Τρίτη 21 Απριλίου 2020

21η Απριλίου

Από το βιβλίο μου "Τρεις Γενιές Ονείρων" που κυκλοφόρησε το 2019, θα παραθέσω σήμερα ένα κεφάλαιο. Τίτλος του "21η Απριλίου 1967". Η μέρα εκείνη όπως την είδαν τρία πρόσωπα διαφορετικά, από διαφορετικές σκοπιές. 

  • Ο Περικλής, εν ονόματι μιας επαναστατικής μαοϊκής οργάνωσης, ετοιμάζεται να καθαρίσει τον βασανιστή του στη Μακρόνησο. Θα τον προλάβει η δικτατορία.
  • Ο Χάρι Μόνταγκιου από την Νέα Υόρκη, ετοιμάζεται να μεταβεί στην Ελλάδα να λήξει κάποιες εκκρεμότητες που κρατούοαν από το μακρινό 1922. Θα τον προλάβει η δικτατορία.
  • Ο Αποστόλης είναι ένας εκ των 500 πραξικοπηματιών αξιωματικών. Θα μετάσχει στο σχέδιο "Προμηθεύς" με το οποίο οι συνταγματάρχες πρόλαβαν τις εκλογές κι έκαναν την δική τους "επανάσταση""της 21ης Απριλίου. 

Ελπίζω να σας αρέσει το απόσπασμα, είτε το έχετε διαβάσει το βιβλίο, είτε το βλέπετε για πρώτη φορά.


ΙΔ' 21η Απριλίου

Τα Χριστούγεννα του 1966 πέρασαν με την ηρεμία που, συνήθως, προηγείται σφοδρής θύελλας. Η νέα κυβέρνηση του Βασιλιά δεν πήρε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή. Η ανωμαλία που είχε προκληθεί τον Ιούλιο του '65 θα συνεχιζόταν. Ο νεαρός Κωνσταντίνος προσπαθούσε να επιβάλει μια νέα ανακτορική κυβέρνηση. Οι άνθρωποί του ασκούσαν πιέσεις, επιδίδονταν σε εκβιασμούς και μοίραζαν άφθονο χρήμα. Στόχος τους ήταν να μείνει η Ένωση Κέντρου του “Γέρου της Δημοκρατίας” μακριά απ' την εξουσία. Οι Αμερικάνοι κι η Φρειδερίκη αποτελούσαν τα κέντρα αποφάσεων που χειραγωγούσαν Βουλή και Βασιλιά. Την ίδια ώρα ο λαός είχε πιστέψει ότι είχε φτάσει η ώρα του. Πολλοί ανέμεναν ανατροπή της μετεμφυλιακής εκδικητικής ψευδεπίγραφης δημοκρατίας.
Οι προσπάθειες να γίνει κυβέρνηση χωρίς έγκριση της πλειοψηφίας απέτυχαν. Η Βουλή δεν υπέκυπτε. Οι συνεχείς διαδηλώσεις από την αριστερά, οδηγούσαν τις αντιμαχόμενες παρατάξεις στα όριά τους. Έπρεπε να βρεθεί μια λύση. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες διέξοδος είναι οι εκλογές. Αυτό, θεωρητικά, ίσχυε παντού και πάντα. Θα έπρεπε να ισχύσει και για τις κατ' όνομα δημοκρατίες όπως η ελληνική. Όμως, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, υπήρχε κι άλλη λύση, τα τανκς! Ο Βασιλιάς δεν μπορούσε να αποφεύγει άλλο πια τις εκλογές. Αν γίνονταν, ο Παπανδρέου θα έβγαινε πιο ενισχυμένος ακόμη κι από το εξωπραγματικό 53% που είχε μαζέψει το '64. Εκ των πραγμάτων, ο θρόνος έτριζε. Μαζί του κινδύνευαν το κράτος το μετεμφυλιακό και το παρακράτος. Όλα αυτά την στιγμή που ο ψυχρός πόλεμος κορυφωνόταν.
