βλέπουν οι Ευρωπαίοι τα γεγονότα στην Ουκρανία και γενικά τις σχέσεις ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσίας, το άρθρο που επισυνάπτω είναι του David Teurtrie και δημοσιεύτηκε Le Monde Diplomatique. Η αναδημοσίευση γίνεται από το TVXS.
Αξίζει να το διαβάσετε.
 
 Monde Diplomatique: Οι αιτίες της ουκρανικής κρίσης
 

Οι ήχοι από μπότες στις πύλες της Ευρώπης προκάλεσαν πανικό στις δυτικές καγκελαρίες. Σε μια προσπάθεια να λάβει εγγυήσεις σχετικά με την προστασία της εδαφικής της ακεραιότητας, η Ρωσία παρουσίασε στους Αμερικανούς δύο σχέδια συνθηκών με στόχο τη μεταρρύθμιση της αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην Ευρώπη συγκεντρώνοντας ταυτόχρονα στρατεύματα στα ουκρανικά σύνορα.

Η Μόσχα απαιτεί το επίσημο πάγωμα της διεύρυνσης του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, την απόσυρση των δυτικών στρατευμάτων από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και τον επαναπατρισμό των αμερικανικών πυρηνικών όπλων, που έχουν αναπτυχθεί στην Ευρώπη. Αυτές οι απαιτήσεις, καθώς είναι αδύνατον να ικανοποιηθούν ως έχουν, λαμβάνουν τη μορφή τελεσίγραφου και αποτελούν την απειλή της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στην Ουκρανία.

Υπάρχουν δύο αντίθετες ερμηνείες. Για ορισμένους, η Μόσχα πλειοδοτεί προκειμένου να επιτύχει παραχωρήσεις από την Ουάσιγκτον και τους Ευρωπαίους. Άλλοι, αντίθετα, πιστεύουν ότι το Κρεμλίνο θέλει να είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει την άρνηση ως πρόσχημα προκειμένου  να δικαιολογήσει μια κίνηση στην Ουκρανία. Σε κάθε περίπτωση, τίθεται το ερώτημα σχετικά με τον χρόνο επιλογής εμπλοκής της Μόσχας σε αυτόν τον ανταγωνισμό δυνάμεων. Γιατί να παίξει αυτό το ριψοκίνδυνο παιχνίδι και γιατί τώρα; 

Από το 2014 οι ρωσικές αρχές έχουν αυξήσει σημαντικά την ικανότητα της οικονομίας τους να αντέξει ένα σοβαρό σοκ, ιδιαίτερα για τον τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό τομέα. Το μερίδιο του δολαρίου στα αποθεματικά της κεντρικής τράπεζας έχει μειωθεί. Μια εθνική κάρτα πληρωμών, η Mir, βρίσκεται πλέον στα πορτοφόλια του 87% του πληθυσμού.

Και αν οι ΗΠΑ πραγματοποιήσουν την απειλή τους να αποσυνδέσουν τη Ρωσία από το δυτικό σύστημα Swift, όπως έκαναν με το Ιράν το 2012 και το 2018, οι χρηματοπιστωτικές συναλλαγές μεταξύ ρωσικών τραπεζών και εταιρειών θα μπορούσαν πλέον να πραγματοποιούνται μέσω ενός τοπικού συστήματος επικοινωνίας. Συνεπώς, η Ρωσία αισθάνεται καλύτερα εξοπλισμένη για να αντιμετωπίσει αυστηρές κυρώσεις σε περίπτωση σύγκρουσης.

Από την άλλη πλευρά, η προηγούμενη κινητοποίηση του ρωσικού στρατού στα ουκρανικά σύνορα την άνοιξη του 2021 οδήγησε στην αναβίωση του ρωσοαμερικανικού διαλόγου για θέματα στρατηγικής και κυβερνοασφάλειας. Και πάλι, το Κρεμλίνο προφανώς θεώρησε ότι η στρατηγική της έντασης ήταν ο μόνος τρόπος για να ακουστεί από τη Δύση και ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση θα ήταν πρόθυμη να κάνει περισσότερες παραχωρήσεις προκειμένου να επικεντρωθεί στην αυξανόμενη αντιπαράθεση με το Πεκίνο.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται να θέλει να βάλει τέλος σε αυτό που αποκαλεί «δυτικό σχέδιο μετατροπής της Ουκρανίας σε μια εθνικιστική "αντιρωσική" χώρα» (1). Πράγματι, υπολόγιζε στις συμφωνίες του Μινσκ, που υπογράφηκαν τον Σεπτέμβριο του 2014, για να αποκτήσει πρόσβαση στην ουκρανική πολιτική μέσω των δημοκρατιών του Ντονμπάς. Συνέβη το αντίθετο: όχι μόνο η εφαρμογή τους έχει παγώσει, αλλά ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, η εκλογή του οποίου τον Απρίλιο του 2019 είχε γεννήσει στο Κρεμλίνο την ελπίδα ανανέωσης των δεσμών με το Κίεβο, ενίσχυσε την πολιτική της ρήξης με τον «ρωσικό κόσμο» που είχε ξεκινήσει ο προκάτοχός του.

Ακόμη χειρότερα, η στρατιωτικο-τεχνική συνεργασία μεταξύ της Ουκρανίας και του ΝΑΤΟ συνεχίζει να εντείνεται, ενώ η Τουρκία, μέλος και η ίδια του ΝΑΤΟ, έχει παραδώσει μη επανδρωμένα αεροσκάφη μάχης, που κάνουν το Κρεμλίνο να φοβάται ότι το Κίεβο μπορεί να μπει στον πειρασμό μιας στρατιωτικής ανακατάληψης του Ντονμπάς. Επομένως, η Μόσχα καλείται να αναλάβει πρωτοβουλία όσο υπάρχει ακόμη χρόνος. Όμως, ανεξάρτητα από τους συγκυριακούς παράγοντες που αποτελούν την αιτία των σημερινών εντάσεων, θα πρέπει να σημειωθεί ότι η Ρωσία απλώς επαναλαμβάνει τα αιτήματα που προβάλλει από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, χωρίς η Δύση να τα θεωρεί αποδεκτά ή με νομιμοποιητική βάση.

