ΛΙΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΚΟΜΑ

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 80 ΣΧΕΔΟΝ ΧΡΟΝΙΑ

Σαν αύριο στις 24 Ιανουαρίου του 1947 και για επτά ιδιαίτερα κρίσιμους μήνες έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας ο Δημήτριος Μάξιμος. Ένας τραπεζίτης ήταν που μπήκε στην πρωθυπουργία για να κάνει τον εμφύλιο πόλεμο αλλάζοντας κυρίαρχο στην Ελλάδα μια κι η χώρα μεταβιβάστηκε από τους Βρετανούς στους Αμερικάνους.

Το σπίτι του το πούλησε αργότερα στο ελληνικό δημόσιο και είναι το γνωστό σημερινό Μέγαρο Μαξίμου, σπίτι του εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργού.

Για να μην ξεχνάμε την ιστορία μας, ας θυμίσουμε δυο μονάχα από τα απίθανα κυβερνητικά ψέματα εκείνης της εποχής που καθόρισαν τις ζωές εκατομμυρίων Ελλήνων τα τελευταία 80 χρόνια.

Α. Η ΣΛΑΒΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΒΟΡΑ

Από τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις (Υπουργείο Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας) που δημοσιεύτηκαν σε αποσπάσματα τον Ιανουάριο του 1947 (όταν συμπληρώθηκαν 30 χρόνια) στις εφημερίδες "Ακρόπολις" και "Τα Νέα" διαβάζουμε αναφορά της Βρετανικής αντιπροσωπείας στον ΟΗΕ του Β. Ουίλιαμς. Λέει αυτός ο κύριος στηριγμένος σε πληροφορίες του επιτετραμένου τους που λέγεται Μόστρας.

"Ο Έλληνας επιτετραμμένος μού είπε σήμερα ότι έλαβε ένα εξαιρετικά ανήσυχο τηλεγράφημα από την κυβέρνησή του για συγκεντρώσεις στρατευμάτων στα βόρεια ελληνικά σύνορα. Η ελληνική κυβέρνηση πιστεύει ότι υπάρχουν 3 μεραρχίες ρωσικών στρατευμάτων στην ελληνογιουγκοσλαβικη μεθόριο. Συνολικά κατά την ελληνική κυβέρνηση υπάρχουν 200.000 Ρώσοι στρατιώτες στην Βουλγαρία. Στην Γιουγκοσλαβία η γιουγκοσλαβική 5η και 3η στρατιά έχουν συγκεντρωθεί ή συγκεντρώνονται στα ελληνικά σύνορα. Στην Αλβανία υπάρχουν περίπου 30.000 άνδρες στην περιοχή των συνόρων. Η ελληνική κυβέρνηση φοβάται μήπως αυτά προοιωνίζονται αιφνιδιαστική σλαβική εισβολή στην Ελλάδα".

Τέτοια ήταν τα βασικά επιχειρήματα που έφεραν τις ΗΠΑ στην χώρα μας την κρίσιμη εκείνη περίοδο.

Β. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΑΛΗ

Την νύχτα της 9ης Ιουλίου 1947 εξαπολύθηκε από την κυβέρνηση ένα τεράστιο πογκρόμ στην Αθήνα και 2.613 άτομα αρπάχτηκαν από τα κρεβάτια τους, στοιβάχτηκαν στα κρατητήρια των αστυνομικών τμημάτων (μάλιστα οι 200 εξ αυτών στο ένατο της Δραπετσώνας) και την επομένη ρίχτηκαν στην Ψυτάλλεια όπου πέρασαν το μαρτύριο της δίψας,. Κατόπιν με αρματαγωγά ξεβράστηκαν στην Ικαρία. Σύντομα έγιναν 7.000 οι εκτοπισμένοι.

Η απάντηση του υπουργού ασφαλείας Ν.Ζέρβα (εκείνου του αντιστασιακού [!!!] του ΕΔΕΣ) στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων ήταν:

"Οι συλλήψεις έγιναν προληπτικά για να ματαιωθεί δυναμική ένοπλη εξέγερση στην Αθήνα που θα γινόταν στις 10 Ιουλίου. Εγνωρίζαμεν ότι εισέδυσαν 50-60.000 κομμουνισταί προς τούτο εις τας Αθήνας οργανωμένοι εις 24 τάγματα κρούσεως οίτινες θα έδρων συμφώνως προς το σχέδιον Φ (!!!) δια να καταλάβουν την εξουσίαν."

------------------------

Φυσικά δεν υπήρξε ποτέ ούτε καν υποψία εξωτερικής σλαβικής επέμβασης στην χώρα μας από ξένους στρατούς ούτε υπήρξε κανένα σχέδιο Φ για την κατάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές της 10η Ιουλίου 1947. Με κάτι τέτοια ψέματα όμως έγινε δυνατό να έλθουν οι Αμερικάνοι το 1947 στην Ελλάδα αντικαθιστώντας τους Βρετανούς. Ανέλαβαν να κάνουν αυτοί τον εμφύλιο πόλεμο συγκροτώντας τον τοπικό "εθνικό στρατό" με πολλά χρήματα, με σύγχρονα όπλα, ακόμη και με βόμβες ναπάλμ και να νικήσουν τον "δημοκρατικό στρατό".