Η σφοδρή σύγκρουση είχε τις ρίζες της στην κατοχή. Μετά τις μάχες του ΕΑΜ με ΕΔΕΣ κι Εγγλέζους, και μετά τον εμφύλιο, για πρώτη φορά το καθεστώς κινδύνευε. Έστω και ψευδώς, ένα μέρος του πληθυσμού έτρεφε ελπίδες για μια ρεβάνς. Ο Περικλής ένιωθε πολύ ωραία μέσα σε αυτό το κλίμα. Μπορούσε να κινείται άνετα και να μην φοβάται τον χαφιέ της γειτονιάς ή τον μαχαιροβγάλτη Χίτη. Είχε και την ευχέρεια να εφαρμόσει το σχέδιό του χωρίς πολλές ενοχλήσεις. Ήταν σχέδιο που δούλευε χρόνια στο μυαλό του. Ο τίτλος του συνοψιζόταν στο εξής πρόσταγμα: «Καθαρίστε τον Χλέμπουρα!» Πέρασε τα Χριστούγεννα σε οικογενειακό κλίμα, ζεστά κι ωραία και μετά χάθηκε. Μόνο την Φωτεινή ενημέρωσε ότι θα εξαφανιζόταν για λίγο, για το καλό τους. Θα πραγματοποιούσε μια επιχείρηση κατά του καθεστώτος. Δεν ήθελε να μπλέξουν αυτοί αν τυχόν ο ίδιος εντοπιζόταν σαν δράστης. Ας μην ανησυχούσε, όταν όλα τελείωναν καλά, θα ξαναγύριζε.
«Φτάνει αγάπη μου, μη συνεχίζεις άλλο...» του ζήτησε η Φωτεινή, «δεν φτάνουν όσα πέρασες;»
«Όπως το λες, πέρασα τόσα. Να τα αφήσω στη μέση;»
«Πόσο ακόμα θα βγάζεις εσύ το φίδι από την τρύπα;»
«Δεν είμαι εγώ μόνο που το βγάζω. Ένας ολόκληρος λαός παλεύει γλυκιά μου.»
«Πώς αντέχεις Μακρονήσια, φυλακές κι εξορίες; Πώς το αντέχεις να σού καταστρέφουν τη ζωή; Σταμάτα, αγάπη μου!»
«Θα σταματήσω Φωτεινούλα, όμως πρώτα θα τελειώσω με τις προσωπικές δικές μου εκκρεμότητες!»
«Ποιες προσωπικές εκκρεμότητες;»
«Το χρωστάω στον εαυτό μου. Κανείς δεν με βάζει να το κάνω, το θέλω εγώ. Έζησα γι αυτή τη στιγμή!»
«Φοβάμαι! Πόσα χρόνια θα κάνω πάλι να σε ξαναδώ;»
«Αν όλα πάνε καλά, θα έρθω να κάνουμε Πάσχα μαζί.»
«Είναι τόσο μεγάλη ανάγκη να γίνει οπωσδήποτε αυτό που θα επιχειρήσεις;»
«Σου λέω ότι το κάνω για μένα. Δική μου επιχείρηση είναι. Το έχω στο νου μου είκοσι χρόνια. Γι αυτό ζούσα, για να εκδικηθώ! Θα το κάνω τώρα που έχω την ευκαιρία, αλλιώς, δεν θα ησυχάσω μέχρι να πεθάνω.»
«Ποιον θα εκδικηθείς; Εκείνον στη Μακρόνησο;»
«Ναι. Αυτόν που ευθύνεται για όλες μας τις συμφορές! Μου έκανε στο Σύρμα όσα δεν έχει πάθει άνθρωπος! Αυτός μας χώρισε. Ήταν πίσω από τον δικαστή όταν ζήτησα την αναγνώριση! Δεν είναι άνθρωπος, Φωτεινούλα. “Κτήνος” ήταν το όνομά του. Αυτός με κατήγγειλε και για την ανυποταξία.»