Η παρανόηση χρονολογείται από την κατάρρευση του κομμουνιστικού μπλοκ το 1991. Λογικά, η εξαφάνιση του Συμφώνου της Βαρσοβίας θα έπρεπε να οδηγήσει στη διάλυση του ΝΑΤΟ, το οποίο δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει τη «σοβιετική απειλή». Νέες μορφές ολοκλήρωσης θα έπρεπε να κατατεθούν για αυτή την «άλλη Ευρώπη», η οποία φιλοδοξούσε να πλησιάσει τη Δύση. Η στιγμή έμοιαζε κατάλληλη, καθώς οι ρωσικές ελίτ, οι οποίες πιθανότατα ποτέ δεν ήταν τόσο φιλοδυτικές, είχαν αποδεχτεί την διάλυση της αυτοκρατορίας τους αμαχητί (2).

Ωστόσο, οι σχετικές προτάσεις, ιδίως της Γαλλίας, θάφτηκαν υπό την πίεση της Ουάσιγκτον. Μη θέλοντας να στερηθούν τη «νίκη» τους επί της Μόσχας, οι Ηνωμένες Πολιτείες πίεσαν για την ανατολική διεύρυνση των ευρωατλαντικών δομών, κληροδότημα του Ψυχρού Πολέμου, προκειμένου να εδραιώσουν την κυριαρχία τους στην κεντρική Ευρώπη.

Παραβίαση του διεθνούς δικαίου

Ήδη από το 1997 ξεκινά η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, παρόλο που οι δυτικοί ηγέτες είχαν υποσχεθεί στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ότι δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο (3). Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ηγετικές προσωπικότητες εξέφραζαν τη διαφωνία τους. Ο Τζορτζ Κένναν, ο οποίος θεωρείται ο αρχιτέκτονας της πολιτικής ανάσχεσης της ΕΣΣΔ, προέβλεψε τις συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης, οι οποίες ήταν τόσο λογικές όσο και επιβλαβείς: «Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ θα ήταν το πιο μοιραίο λάθος στην αμερικανική πολιτική από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Είναι αναμενόμενο ότι η απόφαση αυτή θα αναζωπυρώσει εθνικιστικές, αντιδυτικές και μιλιταριστικές τάσεις στη ρωσική κοινή γνώμη, θα αναζωπυρώσει την ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης και θα κατευθύνει τη ρωσική εξωτερική πολιτική προς μια κατεύθυνση που θα είναι αντίθετη με τις επιθυμίες μας» (4).

Το 1999, όταν το ΝΑΤΟ γιόρταζε με τυμπανοκρουσίες την 50ή επέτειό του, πραγματοποίησε την πρώτη του διεύρυνση προς τα ανατολικά (Ουγγαρία, Πολωνία και Τσεχική Δημοκρατία) και ανακοίνωσε ότι η διαδικασία θα συνεχιζόταν μέχρι τα ρωσικά σύνορα. Πάνω απ' όλα, η Ατλαντική Συμμαχία προχώρησε ταυτόχρονα σε πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας, μετατρέποντας τον οργανισμό από αμυντικό μπλοκ σε επιθετική συμμαχία, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.

Ο πόλεμος κατά του Βελιγραδίου διεξήχθη χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ, εμποδίζοντας τη Μόσχα να χρησιμοποιήσει ένα από τα τελευταία εναπομείναντα μέσα εξουσίας της: το δικαίωμα βέτο της στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Οι ρωσικές ελίτ, που είχαν ποντάρει τόσα πολλά στην ενσωμάτωση της χώρας τους με τη Δύση, αισθάνθηκαν προδομένες: η Ρωσία, με πρόεδρο τότε τον Μπόρις Γέλτσιν που είχε εργαστεί για την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, δεν αντιμετωπίστηκε ως εταίρος που έπρεπε να ανταμειφθεί για τη συμβολή του στο τέλος του κομμουνιστικού συστήματος, αλλά ως ο μεγάλος χαμένος του Ψυχρού Πολέμου, που έπρεπε να πληρώσει το γεωπολιτικό τίμημα.

Παραδόξως, η ανάληψη της εξουσίας από τον Πούτιν τον επόμενο χρόνο αντιστοιχούσε μάλλον σε μια περίοδο σταθεροποίησης των σχέσεων μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης. Ο νέος Ρώσος πρόεδρος πολλαπλασίασε τις πράξεις καλής θέλησης προς την Ουάσιγκτον μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Αποδέχθηκε την προσωρινή εγκατάσταση αμερικανικών βάσεων στην Κεντρική Ασία και διέταξε, ταυτόχρονα, το κλείσιμο των βάσεων που κληρονόμησε από την ΕΣΣΔ στην Κούβα, καθώς και την αποχώρηση των Ρώσων στρατιωτών που βρίσκονταν στο Κόσοβο.

Σε αντάλλαγμα, η Ρωσία ήθελε η Δύση να αποδεχθεί την ιδέα ότι ο μετασοβιετικός χώρος, τον οποίο ορίζει ως το εγγύς εξωτερικό της, εμπίπτει στη σφαίρα ευθύνης της. Αλλά ενώ οι σχέσεις με την Ευρώπη ήταν αρκετά καλές, ιδίως με τη Γαλλία και τη Γερμανία, υπήρχαν αυξανόμενες παρεξηγήσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2003, η επέμβαση στο Ιράκ από τον αμερικανικό στρατό χωρίς την έγκριση του ΟΗΕ αποτελεί μια ακόμα παραβίαση του διεθνούς δικαίου, την οποία κατήγγειλαν εν χορώ το Παρίσι, το Βερολίνο και η Μόσχα. Η κοινή αυτή αντίθεση των τριών μεγαλύτερων δυνάμεων της ευρωπαϊκής ηπείρου επιβεβαιώνει τους φόβους της Ουάσιγκτον για τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την αμερικανική ηγεμονία από μία συνεργασία της Ρωσίας με την Ευρώπη.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να εγκαταστήσουν τμήματα της αντιπυραυλικής τους ασπίδας στην Ανατολική Ευρώπη, κατά παράβαση της συμφωνίας Ρωσίας-ΝΑΤΟ (που υπογράφηκε το 1997), η οποία εγγυήθηκε στη Μόσχα ότι η Δύση δεν θα εγκαθιστούσε νέες μόνιμες στρατιωτικές υποδομές. Εξάλλου, η Ουάσινγκτον αμφισβήτησε τις συμφωνίες πυρηνικού αφοπλισμού: οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσύρθηκαν από τη Συνθήκη για αντιβαλιστικούς πυραύλους (ABM, 1972) τον Δεκέμβριο του 2001.