Με τον τρόπο αυτό οι αιώνιοι κωλοέλληνες του Σαββόπουλου, οι γνωστοί δυνάστες του λαού από το 1821 ως σήμερα (και βλέπουμε) κατάφεραν να εγκαθιδρύσουν ένα στυγνό, ανάλγητο, μετεμφυλιακό, εκδικητικό και ληστρικό καθεστώς που άντεξε 30 χρόνια, δημιούργησε την δικτατορία, πρόδωσε την Κύπρο και κατέρρευσε μόλις το 1974.

Τα υπολείμματα αυτής της ανωμαλίας επιβιώνουν ακόμα μέχρι τις μέρες μας με διάφορους κομματικο-πολιτικούς σχηματισμούς και λυμαίνονται την χώρα.

Μάς κοιτάει ο χάρος και τού τρέχουνε τα σάλια

Στον γελοίο κόσμο που ζούμε ο Ντοναλντ Τραμπ είναι φωτεινή αχτίδα διαφάνειας, καθρέφτης για να βλέπει η ανθρωπότητα τον πιο ηλίθιο εαυτό της. Είναι ο καραγκιοζοπαίχτης που αποφάσισε να τραβήξει την κουρτίνα και να μάς δείξει πόσο χάρτινα και τρύπια είναι τα ανθρωπάκια που παίζουν στο θέατρο σκιών που λέγεται παγκόσμια διακυβέρνηση.

Ο Τραμπ ζητά το βραβείο Νόμπελ από την Νορβηγική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό (κι όχι από μια δήθεν ανεξάρτητη 5-μελή επιτροπή) γνωρίζοντας ότι με πολιτική σκοπιμότητα δίνεται. Οι απίθανοι Νορβηγοί το έδωσαν στην Ματσάδο (!!!) επειδή ήταν αντίπαλος του Μαδούρο. Κι εκείνη πήγε γονυπετής και το χάρισε στον Τραμπ! Πιο ξεφτίλα δεν γίνεται! Διακωμώδησαν οι ίδιοι το βραβείο κι εκείνος θύμωσε που τού το αρνήθηκαν. Κι έγραψε στην Νορβηγό πρωθυπουργό ότι θα πάρει την Γροιλανδία, αφού δεν τον έχουν για πρώτη φιγούρα ειρηνοποιό.

Υπάρχει μια λαϊκή έκφραση που αποδίδει την σκηνή: "θα τα κάνω που...να όλα!" Ξεφτίλα δηλαδή τέλεια!

Η Γερμανία έστειλε μια δύναμη δεκαπέντε (!!!) ανδρών για να αναπτυχθεί στην Γροιλανδία και να διερευνήσει τρόπους για την υπεράσπισή της. Δυο μέρες μετά οι 15 Γερμανοί πήραν το αεροπλάνο κι επέστρεψαν γιατί ο "εχθρός" από τον οποίο θα υπερασπίζονταν το νησί τούς απείλησε με ... δασμούς! Ξεφτίλα στο απόγειο!

Δεν συνεχίζω, δεν χωράει ένα άρθρο, ούτε ένα βιβλίο, τα όσα έχουν συμβεί στον ένα χρόνο Τραμπικής διακυβέρνησης της δεύτερης θητείας του. Και δεν είναι ο Τραμπ που ξεφτιλίζεται. Αυτός αυτό ήταν, από την αρχή που εμφανίστηκε στο προσκήνιο στην Αμερική. Το μπρουτάλ ύφος του όμως κι η απροσχημάτιστη επίδειξη δύναμης που κάνει, έφεραν στην επφάνεια όλες τις γελοιότητες μιας ανθρωπότητας που δεν ξέρει πού πατεί και πού πηγαίνει. Να δούμε μόνο τι θα κάνουμε σαν χώρα όταν θα έρθει κι η δική μας σειρά να "τακτοποιηθούν" το Αιγαίο κι η Ανατολική Μεσόγειος. Όταν εμείς θα είμαστε ο Καραγκιόζης κι ο Ερντογάν, ο φίλος και μέντορας του Τραμπ, θα μάς κοιτάει από το Σεράι και θα τού τρέχουνε τα σάλια.

Νίκος Μοσχάτος, έφυγε το καλύτερο παιδί

Αύριο Τρίτη 20/1/26 στη 1.30 το μεσημέρι, στον Άγιο Φανούριο στην Δραπετσώνα, αποχαιρετούμε τον ΝΙΚΟ ΜΟΣΧΑΤΟ, τον φίλο μας, το καλύτερο παιδί, τον άνθρωπο που δίδαξε ήθος, αγάπη, ενσυναίσθηση κι αξιοπρέπεια σε όλη του την ζωή με την στάση και την δράση του.

Τι είδους συλλυπητήρια να πω στην οικογένειά σου που ήταν όλοι τους φίλοι μου, γείτονές μου, συνεργάτες μου, μαθητές μου, άνθρωποι δικοί μου όπως κι εσύ Νικόλα;

Γεια σου φίλε. Αυτό που άφησες δεν ξεχνιέται.