«Γιατί; Είχε προσωπικά μαζί σου; Τον ήξερες και πριν;»
«Δεν ξέρω. Πιστεύω ότι κατέστρεψε και το ληξιαρχείο! Εξαιτίας του ήμουν εξορία, εξαιτίας του σε έχασα κι εσένα και το παιδί. Ευθύνεται για όλα τα βάσανα της ζωής μου.»
«Και της δικής μου» τον διόρθωσε.
«Ναι, Φωτεινούλα, και της δικής σου! Δεν θα ησυχάσω αν δεν τελειώσω μ' αυτό το τέρας. Μάς χώρισε και κατάστρεψε όλη μας τη ζωή. Δεν ξέρω γιατί το έκανε, ξέρω όμως πως θα τον εκδικηθώ! Κάθε βράδυ βλέπω εφιάλτες! Αν δεν ξοφλήσω αυτό το χρέος δεν θα νιώσω ελεύθερος ποτέ!»
«Φοβάμαι» επανέλαβε η Φωτεινή.
«Μην φοβάσαι καθόλου, τα έχω υπολογίσει όλα. Δεν ξέρει ότι είμαι στην Ελλάδα και δε με περιμένει. Είναι εύκολος στόχος. Κι ούτε θα με πιάσουν. Έχω πολλούς τρόπους για να ξεφύγω από εκεί που θα χτυπήσω. Μη φοβάσαι, τα υπολόγισα όλα σωστά, θα είναι μια εύκολη δουλειά.»
«Κανένας σκοτωμός δεν είναι εύκολος. Φοβάμαι.»
«Ξέρω το δρομολόγιό του. Κάθε Παρασκευή πάει στο γραφείο του νωρίς. Περνάει με τα πόδια από εκεί όπου θα του την στήσω. Τα έχω μελετήσει όλα, αγάπη μου.»
«Δεν μπορώ να σού πω “καλή επιτυχία”. Θέλεις να σκοτώσεις άνθρωπο» είπε η Φωτεινή.
«Όχι άνθρωπο αγάπη μου, ένα κτήνος είναι!»
Η απόπειρα εκτέλεσης του Χλέμπουρα ήταν για την Παρασκευή πριν την Μεγάλη Εβδομάδα του '67. Ο Περικλής ένιωθε σαν έτοιμος από καιρό. Ο Κλεόβουλος-Χλέμπουρας-Κτήνος είχε αποστρατευτεί “ευδοκίμως” πέρσι κόντρα στην επιθυμία του. Στα εξηνταπέντε δεν μπορούσε να κάτσει άλλο στον στρατό. Κάποιοι περίμεναν την αποστρατεία του για να τον διαδεχθούν. Τώρα, σαν ιδιώτης, ήταν εύκολος στόχος. Θα τον χτυπούσε και θα εξαφανιζόταν.
Έτσι κι αλλιώς η χώρα όδευε σε εκλογές με αναταραχή. Άλλοι ήλπιζαν, άλλοι φοβόντουσαν, άλλοι έκαναν σχέδια κι άλλοι οργάνωναν συνωμοσίες. Οι εκλογές είχαν προκηρυχτεί για τις 20 του Μαΐου του '67. Ο κόσμος περίμενε την λήξη της ανωμαλίας που κρατούσε δυο χρόνια. Σύντομα ο Παπανδρέου θα ήταν και πάλι στην κυβέρνηση κι αυτή τη φορά πανίσχυρος. Όχι πως πίστευε στον Γέρο ο Περικλής. Ήλπιζε, όμως, ότι με την εκλογή του θα περιόριζε τα γεράκια και το παρακράτος.
«Δεν θα κάτσω και να περιμένω τον Γέρο να φροντίσει τα θέματά μου. Μπορώ και μόνος μου» σκέφτηκε.