Είτε επρόκειτο για δικαιολογημένο φόβο είτε για ψευδαισθήσεις καταδίωξης, οι «χρωματιστές επαναστάσεις» στον μετασοβιετικό χώρο έγιναν αντιληπτές στη Μόσχα ως επιχειρήσεις που αποσκοπούσαν στην εγκαθίδρυση φιλοδυτικών καθεστώτων στο κατώφλι της. Όντως, τον Απρίλιο του 2008 η Ουάσιγκτον άσκησε ισχυρές πιέσεις στους Ευρωπαίους συμμάχους της να επικυρώσουν την πρόσκληση της Γεωργίας και της Ουκρανίας για ένταξη στο ΝΑΤΟ, παρόλο που η συντριπτική πλειοψηφία των Ουκρανών ήταν αντίθετη σε κάτι τέτοιο. Ταυτόχρονα, οι Ηνωμένες Πολιτείες πίεζαν για την αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, η οποία αποτελούσε περαιτέρω παραβίαση του διεθνούς δικαίου, καθώς νομικά πρόκειται για σερβική επαρχία.

Αφού η Δύση άνοιξε το κουτί της Πανδώρας του παρεμβατισμού και της αμφισβήτησης των συνόρων στην ευρωπαϊκή ήπειρο, η Ρωσία απάντησε με στρατιωτική επέμβαση στη Γεωργία το 2008 και στη συνέχεια με την αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Νότιας Οσετίας και της Αμπχαζίας. Με τον τρόπο αυτό, το Κρεμλίνο έστελνε το σήμα πως θα κάνει τα πάντα για να αποτρέψει την περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά. Αλλά αμφισβητώντας την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας, η Ρωσία παραβίασε με τη σειρά της το διεθνές δίκαιο.

Η ρωσική ενόχληση έφτασε σε σημείο χωρίς επιστροφή με την ουκρανική κρίση. Στα τέλη του 2013, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί υποστήριξαν τις διαδηλώσεις που οδήγησαν στην ανατροπή του προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, η εκλογή όμως του οποίου το 2010 είχε αναγνωριστεί ως σύμφωνη με τα δημοκρατικά πρότυπα. Για τη Μόσχα, η Δύση υποστήριξε ένα πραξικόπημα προκειμένου να πετύχει, πάση θυσία, την προσάρτηση της Ουκρανίας στο δυτικό στρατόπεδο.

Έκτοτε, η ρωσική παρέμβαση στην Ουκρανία -η προσάρτηση δηλαδή της Κριμαίας και η ανεπίσημη στρατιωτική υποστήριξη των αυτονομιστών του Ντονμπάς- παρουσιάζονται από το Κρεμλίνο ως νόμιμη απάντηση στη φιλοδυτική κατάληψη της εξουσίας στο Κίεβο. Από την πλευρά τους, οι δυτικές πρωτεύουσες καταγγέλλουν μια άνευ προηγουμένου πρόκληση για τη διεθνή τάξη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Οι συμφωνίες του Μινσκ, που υπογράφηκαν τον Σεπτέμβριο του 2014, έδωσαν τη δυνατότητα στη Γαλλία και τη Γερμανία να πάρουν το πάνω χέρι στην εξεύρεση λύσης μέσω διαπραγματεύσεων για τις εχθροπραξίες στο Ντονμπάς. Χρειάστηκε το ξέσπασμα μιας ένοπλης σύγκρουσης στην ήπειρο προκειμένου Παρίσι και Βερολίνο να εγκαταλείψουν την παθητικότητά τους. Αλλά επτά χρόνια αργότερα, η διαδικασία έχει σταματήσει. Το Κίεβο εξακολουθεί να αρνείται να παραχωρήσει αυτονομία στο Ντονμπάς, όπως προβλέπεται στο κείμενο. Αντιμέτωπο με την έλλειψη αντίδρασης από το Παρίσι και το Βερολίνο, που κατηγορούνται ότι ευθυγραμμίζονται με τις ουκρανικές θέσεις, το Κρεμλίνο επιδιώκει να διαπραγματευτεί απευθείας με τους Αμερικανούς, τους οποίους θεωρεί ως τους πραγματικούς καθοδηγητές του Κιέβου.

Κατά τον ίδιο τρόπο, η Μόσχα εξεπλάγη από το γεγονός ότι οι Ευρωπαίοι αποδέχθηκαν χωρίς αντίδραση όλες τις αμερικανικές πρωτοβουλίες, ακόμη και τις πιο αμφισβητήσιμες. Χαρακτηριστική ήταν η απόσυρση της Ουάσιγκτον από τη συνθήκη για τις Ενδιάμεσες Πυρηνικές Δυνάμεις (INF) τον Φεβρουάριο του 2019, η οποία θα έπρεπε να είχε προκαλέσει την αντίδρασή τους, καθώς αποτελούν δυνητικά τους πρώτους στόχους αυτού του είδους των όπλων. Σύμφωνα με την ερευνήτρια Ιζαμπέλ Φακόν, η Ρωσία «πιστεύει σταθερά, αισθητά ενοχλημένη, ότι οι ευρωπαϊκές χώρες είναι απελπιστικά ανίκανες να αποκτήσουν στρατηγική αυτονομία έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών και ότι αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους μπροστά στην επιδείνωση της στρατηγικής και διεθνούς κατάστασης» (5).

Παρακολουθητές του Ατλαντισμού

Ακόμη πιο εκπληκτικό: όταν Ρώσοι και Αμερικανοί μιλούσαν ξανά για στρατηγικά θέματα, με την πενταετή παράταση της συνθήκης για τη μείωση των πυρηνικών όπλων New Start, που ακολούθησε τη σύνοδο κορυφής Μπάιντεν-Πούτιν τον Ιούνιο του 2021, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντί να πιέσει για εκτόνωση των σχέσεων με τη Μόσχα, απέρριψε μια πιθανή συνάντηση με τον Ρώσο πρόεδρο. Για την Πολωνία, η οποία τορπίλισε την πρωτοβουλία μαζί με άλλες χώρες, «αυτό θα ενίσχυε το κύρος του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν αντί να τιμωρήσει μια επιθετική πολιτική» (6).