Φωτιά στα καζάνια στο Πέραμα.

Η φωτιά ελέγχθηκε, ο κίνδυνος πέρασε, όμως η Πολιτεία πρέπει να βάλει μυαλό. Όσο κι αν φωνάζει ο δήμος, όσο κι αν διαμαρτύρονται οι κάτοικοι κι οι πολίτες, δυστυχώς, η Πολιτεία έχει το μαχαίρι και το πεπόνι.

Ο κίνδυνος από ατύχημα τύπου Σεβέζο στην περιοχή μας, είτε από την ΚΟΣΚΟ είτε από την Όιλ Ουάν, πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Κι αν η ΚΟΣΚΟ δεν μπορεί να φύγει, το ενδεχόμενο μετεγκατάστασης του εργοστασίου της Όιλ Ουάν πρέπει να τεθεί και πάλι επί τάπητος. Η τοπική αυτοδιοίκηση το βάζει σύσσωμη, ομόφωνα κι επίμονα όπως κι ολόκληρη η τοπική κοινωνία. Είναι καιρός να το δει κι η Πολιτεία που έτσι κι αλλιώς έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα.

Η Πολιτεία εξάλλου ευθύνεται που φύτεψε αυτή την δραστηριότητα εδώ την τριετία 2012-14 με τις εξής ενέργειές της:

Α) πρώτα έστρωσε τον δρόμο κάνοντας έναν φωτογραφικό διαγωνισμό το 2012 με τον Μελισσανίδη να έχει προχωρήσει στην εξαγορά της Μόμπιλ για να έχει το πλεονέκτημα.

Β) άλλαξε τις χρήσεις γης το καλοκαίρι του 2014 κι αμέσως έκλεισε τον ΟΡΣΑ, τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου Αθήνας.

Γ) έδωσε άδεια λειτουργίας στην Όιλ Ουάν τον Γενάρη του 2015 λίγες μόλις μέρες πριν τις εκλογές που έδωσαν την νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το μπορεί να γίνει τώρα;

Να εφαρμοστεί η οδηγία Σεβέζο για την προστασία της περιοχής μας από την λειτουργία της ΚΟΣΚΟ και την μετεγκατάσταση της Όιλ Ουάν.

Να είμαστε όλοι εκεί στα καλέσματα των φορέων και της αυτοδιοίκησης για διαμαρτυρία.

Να πιστέψουμε πως η γνώμη μας μετράει.

Μια μάχη περί όνου σκιάς

Γνωστή η διαμάχη που ξέσπασε για κάποιες '"δηλώσεις" που έκανε ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ο Έντι Ράμα εξήγησε ότι το σχόλιο που έκανε σε δημοσιογράφο περί Πλάτωνα και Αριστοτέλη ήταν χιούμορ, κάτι εμφανές σε όποιον είδε την συζήτηση κι υποστήριξε τα εξής:

«Είμαι έκπληκτος από την αντίδραση ορισμένων μέσων ενημέρωσης στην Αθήνα και ορισμένων Ελλήνων πολιτικών στον απολύτως αμερόληπτο, αλλά φιλικό και χιουμοριστικό τόνο της συνομιλίας μου με τον αξιότιμο δημοσιογράφο John Defterios στο πάνελ που διοργανώθηκε στο Συνέδριο για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη στο Αμπού Ντάμπι!

Είναι απίστευτο ότι μια φράση που ειπώθηκε για πλάκα μπορεί να βγει εντελώς από το πλαίσιο της και να μετατραπεί σε δημόσια διαμάχη που τροφοδοτείται από εθνικιστικό πάθος, κάτι που, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά στα αθηναϊκά μέσα ενημέρωσης!

Αλλά διαβεβαιώνω όλους όσους ανησυχούν και αισθάνονται προσβεβλημένοι ότι δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης είναι Έλληνες φιλόσοφοι και ότι η Αρχαία Ελλάδα είναι η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ότι η ελληνική κουλτούρα αξίζει μόνο θαυμασμό, όχι μόνο για τους φιλοσόφους της αρχαιότητας, αλλά και για τους ποιητές, τους συγγραφείς, τους κινηματογραφιστές και τη μουσική που έχει δώσει στην ανθρωπότητα ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα για την οποία τρέφω τα πιο θετικά συναισθήματα, ότι ο ελληνικός λαός είναι, για μένα, ένας αναντικατάστατος γείτονας και αδιαίρετος αδελφός του αλβανικού λαού, και ότι τρέφω ιδιαίτερο σεβασμό για τον πρωθυπουργό της Ελλάδα.

Αλλά, παρακαλώ, όσοι είναι αναστατωμένοι και προσβεβλημένοι από το χιούμορ μου, ας μην περιμένουν από μένα να θεωρήσω όποιον γράφει και μιλάει ελληνικά με το εθνικιστικό πάθος των προαναφερθέντων ως διάδοχο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Αυτό είναι όλο».

