Πριν 34 χρόνια ακριβώς, στις 14 Φεβρουαρίου του 1982, ο Τζίμης Πανούσης με τις Μουσικές Ταξιαρχίες και ο Νίκος Πορτοκάλογλου με τους Φατμέ κάνουν μια κοινή εμφάνιση στη Δραπετσώνα!

Ήταν ένας σύλλογος, (ονομαζόταν Όμιλος Συναναστροφών ο ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ) χωρίς καταστατικό, χωρίς έδρα, χωρίς συγκεκριμένους σκοπούς και χωρίς καμιά δικαστική νομιμοποίηση κανενός είδους. Είχε όμως μέσα του ανθρώπους που είχαν διάθεση να κάνουν κάτι ... όχι μόνο κάτι, να κάνουν πολλά.

Ιδρύθηκε στα λόγια και κυκλοφόρησε στις ψυχές και στα μυαλά των μελών του γύρω στα χρόνια 1980-84.

Ελλείψει έδρας, πολλά πράγματα που χρειάζονταν χώρο για να γίνουν, γίνονταν σε ένα φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης με το όνομα ΟΜΑΔΑ ΕΨΙΛΟΝ. [Ας σημειωθεί εδώ ότι τα βιβλία που γράφτηκαν για την "ομάδα Ε" και οι σχετικές αναρτήσεις που έχουν κάνει το όνομα διάσημο ήρθαν δεκαετίες πολλές μετά].

Το φροντιστήριο είχε σαν έμβλημά του την θεά Αθηνά με την περικεφαλαία της και σαν "ιδιοκτήτες" του τρεις μαθηματικούς, τους Γιώργο Παπαδάκη, Λάκη Ιγνατιάδη και Γιώργο Τσιρίδη. Οι ίδιοι τρεις ήταν και οι "ιδιοκτήτες" της τοπικής εφημερίδας της Δραπετσώνας ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΑ. Ήταν ο καιρός της ομάδας των ΑΝΕΝΤΑΧΤΩΝ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ στη Δραπετσώνα που την αποτελούσαν 17-18 άτομα μεταξύ των οποίων και οι τρεις προαναφερθέντες. Στον Αριστοφάνη μετείχαν κι άλλοι νέοι της εποχής εκτός των ανένταχτων.

Μεταξύ των άλλων που γίνονταν τότε, είχε γίνει και μια συναυλία με τους ΦΑΤΜΕ και τις ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΤΑΞΙΑΡΧΙΕΣ. Παρακάτω βλέπετε την αφίσα της εκδήλωσης που έγινε την Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 1982

Έγιναν κι άλλες συναυλίες (Οπισθοδρομική Κομπανία, Ρεμπέτες Κερομύτης, Γεννίτσαρης, Μπάντα χωρίς Όνομα κλπ.) ενώ ο σύλλογος Αριστοφάνης συμμετείχε και σε ένα Καρναβάλι που διοργάνωσε ο Δήμος με άρμα (τι άλλο;) τους ΑΧΑΡΝΕΙΣ του Αριστοφάνη κλπ. αλλά εγώ δεν θα κάνω απολογισμό δράσης του συλλόγου. Θα πω δυο λόγια που θυμάμαι από εκείνη τη συναυλία της οποίας η αφίσα σώθηκε (χάρη στον Πόλυ Τσιρίδη) και χάρη στην οποία είχαν έρθει στη Δραπετσώνα πολύ πρόωρα, όταν δεν τους γνώριζε κανείς, ο Τζίμης Πανούσης και ο Νίκος Πορτοκάλογλου.