Η άρνηση διαλόγου έρχεται σε αντίθεση με τη στάση των Ευρωπαίων απέναντι στον άλλο μεγάλο γείτονα της ΕΕ, την Τουρκία: παρά την στρατιωτική της δραστηριότητα (κατοχή της βόρειας Κύπρου και μέρους του συριακού εδάφους, αποστολή στρατευμάτων στο Ιράκ, τη Λιβύη και τον Καύκασο), το αυταρχικό καθεστώς του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είναι εξάλλου σύμμαχος του Κιέβου, δεν υπόκειται σε κυρώσεις. Στην περίπτωση της Ρωσίας, αντίθετα, οι Ευρωπαίοι δεν παρουσίασαν άλλη πολιτική από το να απειλούν τακτικά με νέες κυρώσεις, ανάλογα με τις ενέργειες του Κρεμλίνου.

Όσο για την Ουκρανία, περιορίζονται στο να επαναλαμβάνουν το ΝΑΤΟϊκό δόγμα της ανοικτής πόρτας, παρόλο που οι μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με επικεφαλής το Παρίσι και το Βερολίνο, έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στο παρελθόν και δεν έχουν, στην πραγματικότητα, καμία πρόθεση να εντάξουν την Ουκρανία στη στρατιωτική τους συμμαχία.

Η κρίση στις σχέσεις Ρωσίας-Δύσης καταδεικνύει ότι η ασφάλεια της ευρωπαϊκής ηπείρου δεν μπορεί να διασφαλιστεί χωρίς τη Ρωσία, πόσω μάλλον εναντίον της. Αντιθέτως, η Ουάσιγκτον ευνοεί τον αποκλεισμό, καθώς ενισχύει την αμερικανική ηγεμονία στην Ευρώπη. Από την πλευρά τους, οι Δυτικοευρωπαίοι, με τη Γαλλία πρώτη πρώτη, δεν είχαν το όραμα και το πολιτικό θάρρος να μπλοκάρουν τις πιο προκλητικές πρωτοβουλίες της Ουάσιγκτον και να προτείνουν ένα θεσμικό πλαίσιο χωρίς αποκλεισμούς, που θα απέτρεπε την επανεμφάνιση ρηγμάτων στην ήπειρο.

Και γι’ αυτόν τους τον φιλοατλαντισμό η Ουάσιγκτον αντί να τους ανταμείβει, τους αγνοεί. Η ασυντόνιστη απόσυρση από το Αφγανιστάν και η δημιουργία μιας στρατιωτικής συμμαχίας στον Ειρηνικό χωρίς την έγκριση του Παρισιού είναι τα τελευταία επεισόδια μιας τέτοιας συμπεριφοράς. Οι Ευρωπαίοι παρακολουθούν τώρα ως θεατές τις διαπραγματεύσεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας για την ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου, με φόντο τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Υποσημειώσεις

(1) Βλ.  Vladimir Poutine, «Sur l’unité historique des Russes et des Ukrainiens», από τον ισότοπο της πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας στη Γαλλία, 12  Ιουλίου 2021.
(2) Hélène Richard, «Quand la Russie rêvait d’Europe», «Le Monde diplomatique», Σεπτέμβριος 2018.
(3) Philippe Descamps, «“L’OTAN ne s’étendra pas d’un pouce vers l’est”», «Le Monde diplomatique», Σεπτέμβριος  2018.
(4) George F. Kennan, «A fateful error», «The New York Times», 5 Φεβρουαρίου 1997.
(5) Isabelle Facon,  «La Russie et l’Occident: un éloignement grandissant au cœur d’un ordre international polycentrique», «Regards de l’Observatoire franco-russe», L’Observatoire, Μόσχα, 2019.
(6) Δήλωση του Πολωνού πρωθυπουργού Ματέους Μοραβιέτσκι, συνέντευξη τύπου στις Βρυξέλλες, 25 Ιουνίου 2021.

Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022

Βιαστείτε, σύντροφοι!

Συνέντευξη Ευκλείδη Τσακαλώτου στην "Καθημερινή" σήμερα. 
Ο τίτλος που διάλεξε η Καθημερινή για την συνέντευξη, τα λόγια του Τσακαλώτου: «Το πολιτικό σύστημα δεν έχει πείσει τους νέους». Στο πολιτικό σύστημα, κατά τον Τσακαλώτο, προφανώς δεν περιλαμβάνεται ο Σύριζα που στους νέους πήρε 40% ακόμα και στα κάτω του, το 2019.
 
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Ποιο είναι το μεγαλύτερο προσόν, κατά την γνώμη σας, του Αλέξη Τσίπρα;
ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ: Δύο. Έχει μια λαϊκότητα, που είναι χαρισματική. Η κόρη μου, στα 14 της, μου είπε ότι όταν ο Τσίπρας χαιρετάει τον κόσμο είναι σαν το ψάρι μέσα στο νερό, ενώ εσύ σαν το ψάρι μέσα στο μέλι! Και το δεύτερο ο "τακτικισμός", που του επιτρέπει να βλέπει ένα θέμα μέσα από περισσότερες πλευρές, περισσότερες γωνίες.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Και ελάττωμα;
ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ: Δύο. Έχει μια ανασφάλεια που δεν δικαιολογείται. Και σε ένα πράγμα που είναι χειρότερος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι στην επιλογή συμβούλων. Για να είμαι δίκαιος, αυτό το λέει κι ο ίδιος.
 
Ωραία και φιλικά, ο Τσακαλώτος καρφώνει τον Τσίπρα στα πιο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να έχει ένας ηγέτης. Είναι ανασφαλής (γι αυτό θέλει εκλογή από την βάση, άραγε;) και δεν ξέρει να διαλέγει συμβούλους. Στο πιο μεγάλο προσόν ενός ηγέτη, την επιλογή ανθρώπων, είναι χειρότερος και του Μητσοτάκη (ίσως γι αυτό διάλεξε τον Τσακαλώτο). Ακόμη και στα προσόντα του, είναι "λαϊκός" και "τακτικιστής". Μια πρόχειρη σύνοψη των παραπάνω δύο σε ένα βγάζει "λαϊκιστής", αλλά αυτό δεν το είπε ο Ευκλείδης...

Όσο πιο γρήγορα γίνει το συνέδριο, τόσο το καλύτερο για τον ΣύριζαΠΣ.

 

Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2022

Ο μεγιστάνας κι ο λογιστάκος.

Ο πληθωρισμός στην χώρα μας έτρεξε με 6,6% τον Ιανουάριο του 2022. Η τελευταία φορά που ο πληθωρισμός στην Ελλάδα είχε φτάσει σε αυτά τα επίπεδα ήταν τον Φεβρουάριο του 1997, πριν δεκαπέντε χρόνια ακριβώς. Θυμίζουμε ότι το νόμισμα της Ελλάδας ήταν τότε η δραχμή.
 