Έβαλα ολόκληρη την απάντηση γιατί δίνει και όλες τις αναγκαίες εξηγήσεις. Είναι πάντως κωμικό να αρπαζόμαστε έτσι "με τα μανίκια σηκωμένα" για αναφορές που γίνονται με χιούμορ αντί να κοιτάμε επί της ουσίας να προωθήσουμε τις σχέσεις μας με την γειτονική χώρα.

Μια συναυλία στην Δραπετσώνα του 1982

Από μια ανάρτηση του Christos Artikos για μια συναυλία που δόθηκε το 1982 στην Δραπετσώνα πήρα την φωτογραφία της πρόσκλησης και δίνω περισσότερες πληροφορίες με το σχόλιο αυτό εις ανάμνηση της νεότητάς μας:

Όπως βλέπετε το εισιτήριο γράφει: "Τόπος: Κινηματογράφος Ολύμπια, Αναπαύσεως 13" και όντως αυτό είχε κλείσει ο Αριστοφάνης (ο όμιλος συναναστροφών...!) που είχε σαν έδρα του το γραφείο του φροντιστηρίου "Ομάδα Έψιλον".

Έτσι γράφει, όμως η συναυλία δεν έγινε τελικά στο Ολύμπια. Με άνωθεν παρέμβαση ο ιδιοκτήτης του κινηματοφράφου μια μέρα πριν από την συναυλία υπαναχώρησε. Δέχτηκε αφόρητες πιέσεις από την αστυνομία κι αναγκάστηκε να την ακυρώσει εκείνος ώστε να μην χρειαστεί να την απαγορεύσει το κράτος. Το γεγονός είναι ότι η συναυλία έμενε στον αέρα. Υπόψη ότι θα ερχόταν κόσμος από Αθήνα (Εξάρχεια) κι αλλού και θα έβρισκε το σινεμά κλειστό με αστυνομία απέξω. Θα έρχονταν όχι μόνο για τις Μουσικές Ταξιαρχίες που είχαν γίνει εκείνον τον μήνα διάσημες για την σύγκρουσή τους με την κυβέρνηση και το ΚΚΕ (ταυτόχρονα!) στην Καρδίτσα αλλά και για τους Φατμέ που μόλις άρχιζαν κι εκείνοι την πορεία τους.

Ευτυχώς ο Αριστοφάνης έκλεισε (με διαδρομές μυστήριες και χάρη σε προσωπικές γνωριμίες) την κοντινή αίθουσα της Ένωσης Ποντίων. Τότε είχε την διοίκηση της Ποντίων το ΚΚΕ ενώ κι ο δήμος ήταν επίσης ΚΚΕ με τον Μαρίνο Κοσκινά κι ήταν αντίθετοι με την διεξαγωγή αυτής της συναυλίας.

Μέσα σε μια μέρα γράφτηκαν στους τοίχους στον Άγιο Διονύσιο και στην Αναπαύσεως ότι η συναυλία θα γίνει στην Ποντίων και όντως εκεί έγινε. Αυστηρή επιτήρηση για να μην δοθούν αφορμές με επικεφαλής περιφρούρησης τον γίγαντα Γιώργο Λούλο και με δικηγόρους (τον Μιχάλη Παπαδόπουλο και τον Αβραάμ Κοντόπουλο) για να βεβαιώσουν ότι δεν υπήρχαν σύριγγες κτλ μετά την αναχώρηση του κόσμου και καταστροφές.

Η συναυλία ήταν μαγική με τους Φατμέ όπου έπαιζε ο Μίμης Ντούτσουλης και με τις Μουσικές Ταξιαρχίες με τον Τζίμη να δίνει τα ρέστα του, αμέσως μετά την Καρδίτσα όπου είχαν γίνει τα επεισόδια. Φυσικά ο κόσμος δεν χωρούσε στην Ένωση Ποντίων και είχε γεμίσει τους παρακείμενους δρόμους.

Μοιράστηκαν και πιάτα με ρύζι και ΔΕΝ μοιράστηκαν τα μήλα όπως ήταν σχεδιασμένο
εξαρχής στα πλαίσια της απόφασης για "αφοπλισμό" μια κι οι συνθήκες ήταν πολεμικές.

Ευχαριστούμε Christos Artikos που μάς τα θύμισες. Η εμμονή μας εκείνο τον καιρό να μην αποθανατίζουμε με φωτογραφίες τις στιγμές αλλά να τις κρατάμε μόνο στο μυαλό μας, μάς στερεί τώρα από επιπλέον φωτογραφικό υλικό.

Μια λεπτή γραμμή ανάμεσα σε Γιώργο Γράψα και Τάκη Θεοδωρικάκο

Σαν χτες, 12 Ιανουαρίου του 2000 πέθανε ο Γιώργος Γράψας.

Τον θυμάται κανείς; Κι όμως έπαιξε βασικό ρόλο στις εξελίξεις στο ελληνικό αριστερό (κομμουνιστικό) κίνημα.

