Τι κόσμος!

Εξόχως ανησυχητική η σύλληψη και απαγωγή του Προέδρου μιας ανεξάρτητης χώρας -της Βενεζουέλας- με μια καταδρομική επιχείρηση, αλλά πολύ πιο ανησυχητικά είναι τα λόγια του Μάρκου Ρούμπιο για την Κούβα.

"Αν ζούσα στην Αβάνα και ήμουν μέλος της κυβέρνησης, θα ήμουν τουλάχιστον λίγο ανήσυχος", είπε σε συνέντευξη Τύπου στη Φλόριντα δίπλα στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, προσθέτοντας ότι "η Κούβα είναι μια καταστροφή" και ότι η χώρα "διοικείται από ανίκανους και ξεμωραμένους άνδρες".

Δεν υπάρχει αυτό το προηγούμενο ούτε στον μεσαίωνα. Μόνο στις συγκρούσεις πειρατών και στις συναλλαγές της μαφίας μπορεί κανείς να βρει αντίστοιχες συμπεριφορές. Κι όμως, αυτό είναι το παράδειγμα που εκπέμπει η μοναδική (ως χτες) υπερδύναμη του πλανήτη. Καλά μπήκε το 2026, να δούμε άραγε πώς θα βγει.

ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η πειρατική, μαφιόζικη επέμβαση του Τραμπ στην Βενεζουέλα σηματοδοτεί βραχυπρόθεσμα μια περίοδο παγκόσμιας αμερικανικής τρομοκρατίας που θα καταλήξει μακροπρόθεσμα στην τελική κατάρρευση της υπερδύναμης.

Το σύστημα που επικράτησε παγκοσμίως από το 1945 στηριζόταν στην εθελοντική προσχώρηση των χωρών στην αμερικανική ηγεμονία που εγγυάτο αλλά κι επέβαλλε το διεθνές δίκαιο και θεσμούς όπως η παγκόσμια τράπεζα, ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, ο ΠΟΕ κτλ. Αυτό το σύστημα ο Τραμπ το τερμάτισε με την πρόσφατη ετήσια Έκθεση για την Ασφάλεια τον Δεκέμβριο του 2025 και πρώτη του εφαρμογή είναι η απαγωγή Μαδούρο στις 2 Ιανουαρίου '26. Τι μένει; Έπεται μια επέμβαση στο Ιράν για να ολοκληρωθεί η πειρατεία. Για να τρομάξει ο κόσμος ολόκληρος και να αντιδράσει. Κάπου εκεί θα τελειώσει η Αμερικανική αυτοκρατορία.

Δεν ξέρω πότε θα ξεκινήσει ο εμφύλιος πόλεμος στις ΗΠΑ και πότε θα πέσει η πρώτη πυρηνική βόμβα (μετά το '45) κι από ποιον, όμως όλα είναι πλέον πιθανά. Ο κόσμος μας γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο επικίνδυνο μέρος για να ζει κανείς.

Δυσοίωνες οι προοπτικές για το νέο έτος

 ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ "ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ" ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΟΡΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ.

ΠΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Η Ρωσία δημοσίευσε στοιχεία που δείχνουν την επίθεση με 91 ντρόουνς των Ουκρανών. Εξάλλου ο Τραμπ το δέχτηκε αμέσως σαν γεγονός και θα ήταν πανεύκολο να δουν οι αμερικανικές υπηρεσίες αν έγινε ή όχι η επίθεση. Προφανώς την είδαν σε πραγματικό χρόνο να εξελίσσεται. Όχι πως ο Ζελένσκι που ήταν στις ΗΠΑ με τον Τραμπ, έδωσε την εντολή. Πιθανότατα όταν το χαρακτήρισε απάτη πίστευε ειλικρινά πως ήταν μια ρωσική σκευωρία. Με την μέθοδο του "ποιος επωφελείται" οι μόνοι που μένουν να έχουν επιχειρήσει μια τέτοια επίθεση είναι κάποιοι Ευρωπαίοι (πιθανότατα η Βρετανία και η ΜΙ6) και ένα κομμάτι της CIA που αντιτίθεται στον Τραμπ.

Πέρα όμως από τα γεγονότα αυτά, υπάρχουν εν εξελίξει οι -ας πούμε- διαπραγματεύσεις α) των Ευρωπαίων με τον Ζελένσκι και β) του Τραμπ με τον Ζελένσκι και τα σχέδια των 28, των 19 ή των 20 σημείων.