Η δημοσιογράφος Μαρίνα Αλεξανδρή συγκέντρωσε τα μέτρα που είχαν ληφθεί τότε από την κυβέρνηση Σημίτη και μας τα θυμίζει.
* Μείωση των ειδικών φόρων κατανάλωσης στα καύσιμα,
* Μείωση έμμεσων φόρων,
* Διπλή μείωση των τιμολογίων του ΟΤΕ,
* Μείωση των τιμολογίων της ΔΕΗ και μείωση του ΦΠΑ στο ηλεκτρικό ρεύμα. 
* Παράλληλα, και για να μην υπάρξει δημοσιονομικός εκτροχιασμός, έκλεισαν «συμφωνίες κυρίων» για συγκρατημένες εισοδηματικές διεκδικήσεις από τους εργαζόμενους και για μηδενικές αυξήσεις προϊόντων και υπηρεσιών από την πλευρά των επιχειρήσεων.
Κι όλα αυτά με την χώρα να έχει χρέος μόνο (!) 114% του ΑΕΠ και ρυθμούς ανάπτυξης 4,5%. Δεν προερχόμασταν από μια τραγική ύφεση όπως τώρα και ο δείκτης αισιοδοξίας κτυπούσε κόκκινο καθώς η χώρα εισερχόταν στην πρώτη βαθμίδα της Ευρώπης.
Αυτά επί διαχείρισης του "λογιστάκου" Σημίτη.
 
Τώρα, στη θέση του λογιστάκου που τα κατάφερε, έχουμε έναν μεγιστάνα της πολιτικής, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, που κατά την opinion poll (δηλαδή κατά την opinion pollution σε τύπο συγκοπτόμενο) έχει αποδοχή από το 49% του ελληνικού λαού και προηγείται του δεύτερου κόμματος κατά 12%. 
Τι θα κάνει ο μεγιστάνας της πολιτικής που ο κόσμος όπου βλέπει κάμερα φωνάζει "Γ...Μητσοτάκη"; Τι θα κάνει ο κυβερνήτης που δεν ντρέπεται να βάζει τους πληρωμένους σφουγκοκωλάριους να τον λένε "λαοπρόβλητο" και "πετυχημένο";
 
Στο μέτωπο της ακρίβειας θα βουλιάξει η κυβέρνηση. Αυτή που μοίρασε δεξιά κι αριστερά κάθε περιθώριο που είχε από την ΕΕ και τώρα θα πρέπει να φτιάξει πρωτογενή πλεονάσματα, έστω και μικρά. Αυτή που πούλησε το κρίσιμο ποσοστό της ΔΕΗ ακριβώς την στιγμή που την είχε ανάγκη ο ελληνικός λαός να τον στηρίξει. Αυτή που έχει υπουργό ανάπτυξης ένα τύπο που λέει ότι τα αγγούρια έχουν φτηνύνει από 2,2 σε 1,4 ευρώ, άρα όλα καλά! Αυτή που στηρίζει ακόμα την ύπαρξή της στο φτηνό χρήμα που εξασφάλισε ο Σύριζα με το μαξιλάρι των 19 (εκ των 37) δις που φρόντισε να βάλει στην άκρη.

Στο μέτωπο της ακρίβειας ο λογιστάκος κράτησε την Ελλάδα όρθια και με τα λογιστικά του την έβαλε στην Ευρωζώνη. Να δούμε αν στο ίδιο μέτωπο θα αντέξει ο μεγιστάνας ή αν θα βουλιάξει με τον πάταγο που τού αξίζει. Παίρνοντας, δυστυχώς, μαζί του κι εμάς και την χώρα,

Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2022

ΜΕ ΕΝΑ ΣΜΠΑΡΟ ΔΥΟ ΤΡΥΓΟΝΙΑ

Ο σταθμός Λαρίσης όχι μόνο ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ αλλά και ΑΦΡΟΔΙΣΙΟ
 
Στον χώρο του ΟΣΕ, γίνονται σχέδια για την δημιουργία ενός Μουσείου του Ρεμπέτικου (Ρεμπέτικο Σπίτι). Πολύ ωραία η σκέψη κι ας άργησε. Πρέπει όμως να προσεχτεί και κάτι άλλο.
 
Στον χώρο αυτό στην αρχαιότητα υπήρχε το ΑΦΡΟΔΙΣΙΟ ένας χώρος ίασης σαν κήπος, ένα είδος αρχαίου νοσοκομείου, μια όαση δροσιάς και ανάπαυσης. Αυτός ο χώρος πρέπει επιτέλους να αναδειχθεί και το Μουσείο του Ρεμπέτικου είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να πιάσουμε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Μαζί με το Ρεμπέτικο να αναδειχθεί και το Αφροδίσιο. Σε περίπτωση ανάπλασης του σταθμού για να γίνει Ρεμπέτικο Σπίτι πρέπει να συνυπολογισθεί το ότι εκεί ήταν το Αφροδίσιο και να φροντίσουμε ώστε να αναδειχθεί σαν αρχαιολογικός χώρος.
 
Φυσικά για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει να το μελετήσουν μελετητές αφού τους το υποδείξουν σαν έργο οι δύο δήμοι, στα διοικητικά όρια των οποίων ανήκει ο σταθμός, ο Δήμος Πειραιά και ο Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Για τον δήμος Πειραιά έχουμε ακούσει ότι έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον μια και το είπε ο ίδιος ο Μόραλης. Ελπίζουμε να ακούσουμε το ίδιο και από τον δήμαρχο κ.Χ.Βρεττάκο.
 
Για όσους δεν γνωρίζουν το θέμα ας δουν τα εξής:
Στις γραμμές του τρένου και στο πρανές προς την πλευρά της Δραπετσώνας υπάρχουν ακόμη και σήμερα ενδείξεις της ύπαρξης του Αφροδίσιου. Επίσης έχουν βρεθεί και ανασκαφικά ευρήματα από τον Φουκάρ τον 19ο αιώνα και την αρχαιολογική υπηρεσία πιο πρόσφατα.