Στο ξενοδοχείο που έμεινε, το βράδυ πριν την ενέδρα, ο Περικλής δεν κοιμόταν. Το πρωί θα έπαιρνε την εκδίκησή του. Πριν ξημερώσει προσπάθησε να ηρεμήσει για να είναι απόλυτα συγκεντρωμένος στον στόχο του. Πάγωσε όταν άκουσε τον θόρυβο που κάνουν οι ερπύστριες των τανκς. Κατάλαβε ότι είχε ξεσπάσει πραξικόπημα. Θα άρχιζαν συλλήψεις. Το σχέδιο για τον Χλέμπουρα είχε χαλάσει λόγω ανωτέρας βίας.
Δεν ήξερε με ποιον να τα βάλει. Καταριόταν την ατυχία να συμπέσει η ενέδρα με το πραξικόπημα. Πολλοί το περίμεναν πως θα ξεσπούσε. Η άτυχη, δόλια πατρίδα του έμπαινε σε νέα περιπέτεια. Νέα μαρτύρια περίμεναν τους συνήθεις υπόπτους. Ανάμεσά τους κι αυτός. Η αστυνομία γνώριζε το ξενοδοχείο του. Το είχε δηλώσει στα πλαίσια των όρων με τους οποίους είχε επαναπατριστεί. Από το ραδιόφωνο άκουσε εμβατήρια. Από στιγμή σε στιγμή θα έρχονταν να τον πιάσουν. Έπρεπε να προετοιμαστεί γι αυτό.
Πρόλαβε να πετάξει το όπλο του και τις σφαίρες. Δεν είχε καιρό να τα κρύψει. Τα τύλιξε σε πανιά και τα έριξε σε ένα σκουπιδοτενεκέ. Ξαναμπήκε στο δωμάτιό του. Όταν ήρθαν να τον πάρουν δεν πρόβαλε αντίσταση. Ψύχραιμος κι έτοιμος από καιρό, πήρε μια κουβέρτα και τους ακολούθησε. Τον μετέφεραν στον Ιππόδρομο όπου βρήκε γνωστούς και παλιούς συντρόφους του. Τους φρουρούσαν στρατιώτες που έλεγαν πως είχαν κάνει “επανάσταση”. Ανέφεραν κάποιον Παπαδόπουλο. Ήταν γνωστός από προβοκάτσιες που είχε κάνει στον Έβρο πριν λίγα χρόνια. Ήταν ο εγκέφαλος του πραξικοπήματος, ο ισχυρός άντρας της νέας κατάστασης.
Σκέφτηκε την ειρωνεία της τύχης. Τη μέρα της ενέδρας οι συνταγματάρχες είχαν επαναστατήσει! Ο Χλέμπουρας αντί για το ταξίδι στον κάτω κόσμο, κέρδιζε θέση στην επετηρίδα της νέας εξουσίας. Ο Περικλής ανέμενε την καινούρια εξορία. «Πόσα χρόνια θα κρατούσε αυτή τη φορά;» αναρωτιόταν. Άλλοι ήταν ανήσυχοι κι άλλοι φοβισμένοι. Παλιές καραβάνες, σαν τον Περικλή, κρατούσαν την ψυχραιμία τους. Σκεφτόταν σε ποιο νησί θα τους πήγαιναν άραγε ... στην Ικαρία; στη Λέρο; στα Γιούρα; Μόνο στη Μακρόνησο να μην τους πήγαιναν. Όχι για τον Χλέμπουρα αλλά για τα φαντάσματα που θα ήταν ακόμα ολοζώντανα εκεί. «Μια μέρα θα βρω ξανά την ευκαιρία και θα εκδικηθώ.» σκεφτόταν.
«Μας πάνε στη Γυάρο» είπε ένας δίπλα του.