Οι σχετικές συνεννοήσεις έγιναν στο Φροντιστήριο Ομάδα Ε. Είχε έρθει ο Πανούσης που τότε ήταν πανελληνίως άγνωστος αλλά είχε κάνει μια πρώτη επεισοδιακή εμφάνιση στην Καρδίτσα (ή τα Τρίκαλα, δεν θυμάμαι) όπου είχαν γίνει επεισόδια. Η ΚΝΕ τότε τον είχε βάλει στο μάτι γιατί μεταξύ των άλλων αναρχικών που έλεγε τα έβαζε με τα "κομματόσκυλα" και η οργάνωση ένιωθε πολύ ενοχλημένη. Οι Ανένταχτοι αποτελούνταν βασικά από αποχωρήσαντες ή διαγραμμένους του ΚΚΕ και της ΚΝΕ οπότε υπήρχε χημεία κι οι Μουσικές Ταξιαρχίες βρήκαν βήμα για να παίξουν σε κοινό ευνοϊκό. Μαζί τους και οι ΦΑΤΜΕ του Νίκου Πορτοκάλογλου που θα αποτελούσαν στην ουσία ΣΑΠΟΡΤ συγκρότημα στις Μουσικές Ταξιαρχίες.

Έγιναν διάφορες σκέψεις η βασικότερη όμως ήταν να τιμηθεί με τη συναυλία και ο Σταμάτης Χίου, μια ιδιόμορφη φυσιογνωμία της Δραπετσώνας που ζούσε σαν ερημίτης, γυμνός από τη μέση και πάνω χειμώνα καλοκαίρι, που έτρωγε μόνο ρύζι και με αυτόγραφα πλακάτ διαμαρτυρίας κατάγγελνε το κράτος επί πολλά χρόνια. Ούτε ο Αριστοφάνης ούτε ο Πανούσης ενδιαφέρονταν για λεφτά, έσοδα-έξοδα, εισιτήρια κλπ. Το παν ήταν η συναυλία, η πλάκα, το γεγονός!

Κλείσαμε το "Ολύμπια", ένα σινεμά που τώρα δεν υπάρχει πια (στην Αναπαύσεως). Αυτό αναφέρουν και οι αφισέτες που κυκλοφόρησαν, αυτόγραφες κι αυτές με τον γραφικό χαρακτήρα του Λάκη Ιγνατιάδη όπως διακρίνω ακόμα και σήμερα. Γράψαμε και μερικά συνθήματα σε τοίχους. Περιμέναμε κάποιο κόσμο αλλά δεν  μπορούσαμε να μαντέψουμε την κοσμοπλημμύρα που θα αντιμετωπίζαμε με τα καραβάνια των παιδιών των Εξαρχείων να καταλαμβάνουν την περιθωριακή τότε Δραπετσώνα.

Μια μέρα πριν την συναυλία, ο ιδιοκτήτης του Ολύμπια μας δήλωσε ότι δεν θα μας έδινε τον χώρο. Τον είχε πάρει και τον είχε απειλήσει η αστυνομία η οποία είχε κινηθεί μετά από αίτημα του Δημάρχου Δραπετσώνας (τον δήμο τον είχε το ΚΚΕ). Κινηθήκαμε γρήγορα και εξασφαλίσαμε (από τον "κυλικειάρχη") την Ένωση Ποντίων, μια αίθουσα που φισκάρισε από κόσμο ενώ γεμάτος ήταν και ο δρόμος (Καπετανίδου) έξω από την αίθουσα. Είχαμε στηθεί κάποιοι εξ ημών έξω από το Ολύμπια και δείχναμε στον κόσμο (πεζούς και εποχούμενους) πως να πάνε στην Ένωση Ποντίων. Η πλάκα είναι ότι και στην Ένωση Ποντίων κυριαρχούσε το ΚΚΕ και δέχτηκα εκείνη τη μέρα (μόλις το αντελήφθησαν) τηλεφωνήματα που μου ζητούσαν να αδειάσουμε τον χώρο αλλά αυτό πια ήταν αδύνατο.