Το κρίσιμο (βρώμικο κατ' άλλους) 1989, την χρονιά που το ΚΚΕ και το ΚΚΕ Εσωτερικού συνεργάστηκαν με την Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη (πατέρα), ο Γιώργος Γράψας που ήταν τότε Γραμματέας (επικεφαλής) της ΚΝΕ, διαφώνησε και έφυγε από το κόμμα φτιάχνοντας με συνεργάτες του το ΝΑΡ (νέο Αριστερό Ρεύμα). Είναι αυτός που είπε το περίφημο τότε "Δεν θα υπακούσω" στην ΚΕ του ΚΚΕ. Τώρα η "ανυπακοή" είναι κεντρικό σύνθημα του ΚΚΕ.

Πέθανε νωρίς, καθώς ήταν μόλις 47 ετών (γεννηθείς το 1953).

Σημειωτέον ότι μαζί με τον Γράψα είχε φύγει τότε από το ΚΚΕ κι ο σημερινός δήμαρχος Χρήστος Βρεττάκος.

Σημειωτέον επίσης ότι μόλις έφυγε ο Γράψας, την θέση του Γραμματέα της ΚΝΕ πήρε ο Τάκης Θεοδωρικάκος (ναι..., ο υπουργός!)

ΤΟ ΑΦΡΟΔΙΣΙΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΡΑΚΙ

Στην περιοχή Καστράκι, εκεί όπου σήμερα είναι ο μεγάλος κι επισκέψιμος αρχαιολογικός χώρος της Ηετιώνειας Πύλης, υπήρχε το ΑΦΡΟΔΙΣΙΟ, ένας χώρος αφιερωμένος στην Αφροδίτη που στην ουσία ήταν ένα ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ της αρχαιότητας. Αυτές οι εγκαταστάσεις δεν ήταν μαρμάρινα κτίρια αλλά κήποι με πολλά δέντρα σαν αναπαυτήρια.

Η ύπαρξη του Αφροδίσιου στο Καστράκι τεκμηριώνεται από τα εξής ευρήματα:

1) Έχουν βρεθεί πλάκες αρχαίες με επιγράμματα που αναφέρουν το Αφροδίσιο (για επισκευές που έγιναν εκεί) από τον Γάλλο Φουκάρι το 1897

2) υπάρχουν γραπτές αναφορές στο Αφροδίσιο

3) έχει προσδιοριστεί και ο χώρος από τον κ. Σταϊχάουερ που πραγματοποίησε την πρόσφατη ανασκαφή στο Καστράκι.

Έχει κατατεθεί μια πρόταση να υπάρξει στον χώρο αυτό μια μικρή μουσειακή αναπαράσταση του Αρχαίου Ναού. Γνωρίζουμε ότι έμοιαζε πολύ με το Αφροδίσιο της Κνίδου κι έτσι μπορούμε να έχουμε μιαν αναπαράσταση σε σχέδια ή μια τρισδιάστατη εικόνα. Αυτή η αναπαράσταση μπορεί να εγκατασταθεί στον χώρο που είναι ήδη πάρκο αναψυχής και πρασίνου και αρχαιολογικός χώρος. Σε ένα περίοπτο σημείο, να φιλοξενηθούν οι πλάκες (τα αντίγραφά τους) που βρέθηκαν στην Ηετιώνεια για να διατηρήσουμε την μνήμη αυτού του σπουδαίου αλλά χαμένου πια αρχαίου ναού με σεβασμό στην ιστορία και στην ιστορική μνήμη.

[Το βιντεάκι είναι φτιαγμένο πολλά χρόνια πριν]

Κάθε λιμάνι και καημός

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση από ομιλητές γνώστες του θέματος για ένα ζήτημα που αφορά την χώρα, την Κίμπερλι και τον Τραμπ, τον Μητσοτάκη κι όλους μας.

ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ εκ του TRAPEZON Τεκμηρίωση της προέλευσης του ονόματος της πόλης.

Για την προέλευση του ονόματος της Δραπετσώνας έχουν γραφτεί πολλά και έχουν διατυπωθεί αρκετές εκδοχές. Η πλέον τεκμηριωμένη άποψη, πάντως, είναι ότι πρόκειται για παραφθορά της λέξης «Τραπεζών» διαδοχικά σε Ντραπεζόν (λατινικά Drapezon) – Δραπετσών – Δραπετσώνα.

Την άποψη αυτή επιβεβαιώνουν:

1) οι πολλοί τύμβοι (tombes) που έχει καταγραφεί ότι υπήρχαν διάσπαρτοι σε ολόκληρη την περιοχή της Ηετιώνειας. Οι τύμβοι αυτοί είχαν επίπεδες πλάκες που –κατά τους αρχαίους– ονομάζονταν τράπεζες, ενώ οι περιοχές με τράπεζες –ένα είδος αρχαίου νεκροταφείου δηλαδή– ονομάζονταν Τραπεζώνες. Η θέση ενός τραπεζώνος ήταν πάντα έξω από σημαντικές πύλες των τειχών, αφού εκεί θάβονταν οι σπουδαίοι άνδρες. Η περιοχή έξω από την Ηετιώνεια Πύλη (σημερινή Δραπετσώνα) ήταν η καταλληλότερη για έναν τέτοιο τραπεζώνα.

2) η επαναλαμβανόμενη καταγραφή του ονόματος Trapezona, Drapezon, Drabzon σε χάρτες και άλλα επίσημα έγγραφα του 17ου, 18ου και 19ου αι.