Παραθέτω τα ανασκαφικά ευρήματα που μαζί με τις γραπτές μαρτυρίες αποδεικνύουν ότι στον χώρο αυτό ήταν το Αφροδίσιο.
Οι δύο πλάκες δείχνουν ότι δίπλα από τον χώρο που βρέθηκαν (στην Ηετιώνεια Πύλη) επί Ευβολίδου άρχοντος (αυτό δηλώνει τον χρόνο) έγιναν εργασίες για το Αφροδίσιο. Τις πλάκες βρήκε ο Γάλλος Φουκάρ στα τέλη του 19ου αιώνα κατά την διάρκεια των εργασιών για τον σταθμό Λαρίσης του ΟΣΕ.


 

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2022

ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΚΑΙ Κ.Ε. ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΣΗ

Στη χτεσινή Αυγή δημοσιεύτηκε μια συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα. Μιλά για διάφορα. Μεταξύ άλλων μιλά και για το θέμα που απασχολεί τελευταία τον ΣύριζαΠΣ σε σχέση με την δομή του. Οι αποφάσεις θα ληφθούν στο συνέδριο, ο διάλογος όμως έχει ενδιαφέρον. Παρακάτω παραθέτω τις απαντήσεις που έδωσε σε συγκεκριμένες ερωτήσεις για την εκλογή Προέδρου και Κεντρικής Επιτροπής από την βάση. Φυσικά μίλησε για όλα, εγώ όμως αναφέρω τις ερωτ-απαντήσεις που αφορούν αυτό το θέμα της εκλογής από την βάση.
 
ΑΥΓΗ: Θα προτείνετε στο προσεχές συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. την εκλογή του προέδρου και της Κ.Ε. από τα μέλη του κόμματος. Ποιος ο στόχος αυτής της πρότασης;

ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: Ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. δεν είναι απλά ένα κόμμα της σύγχρονης Αριστεράς στην Ελλάδα. Είναι ένα κόμμα πρότυπο στην Ευρώπη. Είναι το κόμμα που κατάφερε να κερδίσει την προτίμηση του λαού και να κυβερνήσει σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή, όταν τα βλέμματα όλης της Ευρώπης και του κόσμου ήταν στραμμένα επάνω μας. Και τι προτάξαμε τότε πέρα από το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και τερματισμό της λιτότητας; Το αίτημα για δημοκρατία. Υψώσαμε το ηθικό μας ανάστημα λέγοντας ότι δεν μπορεί να καθορίζουν οι συσχετισμοί δύναμης και ισχύος οικονομικής τη ζωή των ανθρώπων και δεν μπορεί η Ευρώπη να προχωρήσει χωρίς δημοκρατία.
Όταν, λοιπόν, ένα από τα βασικά ταυτότητα χαρακτηριστικά μας είναι η δημοκρατία, η δύναμη του λαού, η αδιαμεσολάβητη έκφραση των πολιτών, η συμμετοχή τους στη λήψη ακόμη και των πιο δύσκολων και οριακών αποφάσεων, δεν μπορούμε αυτό να το υποβαθμίζουμε στην εσωτερική μας λειτουργία.
Όραμά μου λοιπόν είναι να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ - Π.Σ. το πιο δημοκρατικό κόμμα στην Ευρώπη. Να δώσουμε έτσι νέο νόημα στη συμμετοχή και στην ίδια τη σχέση του πολίτη με την πολιτική, τη σχέση του μέλους του κόμματος με το κόμμα. Όχι ως χειροκροτητές και διεκπεραιωτές των αποφάσεων της ηγεσίας, αλλά ως συνδιαμορφωτές των αποφάσεων αυτών.

ΑΥΓΗ: Και αυτό διασφαλίζεται με την εκλογή της ηγεσίας από τη βάση;

ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: Όχι απόλυτα, αλλά είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα. Πρέπει να ακολουθήσουν και άλλα, που προβλέπονται στην πρόταση για το νέο καταστατικό. Όπως, για παράδειγμα, η υποχρέωση άμεσης προσφυγής στα μέλη του κόμματος για πολύ κρίσιμες αποφάσεις, όπως η συμμετοχή σε μία κυβέρνηση. Ξέρετε, οι νέες τεχνολογίες μας δίνουν αυτή τη δυνατότητα. Θα έλεγα ότι μας αναγκάζουν να προσαρμόσουμε και την κομματική λειτουργία στις νέες ευκολίες και συνήθειες της καθημερινότητας. Γι’ αυτό και προτείνουμε να θεσμοθετήσουμε πια την ψηφιακή λειτουργία. Ένα δραστήριο μέλος μπορεί να ενημερώνεται, να διαβουλεύεται, να ψηφίζει, και να κινητοποιείται ακόμη, από τον χώρο του Διαδικτύου.

ΑΥΓΗ: Υπάρχουν ωστόσο επικριτές αυτής της πρότασης που επισημαίνουν ότι έτσι δημιουργείται ένα “star system” στο κόμμα. Τι απαντάτε;
 
ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: Σέβομαι την άποψή τους και πιστεύω ότι μπορούμε να διεξαγάγουμε μια πολύ ουσιαστική και γόνιμη συζήτηση στην πορεία του προσυνεδριακού διαλόγου. Ωστόσο θα μου επιτρέψετε να εκφράσω τη διαφωνία μου.
Αν ισχύει ότι είναι ένα πρόβλημα η εκλογή στα καθοδηγητικά όργανα του κόμματος των δημοφιλών συντρόφων μας ή στη Βουλή των δημοφιλών υποψηφίων και όχι των ικανών, η απάντηση στο πρόβλημα δεν είναι η λιγότερη δημοκρατία. Δεν πιστεύω στο προνόμιο των λίγων να επιλέγουν με ορθότερα κριτήρια έναντι των πολλών που δεν ξέρουν. Και αν “δεν ξέρουν”, υποχρέωση όλων εμάς των αριστερών είναι να μάθουν. Καθ’ υπερβολήν θα έλεγα ότι το επιχείρημα αυτό προσομοιάζει με το αντίστοιχο της αριστοκρατίας, που δεν επιθυμούσε το δικαίωμα ψήφου να γίνει καθολικό διότι οι πολλοί δεν ήξεραν να ψηφίσουν ορθά, όπως ήξεραν οι ευγενείς, που είχαν μέχρι τότε το προνόμιο αυτό.
Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, είμαστε εδώ για να ανταλλάξουμε ιδέες και προτάσεις ώστε να διασφαλίσουμε ακόμη περισσότερο ότι η ανοιχτή αυτή διαδικασία θα φέρει και ποιοτικότερα αποτελέσματα στη σύνθεση των οργάνων του κόμματος. Ήδη προτείνεται η ισόποση συμμετοχή των δύο φύλων. Ένα ανώτατο πλαφόν συμμετοχής βουλευτών και κυβερνητικών στελεχών, ώστε να έχουμε περισσότερες θέσεις για τα λεγόμενα μεσαία στελέχη στα όργανα. Και υπάρχουν και άλλες ενδιαφέρουσες προτάσεις που δίνουν βάρος στην περιφερειακή συγκρότηση. Όλα θα τα συζητήσουμε ανοιχτά και δημοκρατικά και θα λάβουμε τις αποφάσεις μας.