Η συναυλία έγινε. Ο Πανούσης με τις Μουσικές Ταξιαρχίες και ο Πορτοκάλογλου με τους Φατμέ τραγούδησαν στη Δραπετσώνα σε μια συναυλία με φοβερό πάθος. Εμείς, φοβισμένοι ότι μπορεί να γίνουν προβοκάτσιες, προσπαθούσαμε να ηρεμήσουμε το πλήθος ενώ ο αρχικός "σχεδιασμός" ήταν να τους ξεσηκώσουμε. Μοιράστηκαν και κάτι πιάτα με ρύζι εις ανάμνηση του Σταμάτη Χίου. Στο τέλος βάλαμε κάποιους γνωστούς δικηγόρους να γυρίσουν τις τουαλέτες και όλα τα περίεργα σημεία της αίθουσας για να έχουμε στοιχεία ότι δεν υπήρξαν ούτε σύριγγες ούτε χρήση ναρκωτικών. Αποδείχθηκε πως ήταν περιττό αλλά η συμπεριφορά του δήμου μας είχε ανησυχήσει.
Πριν 34 χρόνια λοιπόν Πανούσης και Πορτοκάλογλου σε κάποιες από τις πρώτες τους εμφανίσεις, μαζί στη Δραπετσώνα από τον Όμιλο συναναστροφών ο Αριστοφάνης. Τότε που η 14η Φεβρουαρίου δεν είχε λανσαριστεί ακόμα στην Ελλάδα σαν ημέρα των ερωτευμένων. 

Η ευτυχισμένη χώρα μου!

Ένα άρθρο από την εφημερίδα των Συντακτών, της ΑΝΝΑΣ ΔΑΜΙΑΝΙΔΟΥ θα αναδημοσιεύσω σήμερα (το συνέλεξε το μπλογκ Σταγόνα 4U από όπου το διάβασα κι εγώ). Δεν συνηθίζω τις αναδημοσιεύσεις εκτός αν θεωρώ ότι κάτι εξαιρετικό έχουν να μας πουν. Εδώ δεν πρόκειται για καμιά καινούρια πληροφορία, πρόκειται όμως για μια ματιά που συνήθως δεν γνωστοποιείται, ειδικά στα ΜΜΕ. Σταματώ την πολυλογία κι αφήνω το άρθρο να μιλήσει μόνο του.

Συντάκτης: 

Άννα Δαμιανίδη

Ζηλεύω τους αγρότες που ζουν σε κάποια άλλη χώρα με πλούσιο κράτος, όχι αυτό το χρεοκοπημένο, καταδανεισμένο και καταϋποχρεωμένο, κι έχουν την πολυτέλεια να κάνουν ωραία χάπενινγκ με τα τρακτέρ τους. Τους ζηλεύω που ζουν σε υπέροχη αγωνιστική ατμόσφαιρα, τι πιο ωραίο, τι πιο αξιομνημόνευτο;

Θα έχουν να λένε στα εγγόνια τους, στους φίλους και στον εαυτό τους για τα παθήματα των οδηγών στους δρόμους που κλείνουν, και τι γέλια που θα κάνουν. Συναρπαστικά περνάν. Αν είχα κι εγώ εγγόνια, θα τα πήγαινα στο Σύνταγμα να δούνε τρακτέρ, τώρα που θα έρθουν κι εδώ, τα παιδιά έχουν πάθος με τα τρακτέρ, ειδικά αυτά τα χρωματιστά, τα γυαλιστερά που βλέπω τώρα στα μπλόκα.

Να παίρναμε κι εμείς λίγη αγωνιστική δόξα από τους προνομιούχους αυτούς, εμείς οι άλλοι, που ζούμε στη χώρα του χρεοκοπημένου κράτους, με τα σπάνια τρόλεϊ, τα σπασμένα πλακάκια, τα παρατημένα πάρκα, τα χωρίς γάζες νοσοκομεία, τα παγωμένα σχολεία, τα ξενοίκιαστα μαγαζιά, τις φτηνοδουλειές, τους ευερέθιστους δημόσιους υπαλλήλους, τους σνομπ αστυνομικούς, τους κακοπληρωμένους νεαρούς φίλους.