Νομίζω πως όλα αυτά δεν είναι παρά ανοησίες κι αυτό γιατί ο πόλεμος έχει κριθεί υπέρ της Ρωσίας οριστικά και αμετάκλητα. Ο πόλεμος φθοράς που συνεχίζεται είναι για να καταστραφούν οι υποδομές της Ουκρανίας και στρατιωτικό προσωπικό και όχι πολίτες άμαχοι. Γι αυτό διαρκεί σε βάθος χρόνου. Δεν υπάρχει σε εξέλιξη καμιά διαπραγμάτευση. Η συζήτηση που γίνεται είναι για τους όρους παράδοσης. Γι αυτό τα δυτικά "σχέδια" απορρίπτονται από τους ίδιους τους συντάκτες τους μόλις διαβάζουν τι έγραψαν. Γιατί κάνουν διαπραγματεύσεις ενώ το μόνο που μπορούν να συζητήσουν είναι τους όρους παράδοσης. Και φυσικά θα πρέπει να συζητηθούν οι εγγυήσεις ασφάλειας όχι της Ουκρανίας αλλά της Ρωσίας. Όχι απλά η μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ (αυτό είναι αυτονόητο) αλλά το νέο ουκρανικό καθεστώς μετά τον Ζελένσκι που θα εγγυηθεί ότι στο εναπομείναν κράτος δεν θα υπάρξουν αντεκδικήσεις με διώξεις όσων διάκεινται φιλικά προς την Ρωσία.

Κάποιοι ανησυχούν γιατί η διατήρηση της διεθνούς τάξης λένε είναι ουσιαστική για την άμυνα της χώρας μας και για την ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας. Όμως ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει πια νόημα. Η παγκόσμια τάξη που εγκαθίδρυσε η Αμερική (κι ακολούθησε ο υπόλοιπος κόσμος) το 1945 κράτησε 80 χρόνια και διελύθη μόλις φέτος, στην πρώτη χρονιά της δεύτερης θητείας Τραμπ. Ισχύουν πλέον άλλοι νόμοι. Πάντα ίσχυαν, αλλά υπήρχε ένα πέπλο υποκριτικής νομιμότητας που διελύθη οριστικά κι επίσημα. Τώρα υπάρχει ο νόμος της ισχύος.

Όσο για την χώρα μας, η Ελλάδα δεν αποτρέπει ενδεχόμενη τουρκική επίθεση λόγω του διεθνούς δικαίου αλλά λόγω του στρατού της. Κι η Κύπρος δεν καταλαμβάνεται ολόκληρη από τους Τούρκους όχι λόγω του διεθνούς δικαίου αλλά γιατί η Τουρκία δεν αντέχει ένα αντάρτικο ενός εκατομμυρίου περίπου ανθρώπων (των Ελλήνων) σε ένα νησί.

Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο εύκολα θα απαλλαγούμε από φαντασιώσεις μιας τάξης που πια δεν υπάρχει, όχι γιατί δεν την θέλαμε, αλλά, γιατί κατέρρευσε ανεξάρτητα από εμάς, συνέβη με την δεύτερη εκλογή Τραμπ.

Μέσα σε αυτό το δυσοίωνο πλαίσιο ξεκινά το 2026. Όσοι έχουμε μια ηλικία στην πλάτη μας, συνηθισμένοι στην PAX AMERICANA της 80-ετίας 1945-2025 που εξασφάλισε για την Ευρώπη μια περίοδο ειρήνης, ανάπτυξης, πλούτου και καλλιέργειας δομών πρόνοιας, υγείας κι εκπαίδευσης, βλέπουμε το τέλος αυτής της εποχής σαν μια πολύ δυσάρεστη στροφή στην ιστορία. Και μαζί με αυτό βλέπουμε να αυξάνονται οι κίνδυνοι αναφλέξεων ακόμα και πυρηνικών, ενώ προβλήματα όπως η υπογεννητικότητα κι η επερχόμενη φτώχεια αλλά κι οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής που θα ενταθεί χωρίς διεθνή συνεργασία, προοιωνίζονται κοινωνικές αναταραχές και ακροδεξιές λύσεις.

Μέσα σε αυτό το απαισιόδοξο πλαίσιο, ας ελπίσουμε για καλύτερες μέρες και κυρίως ας παλέψουμε γι αυτές. Γιατί κάθε αγώνας είναι καλύτερος από την παράδοση στην μοίρα.