ΑΥΓΗ: Συμμερίζεστε την άποψη που έχει επίσης διατυπωθεί ότι θα προκύψει ένα έλλειμμα λογοδοσίας των μελών της ηγεσίας του κόμματος, αν η εκλογή γίνει από τα μέλη;

ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑΣ: Όχι, δεν μου είναι κατανοητό γιατί μια Κεντρική Επιτροπή που εκλέγεται από ένα συνέδριο που συνέρχεται κάθε τέσσερα χρόνια έχει μεγαλύτερη λογοδοσία στα μέλη του κόμματος από μια Κεντρική Επιτροπή που εκλέγεται απευθείας από τη μέλη. Στα μέλη του κόμματος οφείλουμε να λογοδοτούμε, και μάλιστα καθημερινά, όχι στους αντιπροσώπους τους. Εκεί είναι η δύναμή μας, στα μέλη. Και από πού αντλούν δύναμη τα μέλη του κόμματος; Από τους δεσμούς του καθενός και όλων μας με την κοινωνία. Αυτό, και όχι κάποιοι εσωτερικοί υπολογισμοί, κάνει ζωτική την ανάγκη να αναπνεύσει η εσωτερική λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, να αγκαλιάσει χωρίς φοβίες και στερεότυπα τα κινήματα και τους ανθρώπους σε κάθε χώρο, να γίνουμε ένα κόμμα με εκείνους και για εκείνους.
Πράγμα που σημαίνει όχι απλώς να ανοίξουμε τις πόρτες μας, όπως λέμε συνήθως, αλλά να μετακομίσουμε όλη τη λειτουργία και τη δράση μας εκεί όπου η κοινωνία δίνει τις μικρές και μεγάλες της μάχες. Όταν λοιπόν κατανοούμε ότι πρέπει να ανοιχτούμε με εμπιστοσύνη στην κοινωνία, δεν είναι λογικό να πρέπει να εμπιστευτούμε για όλα τα σοβαρά ζητήματα, και για την εκλογή της ηγεσίας, τα μέλη του κόμματος;
 
 
ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΝΩΜΗ:
 
Περιττό να πω ότι ασπάζομαι τις απόψεις του Τσίπρα, όχι γιατί έχει ανάγκη την δική μου στήριξη, αλλά γιατί τις θεωρώ τις μακράν πιο σωστές. Η κριτική του μάλιστα ότι η έμμεση εκλογή είναι άποψη αριστοκρατική (ολιγαρχική) με εκφράζει απόλυτα. Εξάλλου έχω γράψει την άποψή μου στο θέμα αυτό.
Η προσωπική μου θέση, πάντως, πηγαίνει κι ένα βήμα παραπέρα που κανείς δεν το θέτει κι έτσι δεν έχει καμιά πιθανότητα να πραγματοποιηθεί, ούτε καν να συζητηθεί.
Αν ήμουν σε θέση να περάσω μιαν άποψη, θα έλεγα ότι η Κεντρική Επιτροπή θα έπρεπε να επιλέγεται εξολοκλήρου με κλήρο μεταξύ των μελών. Κι όποιος κάνει μια θητεία (μονοετή) να μην εκλέγεται ξανά για χρονικό διάστημα πολλών θητειών. Ακόμα κι ο Πρόεδρος θα μπορούσε να επιλέγεται με κλήρωση εφ' όσον παρέμενε στα διεκπεραιωτικά καθήκοντά του. Οποιοδήποτε μέλος του κόμματος θα μπορούσε να εκπροσωπεί το κόμμα για περιορισμένο χρόνο και χωρίς δικαίωμα επανεκλογής.
Να σημειωθεί πως η πρότασή μου αυτή ικανοποιείται εν πολλοίς με την πρόβλεψη για δημοψηφίσματα μεταξύ όλων των μελών για σημαντικά θέματα, αρκεί να γίνεται πολύ συχνά. Θα προτιμούσα μάλιστα να υπάρχει δημοψήφισμα ακόμα και για "ψύλλου πήδημα".
ΠΡΟΣΟΧΗ!
Εκεί που αλλάζουν τα πράγματα είναι στον ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, στον άνθρωπο που το κόμμα προτείνει στην κοινωνία να την κυβερνήσει. Εκεί δεν τίθεται θέμα κλήρωσης βέβαια. Η βάση θα έπρεπε να ψηφίζει τον ΥΠΟΨΗΦΙΟ του κόμματος για την θέση του Πρωθυπουργού.
Αυτή είναι και η αναμφισβήτητη θέση του Τσίπρα στον Σύριζα ΠΣ.
Επίσης για θέσεις που χρειάζονται μονιμότητα και ειδίκευση (λόγω γνώσεων, διασυνδέσεων, ιστορίας κτλ) θα μπορούσε να υπάρχει και γι αυτές καθολική ψηφοφορία από την βάση, με ποσοστώσεις γεωγραφικές, πολιτικές, φύλου κτλ.

Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2022

Βυθίζεται η εξωτερική μας πολιτική

 
 
 
 
 
Όσο η Ελλάδα κυβερνάται από ανίκανους, ιδού τα τελευταία νέα:
  •  Η Αμερική απέσυρε την στήριξή της στον EastMed. Μας θέλει μόνο σαν βάση κατά της Ρωσίας. Η οποία φυσικά έχει κάθε λόγο να μας έχει στην μπούκα και στα οικονομικά (φυσικό αέριο) και γεωπολιτικά.
  •  Η Γαλλία μας δουλεύει κανονικά. Μας πουλά αεροπλάνα μόνο και μόνο για να αντισταθμίσει τις απώλειες από την ακύρωση της αυστραλιανής παραγγελίας και μας σέρνει χωρίς κανένα κέρδος σε εμπλοκή στην υποσαχάρια Αφρική.
  •  Η Τουρκία κάνει ότι θέλει στο Αιγαίο. Τα πλοία της και τα ντρον και τα αεροπλάνα της πΑυτοί που μας κυβερνούν μπορεί να είναι ντήλερς ή και ανώνυμη εταιρεία, πάντως ηλίθιοι δεν είναι. Ηλίθιος είναι ένας λαός που ψήφισε λαμόγια και επικοινωνιακές φούσκες. Όσο μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες η χώρα θα βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μια σειρά αποτυχιών στην εξωτερική της πολιτική. Η σοβαρότητα πρέπει να επανέλθει στον τόπο, αν θέλουμε η Ελλάδα να μην μπλέξει σε ταλαιπωρίες που δεν θα τις αντέξει.αραβιάζουν όχι την ΑΟΖ αλλά την κυριαρχία της χώρας, τα έξι μίλια.
  •  Η Τουρκία κάνει ό,τι θέλει στην Κύπρο με την απειλή πολέμου και εξευτελίζει την όποια εθνική της κυριαρχία ακυρώνοντας συμβόλαια που έχει υπογράψει η Κύπρος.
  •  Το Ισραήλ προσεγγίζει την Τουρκία για το αέριο και τους νέους αγωγούς, το ίδιο θα κάνει αύριο κι η Αίγυπτος,
  •  Η Βόρεια Μακεδονία προσβλέπει πλέον στην Τουρκία αφού η Αθήνα κοιμάται και φοβάται να επικυρώσει ψηφισμένες συμφωνίες.
  •  Η Αλβανία αμφισβητεί την ΑΟΖ και φέρεται στην Ελλάδα αλαζονικά.
  •  Η Ισπανία πουλά στην Τουρκία κι αγνοεί την Ελλάδα,
  •  Η ΕΕ (κι η Γερμανία κυρίως) μιλά με την Τουρκία σαν περιφερειακή δύναμη και μας γράφει κανονικά.
  •  Η Ρωσία ετοιμάζεται για στρατηγική συμφωνία με την Τουρκία και έχει ξεκαθαρίσει ότι η Ελλάδα δεν την ενδιαφέρει πια.
Ο Ερντογάν, αυτός ο δικτάτορας αλλά τουλάχιστον με κάποιες ικανότητες κυβερνήτης, πήρε και τα σώβρακα του δικού μας ανίκανου τουρίστα των Σαββατοκύριακων. Δεν ήταν δύσκολο να αντιληφθούν διεθνώς ότι ο Μητσοτάκης κάνει εξωτερική πολιτική μόνο όπου έχει απ' ευθείας αγοραπωλησίες με προσωπικές συμφωνίες που η Βουλή και τα αρμόδια όργανα εγκρίνουν εκ των υστέρων κι αφού τα ΜΜΕ θριαμβολογήσουν για τον ωραίο θόρυβο των Ραφάλ.
 
Αυτοί που μας κυβερνούν μπορεί να είναι ντήλερς ή και ανώνυμη εταιρεία, πάντως ηλίθιοι δεν είναι. Ηλίθιος είναι ένας λαός που ψήφισε λαμόγια και επικοινωνιακές φούσκες. Όσο μας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες η χώρα θα βυθίζεται όλο και περισσότερο σε μια σειρά αποτυχιών στην εξωτερική της πολιτική. Η σοβαρότητα πρέπει να επανέλθει στον τόπο, αν θέλουμε η Ελλάδα να μην μπλέξει σε ταλαιπωρίες που δεν θα τις αντέξει.

Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2022

Διαμορφώνεται η νέα αντίθεση Δύσης και Ανατολής

 
Τα δύο δίδυμα των δύο φωτογραφιών (Μπάιντεν-Τζόνσον αριστερά και Πούτιν-Τζιπινγκ δεξιά) κρατούν σήμερα τον κόσμο στα χέρια τους. Μετά την δημιουργία του AUKUS, δηλαδή την συμμαχία ΗΠΑ, Μ.Βρετανίας και Αυστραλίας, φτιάχτηκε και το αντίδοτο, η συμμαχία Κίνας-Ρωσίας με τις συναντήσεις Πούτιν και Σι Τζιπίνγκ. Πρόκειται για δυο συμμαχίες που έχουν τα πάντα σε τεράστια, σε γιγαντιαία νούμερα. Ας τις ονομάσουμε (συμβατικά) η Δυτική συμμαχία (ΗΠΑ, Μ.Βρετανία, Αυστραλία) και η Ανατολική συμμαχία (Κίνα, Ρωσία).  
  • Η έκταση της Δυτικής είναι περίπου 17 εκ. τ.χμ. και της Ανατολικής 27 εκ. τ.χμ
  • Ο πληθυσμός της Δυτικής είναι 400 εκ. και της Ανατολικής 1.550 εκ.
  • Το ΑΕΠ της Δυτικής είναι 25 τρις δολ. και της Ανατολικής 34 τρις δολ.

Η Ανατολική υπερτερεί κάπως στα νούμερα μόνο που πρόκειται για αμελητέες διαφορές σε αυτά τα επίπεδα. Η Δυτική φαίνεται να υπερτερεί ακόμα σε τεχνολογία και οπλισμό, αλλά, η Ανατολική ανεβαίνει ταχύτατα κι έτσι αυτό αλλάζει μέρα με την μέρα.

Οι δυο συμμαχίες συγκρούονται σε διάφορα επίπεδα, κυρίως όμως την οικονομία και την τεχνολογία. Τοπικές συγκρούσεις υπάρχουν και μάλιστα σε έξαρση (Ταϊβάν, Ουκρανία) αλλά δεν πρόκειται να οδηγήσουν σε γενικευμένο πόλεμο καθώς η ολική καταστροφή όλων είναι βέβαιη αν ξεσπάσει πυρηνικός πόλεμος. Προς το παρόν ο κόσμος είναι ακόμη "δυτικός" αφού είναι Αμερικανοκρατούμενος (λόγω δολαρίου κυρίως), όμως κι αυτό μπορεί να αλλάξει από μέρα σε μέρα. Τα σχέδια των ενδεχομένων μελλοντικών συγκρούσεων είναι πολύ εκλεπτυσμένα για να μπορεί, όχι μόνο να τα αντιληφθεί αλλά, ακόμη και να τα κατανοήσει ο μέσος άνθρωπος. Κι ίσως να μην πραγματοποιηθούν ποτέ, πράγμα που είναι και το μόνο λογικό για την ανθρωπότητα. Κανείς δεν ξέρει όμως πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στο μέλλον.