Ένιωθε παλιοκαραβάνα. Δεν τον ένοιαζε η εξορία, δεν την φοβόταν. Το μόνο που τον έκαιγε ήταν που ο Χλέμπουρας είχε ξεφύγει κι όταν, μάλιστα, τον είχε στο χέρι.
.....................................
Στο Μανχάταν, ο εξηνταεπτάχρονος Χάρι Μόνταγκιου είχε πολλή δουλειά στο γραφείο του. Ήταν πάνω στο Κράισλερ Μπίλντινγκ, τον πιο εντυπωσιακό και art deco ουρανοξύστη της Νέας Υόρκης. Όλες οι δουλειές πήγαιναν καλά. Πολύ σύντομα θα ήταν πάλι μεγιστάνας του χρήματος. Ήταν πολυάσχολος κι οι γραμματείς του δεν τον έδιναν στο τηλέφωνο. Η Δάφνη, η γυναίκα του, ήταν μια από τις ελάχιστες εξαιρέσεις στον κανόνα. Ο Χάρι σήκωσε το τηλέφωνο. Της απάντησε με τη συνήθη του ευγένεια και μια επιπλέον γλύκα. Είχαν δεκαεπτά ανέφελα χρόνια γάμου πίσω τους.
«Έλα αγάπη μου» της είπε, «τι συμβαίνει;»
«Το ταξίδι μας Χάρι. Πρέπει να πάρει αναβολή.»
Ο τόνος της φωνής της περιείχε μιαν ευδιάκριτη θλίψη.
«Είναι δυνατόν; Το ήθελες τόσο πολύ. Γιατί;»
«Δεν είναι δική μου επιθυμία» του είπε από την άλλη άκρη της γραμμής. «Στην Ελλάδα έγινε πραξικόπημα και ήδη κήρυξαν στρατιωτικό νόμο!»
«Ο Βασιλιάς, ε; Καλά μου το έλεγε ο Μπομπ.»
«Δεν ήταν ο Βασιλιάς. Οι συνταγματάρχες το έκαναν. Τι σημασία έχει, όμως; Τα σχέδια μας χάλασαν.»
«Τα παιδιά ήθελαν να ζήσουν το Πάσχα στην Ελλάδα.»
«Υποσχέθηκα να τους στείλω το καλοκαίρι με γκρουπ. Αν θέλεις, πάμε κι εμείς» είπε η Δάφνη.
«Το ξέρεις πως το καλοκαίρι δεν θα πάρω ούτε ανάσα. Αν θέλεις, πήγαινε εσύ με τα παιδιά.»
Ο Χάρι Μόνταγκιου γνώρισε την Δάφνη Ευστρατίου το '49. Έρωτας με την πρώτη ματιά παρά την διαφορά ηλικίας. Σαράντα εννιά εκείνος, τριάντα τριών εκείνη. Ήταν μεγάλη η απόσταση, αλλά, δεν τους ένοιαξε. Η αδικοχαμένη Κατερίνα της Σμύρνης είχε παίξει ρόλο στο να ερωτευτεί μιαν άλλη Ελληνίδα. Η Δάφνη ήταν εξαιρετική, όμορφη και δυναμική, ικανή για επιχειρήσεις και για οικογένεια. Τον είχε βοηθήσει με τις επιχειρήσεις. Μετά την ολοκληρωτική απώλεια του '29, ο Χάρι είχε ορθοποδήσει πάλι. Χρησιμοποίησε για ενέχυρο τα κοσμήματα της Κατερίνας και του πατέρα της, αντικείμενα μεγάλης αξίας. Το κεφάλαιο αυτό κι η δουλειά του, μεγάλωσαν την επιχείρηση. Ήταν πια πολύ πλούσιος, με κεντρικά γραφεία στο Κράισλερ Μπίλντιγκ.