3) η χρήση του ονόματος «Δραπετσών» σε ελληνικά συμβόλαια του 19ου αι.

Προκύπτει ότι το αρχαίο όνομα ήταν Ηετιώνεια, για πολλές εκατονταετίες η περιοχή ονομαζόταν ισοδύναμα Ηετιώνεια και Τραπεζών, και μετά την απελευθέρωση επικράτησε το Δραπετσών-Δραπετσώνα.

Μια άλλη εκδοχή για το όνομα Τραπεζών-Δραπετσώνα διατυπώθηκε από τον κ. Δημήτριο Κρασονικολάκη, ο οποίος το συνδέει με τη μορφολογία του εδάφους της περιοχής. Ο κ. Κρασονικολάκης τονίζει ότι πριν χτιστεί η πόλη (ενν. η σύγχρονη Δραπετσώνα) και πριν ισοπεδωθεί το φυσικό περιβάλλον, χαμηλοί πετρώδεις λόφοι με αρκετά ομαλές κορυφές κάλυπταν την έκταση, και είναι πιθανό οι ισοπεδωμένες επιφάνειες να έδωσαν την ιδέα ότι επρόκειτο για σχήμα σαν τραπέζι, εξού το «Τραπεζών». Πιστεύει μάλιστα ότι το τοπωνύμιο έφτασε από στόμα σε στόμα παραφθαρμένο, και μέχρι σήμερα η Δραπετσώνα διατηρεί το αρχαίο της όνομα.

Είτε λόγω της μορφολογίας του εδάφους και του σχήματος της περιοχής, είτε λόγω των τραπεζών που κάλυπταν τους τύμβους, το «Τραπεζών» επικράτησε ως όνομα της χερσονήσου της Ηετιώνειας. Με αυτό το όνομα προσδιοριζόταν η συγκεκριμένη περιοχή και στα χρόνια της Οθωμανοκρατίας, δεδομένου ότι αυτό προκύπτει από διάφορες πηγές.

Ουσιαστικά, η Δραπετσώνα αναφέρεται ακόμη σε πολλά και διάφορα έγγραφα και χάρτες με το όνομά της τουλάχιστον από τον 17ο αι. Παραθέτουμε μερικές εξ αυτών των αναφορών:

α.- Σε ενετικό χάρτη του 1687 (Μαρκιανή βιβλιοθήκη, Κώδικας ΙΤ VII 94, φύλλο 117), ως Drapezona.

β.-Σε οθωμανικό έγγραφο του 1712 (Οθωμ. 1124), όπου αναφέρεται ότι κάποιος Αθηναίος μεγαλοεπιχειρηματίας της εποχής εκείνης, αρβανίτης στην καταγωγή, όπως δείχνει και το όνομά του, Κόλλιας Μαλαγάρης, αγόρασε 50 στρέμματα στην Τραπετσώνα (όπως και στο Τζερατσίνι κτλ.).

γ.- Σε βιβλίο των Stuart και Revett που γράφτηκε το 1756 γίνεται μνεία στο τοπωνύμιο Trabezon.

δ.- Σε γερμανικό επεξηγηματικό διάγραμμα με τις θέσεις Ελλήνων και Τούρκων το 1827, ως Trapezona.

Υπάρχουν ισχυρισμοί για την προέλευση του ονόματος της Δραπετσώνας, που δεν τεκμηριώνονται ιστορικά. Πιο χαρακτηριστικός είναι ο ισχυρισμός του κ. Μπίρη, αρβανίτικης καταγωγής, γνώστη των αρβανίτικων, ο οποίος διατείνεται ότι άκουσε Αρβανίτες της Σαλαμίνας να αποκαλούν τη Δραπετσώνα με το όνομα «Ντράπα του Τσώνη». Πάντως, δεν είναι παράξενο το προϋπάρχον όνομα Ντραπετσών να εκλήφθηκε έτσι από Αρβανίτες μιας άλλης περιοχής, αφού στη γλώσσα τους ακουγόταν σαν Ντράπα (στάνη-ρέμα) κάποιου Τσώνη. Το γεγονός δε ότι οι Αρβανίτες της γειτονικής Σαλαμίνας ονόμαζαν έτσι την περιοχή, ασχέτως με την εξήγηση που οι ίδιοι έδιναν στο όνομα, αποδεικνύει ότι το όνομα Ντραπετσών-Δραπετσών έρχεται από τους προηγούμενους αιώνες και δεν έχει σχέση με… δραπέτες, όπως υποστηρίζει μια άλλη άποψη.

Άρα, συμπερασματικά, με βάση τα αδιάσειστα στοιχεία που έχουν συλλεχθεί, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το όνομα Δραπετσώνα είναι μετεξέλιξη της λέξης «Τραπεζών», η οποία δόθηκε στην περιοχή από τον Μεσαίωνα ή την Αρχαιότητα και πέρασε πρώτα από τη λατινική προφορά ως «Ντραπετζών», για να επανέλθει αργότερα στη νεοελληνική γλώσσα ως «Δραπετσών»-«Δραπετσώνα».