Ζηλεύω και τους συνδικαλιστές, τους απεργούς εν γένει, τους εμπόρους που έκλεισαν τα μαγαζιά στη γενική απεργία, τους ελεύθερους επαγγελματίες αλλά και τους υπαλλήλους, τους αγωνιστές εν γένει που ζουν σε μια χώρα με κράτος δυνατό, το οποίο είναι σε θέση να παίρνει αποφάσεις και να τις τηρεί, κράτος ισχυρό που μαζεύει ένα σωρό λεφτά από μια πολύ ισχυρή οικονομία, με σφύζουσα ανάπτυξη, και δεν έχει παρά να τα μοιράζει δίκαια, ζηλεύω λοιπόν αυτούς τους σοφούς ανθρώπους που αγωνίζονται σε δρόμους και πλατείες για να το βοηθήσουν να πάρει τις σωστότερες και δικαιότερες αποφάσεις μοιρασιάς.

Τι ωραία ανεμίζει ο αέρας τα μαλλιά τους και τις σημαίες τους και τα κασκόλ τους και τις γραβάτες τους! Μόνο τις κουκούλες δεν ανεμίζει ο αέρας και τους φερετζέδες των παλικαράδων των μολοτοφούχων, αλλά οι φερετζέδες των παλικαράδων δεν αμαυρώνουν τις γραβάτες των ελεύθερων επαγγελματιών, έτσι δεν είναι; Αλέκιαστες γραβάτες είν’ αυτές, όχι σαν κάτι άλλες που ξέρω, οι οποίες λεκιάζονται αμέσως, με μια τυρόπιτα.

Ζηλεύω τους αγωνιστές με τα μεγάλα πανό, τα μεγάλα λόγια, τις μεγάλες σιγουριές, τις έτοιμες φράσεις, τις ασίγαστες ορέξεις, όλους αυτούς που θα έχουν να θυμούνται στα γεράματα όσα εμείς οι άλλοι, οι ξενέρωτοι, που ζούμε στην εξαθλιούμενη χώρα του πτωχευμένου κράτους, θα προσπαθούμε να ξεχνάμε.

Ζηλεύω τους ανθρώπους που ζουν στην πολυτελή αυτή χώρα, όπου υπάρχουν ακόμα περιθώρια να καταστρέψουν, να μουντζουρώσουν, να γκρεμίσουν, να πετάξουν μολότοφ, κροτίδες, να κάψουν λάστιχα, να σπάσουν μούτρα και κάδους, γραφεία και κομπιούτερ, να κάνουν καταλήψεις δημόσιου χώρου και να αφήσουν τα ίχνη τους.

Πρέπει να είναι η πιο πλούσια χώρα του κόσμου, τέτοια άνετη καταστροφή, τέτοια διαρκή διεκδίκηση δεν βιώνεται αλλού. Πολύ τους ζηλεύω, εδώ στην υποβαθμισμένη πρωτεύουσα του αδύναμου, χρεωμένου, αμήχανου κράτους, που το νιώθω να κρέμεται από μια κλωστή. Ζούμε δίπλα δίπλα σε άλλη χώρα, ζούμε σε παράλληλο σύμπαν.

Μερικές φορές έχω την εντύπωση πως ούτε ψύλος στον κόρφο του Αλέξη Τσίπρα δεν θα ήθελα να ήμουν. Μπλεγμένος σε μια βρόμικη υπόθεση (μνημόνιο) την οποία αν παρατήσει θα έρθει κάποιος άλλος ιδεοληπτικός νεοφιλελεύθερος να μας την εφαρμόσει με τον χειρότερο δυνατό (Σαμαρικό ή Μητσοτακικό) τρόπο, έχει μπροστά του τεράστια νέα προβλήματα:

Ο Σόιμπλε δεν το βάζει κάτω και με τη βοήθεια του ΔΝΤ προσπαθεί να καθυστερήσει την αξιολόγηση για να βγάλει εντελώς εκτός ελέγχου την οικονομία και να μην αφήσει τον Συριζα να εφαρμόσει το "σχέδιό του" όσο αμφίβολο κι αν είναι κι αυτό.

Οι προοσφυγικές "ροές" έχουν κάνει την παραμονή μας στη ζώνη Σέγκεν συζητήσιμη, με ό,τι επιπτώσεις μπορεί να έχει μια ενδεχόμενη αποβολή μας κυρίως στον τουρισμό.

Η μόνη λύση για την ανακοπή του ρεύματος των προσφύγων φαίνεται να είναι πλέον το οριστικό κλείσιμο των συνόρων προς βορά ώστε να αποθαρρύνονται οι πρόσφυγες να έρθουν από εδώ. Αυτό σημαίνει πως δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες θα εγκλωβιστούν στην Ελλάδα που θα πρέπει να τους φιλοξενήσει και να τους θρέψει. Τα πέντε Hot Spot θα πρέπει να γίνει δεκαπέντε!

Η ελληνική κοινωνία συνεχίζει στον γνωστό ρυθμό "ο καθένας για την πάρτη του". Οι συνταξιούχοι δεν θέλουν να κοπούν κι άλλο οι συντάξεις τους, οι ελεύθεροι επαγγελματίες δεν θέλουν να πληρώσουν περισσότερα ούτε για ασφάλιση ούτε για φόρους, οι αγρότες το ίδιο, οι καναλάρχες θέλουν την γνωστή ασυδοσία τους, οι πλούσιοι αποφεύγουν πάση θυσία κάθε συνεισφορά και εξακολουθούν να κρύβουν τα χρήματά τους ... κ.ο.κ..

Δεν βάζω όλα τα αιτήματα στην ίδια μοίρα. Είναι άλλο το αίτημα για επιβίωση, άλλο η επιδίωξη για καλοπέραση και άλλο η επιθυμία για χλιδή. Ωστόσο το κύριο χαρακτηριστικό της βαλκανικής μας συμπεριφοράς είναι ότι δεν συνδιαλεγόμαστε παρά μόνο προσχηματικά και ότι στην ουσία πολεμάμε ο καθείς εναντίον όλων. Δεν ξέρω αν υπάρχει ευκολότερος δρόμος προς την κόλαση από αυτόν που έχουμε διαλέξει να τραβήξουμε.  

Δεν τα πάει καθόλου καλά η ναυτιλία!

Μεγάλα τα προβλήματα στον χώρο της ναυτιλίας. Δεν πρόκειται για κάποιο ελληνικό φαινόμενο, βέβαια, καθώς η ναυτιλία είναι ο πιο παγκοσμιοποιημένη βιομηχανία και ο μόνος ίσως οικονομικός χώρος όπου λειτουργεί ο απολύτως ελεύθερος ανταγωνισμός. Την Ελλάδα όμως την επηρεάζει περισσότερο από άλλες χώρες καθώς εδώ η ναυτιλία προσφέρει περίπου το 7% του ΑΕΠ (κάποτε έφτανε και το 30%). Να εξηγήσω όμως τι σημαίνει αυτό το "δεν πάει καθόλου καλά":

Ο δείκτης BIFEX είναι ο χρηματιστηριακός δείκτης της Ναυτιλίας. Ξεκίνησε κάποτε από τη βάση 1.000 και με τις ανόδους και καθόδους του δείχνει την κατάσταση του κλάδου. Το 2008 είχε ξεπεράσει τις 7.000. Τότε η ναυτιλία ήταν στο πικ της. Μετά το 2008 άρχισε να πέφτει. Πρόσφατα είχε καταρρεύσει επανερχόμενος στο 1.000. Μάλιστα προχτές, Τετάρτη, ο δείκτης έφτασε στο 290. Ναι, τόσο χαμηλά, στο 290. Χειρότερα κι από το ελληνικό χρηματιστήριο!

Τα αίτια πολλά. Το κυριότερο, βέβαια, η παγκόσμια κρίση του 2008 που όχι μόνο δεν έχει σβήσει αλλά αναζωπυρώνεται συνεχώς με τις πολιτικές που ακολουθούνται. Η ανάσχεση της ανάπτυξης στην Κίνα έχει συνταράξει το διεθνές εμπόριο. Ακόμη και η πτώση της τιμής του πετρελαίου μετά από μια έκρηξη αγορών του προϊόντος έφτασε στο σημείο να σταματήσουν πια οι παραγγελίες και οι παραδόσεις καθώς γέμισαν όλοι οι αποθηκευτικοί χώροι.   