____

1. Στην πραγματικότητα λοιπόν πρόκειται για έναν τόπο τύμβων (κάτι σαν αρχαίο νεκροταφείο ηρώων) έξω από την πύλη της Ηετιώνειας, στον χώρο που είναι σήμερα η δυτική Δραπετσώνα. Οι διάσπαρτες τράπεζες που κάλυπταν τους τάφους του πιθανολογείται ότι έδωσαν το όνομα στην περιοχή, Τραπεζών.

2. Το τραπεζοειδές σχήμα της χερσονήσου που στην Αρχαιότητα ονομαζόταν Ηετιώνεια, είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους πιθανολογείται ότι η περιοχή πήρε το όνομα Τραπεζών, όπως συνέβη στην περίπτωση της Τραπεζούντας του Πόντου.

____________________

Πηγή: Το βιβλίο "Από τον Πόντο και τη Μικρασία στον Πειραιά, εδώ… στη Δραπετσώνα", εκδ. Ένωση Ποντίων Πειραιώς-Κερατσινίου-Δραπετσώνας, συγγραφείς Γ.Χατζόπουλος, Γ.Τσιρόδης, εκδόσεις Ινφογνώμων, Δραπετσώνα 2016.

Τι κόσμος!

Εξόχως ανησυχητική η σύλληψη και απαγωγή του Προέδρου μιας ανεξάρτητης χώρας -της Βενεζουέλας- με μια καταδρομική επιχείρηση, αλλά πολύ πιο ανησυχητικά είναι τα λόγια του Μάρκου Ρούμπιο για την Κούβα.

"Αν ζούσα στην Αβάνα και ήμουν μέλος της κυβέρνησης, θα ήμουν τουλάχιστον λίγο ανήσυχος", είπε σε συνέντευξη Τύπου στη Φλόριντα δίπλα στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, προσθέτοντας ότι "η Κούβα είναι μια καταστροφή" και ότι η χώρα "διοικείται από ανίκανους και ξεμωραμένους άνδρες".

Δεν υπάρχει αυτό το προηγούμενο ούτε στον μεσαίωνα. Μόνο στις συγκρούσεις πειρατών και στις συναλλαγές της μαφίας μπορεί κανείς να βρει αντίστοιχες συμπεριφορές. Κι όμως, αυτό είναι το παράδειγμα που εκπέμπει η μοναδική (ως χτες) υπερδύναμη του πλανήτη. Καλά μπήκε το 2026, να δούμε άραγε πώς θα βγει.

ΕΝΑΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η πειρατική, μαφιόζικη επέμβαση του Τραμπ στην Βενεζουέλα σηματοδοτεί βραχυπρόθεσμα μια περίοδο παγκόσμιας αμερικανικής τρομοκρατίας που θα καταλήξει μακροπρόθεσμα στην τελική κατάρρευση της υπερδύναμης.

Το σύστημα που επικράτησε παγκοσμίως από το 1945 στηριζόταν στην εθελοντική προσχώρηση των χωρών στην αμερικανική ηγεμονία που εγγυάτο αλλά κι επέβαλλε το διεθνές δίκαιο και θεσμούς όπως η παγκόσμια τράπεζα, ο ΟΗΕ, το ΔΝΤ, ο ΠΟΕ κτλ. Αυτό το σύστημα ο Τραμπ το τερμάτισε με την πρόσφατη ετήσια Έκθεση για την Ασφάλεια τον Δεκέμβριο του 2025 και πρώτη του εφαρμογή είναι η απαγωγή Μαδούρο στις 2 Ιανουαρίου '26. Τι μένει; Έπεται μια επέμβαση στο Ιράν για να ολοκληρωθεί η πειρατεία. Για να τρομάξει ο κόσμος ολόκληρος και να αντιδράσει. Κάπου εκεί θα τελειώσει η Αμερικανική αυτοκρατορία.

Δεν ξέρω πότε θα ξεκινήσει ο εμφύλιος πόλεμος στις ΗΠΑ και πότε θα πέσει η πρώτη πυρηνική βόμβα (μετά το '45) κι από ποιον, όμως όλα είναι πλέον πιθανά. Ο κόσμος μας γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο επικίνδυνο μέρος για να ζει κανείς.

Δυσοίωνες οι προοπτικές για το νέο έτος

 ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ "ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ" ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΥΖΗΤΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΟΡΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ.

ΠΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ;

Η Ρωσία δημοσίευσε στοιχεία που δείχνουν την επίθεση με 91 ντρόουνς των Ουκρανών. Εξάλλου ο Τραμπ το δέχτηκε αμέσως σαν γεγονός και θα ήταν πανεύκολο να δουν οι αμερικανικές υπηρεσίες αν έγινε ή όχι η επίθεση. Προφανώς την είδαν σε πραγματικό χρόνο να εξελίσσεται. Όχι πως ο Ζελένσκι που ήταν στις ΗΠΑ με τον Τραμπ, έδωσε την εντολή. Πιθανότατα όταν το χαρακτήρισε απάτη πίστευε ειλικρινά πως ήταν μια ρωσική σκευωρία. Με την μέθοδο του "ποιος επωφελείται" οι μόνοι που μένουν να έχουν επιχειρήσει μια τέτοια επίθεση είναι κάποιοι Ευρωπαίοι (πιθανότατα η Βρετανία και η ΜΙ6) και ένα κομμάτι της CIA που αντιτίθεται στον Τραμπ.