Χαρακτηριστικά αναφέρω μερικά στοιχεία όπως τα συζήτησα με έναν πολύ καλό γνώστη του χώρου:

-Η μεταφορά κάρβουνου, ένας από τους πιο μεγάλους δείκτες της κατάστασης του διεθνούς εμπορίου, έχει πέσει από τους 110 εκ. τόνους ετησίως στους 60.

-Τα πλοία δένουν συνεχώς. Νεόχτιστα πλοία αποσύρονται χωρίς να κάνουν ούτε καν το παρθενικό τους ταξίδι. Ναυτιλιακές εταιρείες απολύουν προσωπικό και ελαττώνουν τα έξοδα κόβοντας ακόμα και τους καφέδες.

-Οι χώρες που δέχονται το σκραπ (τα πλοία προς διάλυση) που είναι βασικά το Μπαγκλαντές, η Ινδία και το Πακιστάν έχουν φρακάρει. Το Μπαγκλαντές ειδικά έπαψε να δέχεται παραγγελίες για σκραπ.

-Οι ναύλοι έχουν πέσει σε ιστορικό χαμηλό. Ένα πλοίο έχει λειτουργικά έξοδα γύρω στις 5-6.000 δολάρια την ημέρα συν τα χρηματοοικονομικά, δηλαδή τις αποπληρωμές δόσεων για την αγορά τους. Οι ναύλοι το 2008 έφταναν στις 80.000-100.000 δολάρια την ημέρα αποφέροντας τρελά, αμύθητα κέρδη. Κατόπιν έπεσαν στις 8.000 την ημέρα (γύρω στο 2011) και τώρα έπεσαν στις 2.000 δολάρια ημερησίως. τα πλοία κινούνται μόνο με ζημιές!

-Τα πλοία τύπου Πάναμαξ που κόστιζαν 80 εκ. δολάρια το ένα, έπεσαν στα 19 εκ. δολάρια τις τελευταίες μέρες, όταν το κόστος τους στο Ναυπηγείο είναι περίπου 22 εκ. δολάρια, δηλαδή το ναυπηγείο πουλά σήμερα με χάσιμο για να ρεφάρει κάπως τις απώλειές του. 

Δεν τα πάει λοιπόν καθόλου καλά η Ναυτιλία παγκοσμίως και αυτό έχει συνέπειες και για τη χώρα μας με τις πάρα πολλές ναυτιλιακές επιχειρήσεις και ένα πλέγμα επιχειρήσεων (τροφοδοσίας, επισκευών, πρακτορεύσεων, υπηρεσιών κλπ) που ζουν από τον κλάδο. Οι Έλληνες πλοιοκτήτες συνεχίζουν να αγοράζουν πλοία καθώς αυτή είναι η πάγια τακτική τους. Τώρα που όλες οι ξένες ναυτιλιακές επιχειρήσεις ξεφορτώνονται τα πλοία τους που είναι ζημιογόνα και τώρα που οι τράπεζες δεν δίνουν δεκάρα στη ναυτιλία, οι Έλληνες αγοράζουν πάμφθηνα ελπίζοντας πως στην άνοδο θα πουλήσουν πανάκριβα. Οι αγορές αυτές όμως δεν έχουν άμεσο αντίκρισμα. Η ελληνική οικονομία, που παίρνει πόντους από τον τουρισμό και που σιγά-σιγά, λόγω της μείωσης της κατανάλωσης, έχει διορθώσει εν μέρει ακόμα και το εμπορικό ισοζύγιο, δεν βρίσκει βοήθεια και από τον ναυτιλιακό κλάδο που παραδοσιακά της προσέφερε πολλά. 

Τι μένει να πούμε; Ότι αυτή η κατάσταση έφτασε σε τέτοιο πάτο που δεν μπορεί παρά να ανέβει και πάλι. Αυτό λένε και σε αυτό ελπίζουν όλοι οι ασχολούμενοι με τον ναυτιλιακό χώρο. Και κάνουν κουράγιο περιμένοντας. Όπως όλη η Ελλάδα ...