Πέρα όμως από τα γεγονότα αυτά, υπάρχουν εν εξελίξει οι -ας πούμε- διαπραγματεύσεις α) των Ευρωπαίων με τον Ζελένσκι και β) του Τραμπ με τον Ζελένσκι και τα σχέδια των 28, των 19 ή των 20 σημείων.

Νομίζω πως όλα αυτά δεν είναι παρά ανοησίες κι αυτό γιατί ο πόλεμος έχει κριθεί υπέρ της Ρωσίας οριστικά και αμετάκλητα. Ο πόλεμος φθοράς που συνεχίζεται είναι για να καταστραφούν οι υποδομές της Ουκρανίας και στρατιωτικό προσωπικό και όχι πολίτες άμαχοι. Γι αυτό διαρκεί σε βάθος χρόνου. Δεν υπάρχει σε εξέλιξη καμιά διαπραγμάτευση. Η συζήτηση που γίνεται είναι για τους όρους παράδοσης. Γι αυτό τα δυτικά "σχέδια" απορρίπτονται από τους ίδιους τους συντάκτες τους μόλις διαβάζουν τι έγραψαν. Γιατί κάνουν διαπραγματεύσεις ενώ το μόνο που μπορούν να συζητήσουν είναι τους όρους παράδοσης. Και φυσικά θα πρέπει να συζητηθούν οι εγγυήσεις ασφάλειας όχι της Ουκρανίας αλλά της Ρωσίας. Όχι απλά η μη ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ (αυτό είναι αυτονόητο) αλλά το νέο ουκρανικό καθεστώς μετά τον Ζελένσκι που θα εγγυηθεί ότι στο εναπομείναν κράτος δεν θα υπάρξουν αντεκδικήσεις με διώξεις όσων διάκεινται φιλικά προς την Ρωσία.

Κάποιοι ανησυχούν γιατί η διατήρηση της διεθνούς τάξης λένε είναι ουσιαστική για την άμυνα της χώρας μας και για την ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας. Όμως ο ισχυρισμός αυτός δεν έχει πια νόημα. Η παγκόσμια τάξη που εγκαθίδρυσε η Αμερική (κι ακολούθησε ο υπόλοιπος κόσμος) το 1945 κράτησε 80 χρόνια και διελύθη μόλις φέτος, στην πρώτη χρονιά της δεύτερης θητείας Τραμπ. Ισχύουν πλέον άλλοι νόμοι. Πάντα ίσχυαν, αλλά υπήρχε ένα πέπλο υποκριτικής νομιμότητας που διελύθη οριστικά κι επίσημα. Τώρα υπάρχει ο νόμος της ισχύος.

Όσο για την χώρα μας, η Ελλάδα δεν αποτρέπει ενδεχόμενη τουρκική επίθεση λόγω του διεθνούς δικαίου αλλά λόγω του στρατού της. Κι η Κύπρος δεν καταλαμβάνεται ολόκληρη από τους Τούρκους όχι λόγω του διεθνούς δικαίου αλλά γιατί η Τουρκία δεν αντέχει ένα αντάρτικο ενός εκατομμυρίου περίπου ανθρώπων (των Ελλήνων) σε ένα νησί.

Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε, τόσο πιο εύκολα θα απαλλαγούμε από φαντασιώσεις μιας τάξης που πια δεν υπάρχει, όχι γιατί δεν την θέλαμε, αλλά, γιατί κατέρρευσε ανεξάρτητα από εμάς, συνέβη με την δεύτερη εκλογή Τραμπ.

Μέσα σε αυτό το δυσοίωνο πλαίσιο ξεκινά το 2026. Όσοι έχουμε μια ηλικία στην πλάτη μας, συνηθισμένοι στην PAX AMERICANA της 80-ετίας 1945-2025 που εξασφάλισε για την Ευρώπη μια περίοδο ειρήνης, ανάπτυξης, πλούτου και καλλιέργειας δομών πρόνοιας, υγείας κι εκπαίδευσης, βλέπουμε το τέλος αυτής της εποχής σαν μια πολύ δυσάρεστη στροφή στην ιστορία. Και μαζί με αυτό βλέπουμε να αυξάνονται οι κίνδυνοι αναφλέξεων ακόμα και πυρηνικών, ενώ προβλήματα όπως η υπογεννητικότητα κι η επερχόμενη φτώχεια αλλά κι οι συνέπειες της κλιματικής αλλαγής που θα ενταθεί χωρίς διεθνή συνεργασία, προοιωνίζονται κοινωνικές αναταραχές και ακροδεξιές λύσεις.

Μέσα σε αυτό το απαισιόδοξο πλαίσιο, ας ελπίσουμε για καλύτερες μέρες και κυρίως ας παλέψουμε γι αυτές. Γιατί κάθε αγώνας είναι καλύτερος από την παράδοση στην μοίρα.