Παντρεύτηκαν το '50. Έκαναν δυο παιδιά, τον Στέφαν και την Τζόρτζια. Τα μεγάλωσαν με αγάπη. Η Δάφνη φρόντισε να μάθουν ελληνικά. Τα μιλούσαν στο σπίτι κι έτσι είχε μάθει τη γλώσσα -σπαστά βέβαια- κι ο Χάρι. Είχε κάνει και μερικά μαθήματα. Ο Χάρι της είχε πει για την Κατερίνα, την Σμύρνη και την περιουσία που του είχε εμπιστευτεί ο πατέρας της. Της είχε εξηγήσει ότι χάρη σ' αυτή την περιουσία είχε φτιάξει δυο φορές τη ζωή του. Θεωρούσε χρέος του να βοηθήσει τον γιο και την εγγονή της Κατερίνας που ζούσαν δύσκολα. Η Δάφνη ήξερε όσα είχε μάθει ο Μάθιου Ρίβερς όσο ήταν στην Ελλάδα. Ήξερε τα βάσανα αυτών των ανθρώπων. Συμφωνούσε πως το χρέος έπρεπε να ξεπληρωθεί. Το ταξίδι στην Ελλάδα θα είχε κι αυτόν τον σκοπό, τώρα όμως πήρε αναβολή.
«Θα κανονίσουμε αυτό το ταξίδι του χρόνου ή μετά.»
«Σύμφωνοι» της είπε. «Καλύτερα και για μένα.»
«Θα ξεπληρώσουμε το χρέος σου στους ευεργέτες σου.»
«Ο Ευγενίδης μου έφτιαξε δυο φορές τη ζωή και την περιουσία! Άραγε θα φύγουν σύντομα οι συνταγματάρχες ή θα καθίσουν στο σβέρκο των Ελλήνων για καιρό;»
«Θα ξέρει να σού πει λεπτομέρειες ο Χάουαρντ.»
Ο Χάουαρντ ήταν υποπρόξενος των ΗΠΑ. Ανήκε στο υψηλόβαθμο προσωπικό της πρεσβείας στην Ελλάδα. Γνώριζε πολλά χρόνια τον Χάρι Μόνταγκιου. Εκτός από την εκτίμηση, του χρωστούσε αρκετές χάρες.
«Δεν πειράζει. Κάθε εμπόδιο σε καλό» είπε η Δάφνη.
................................................
Ο Αποστόλης είχε ενεργή συμμετοχή στον Σύνδεσμο των Αξιωματικών. Έβλεπε τον ξεπεσμό του κοινοβουλευτισμού. Οι συνεχείς κινητοποιήσεις των αριστερών και των συνοδοιπόρων τους επέβαλαν πια την επέμβαση του στρατού. Αυτό πίστευε ο Αποστόλης κι ανέμενε δράση. Το ίδιο και πολλοί συνάδελφοί του. Η κατάσταση έπρεπε να εκκαθαριστεί.
Το έθνος έπρεπε να σωθεί από τον κομμουνισμό, που δεν είχε εξαλειφθεί με τον συμμοριτοπόλεμο. Νά που απειλούσε και πάλι την πατρίδα. Ανησύχησε όταν προκηρύχτηκαν οι εκλογές του Μάη του '67. Όλοι έλεγαν πως χρειαζόταν ένας λοχίας για να σώσει τη χώρα. Αν δεν γινόταν κάτι, θα κέρδιζε τις εκλογές η Ένωση Κέντρου με συνέπειες καταστροφικές. Οι στρατηγοί όλο το συζητούσαν κι όλο το ανέβαλαν, το ίδιο κι ο Βασιλιάς. Ευτυχώς οι συνταγματάρχες κινήθηκαν έγκαιρα κι έσωσαν τη χώρα. Η πιο μεγάλη επιτυχία τους ήταν που η επανάσταση επιβλήθηκε αναίμακτα. Σπουδαίο κατόρθωμα με τις συνθήκες που υπήρχαν. Παντού τριγύρω παραμόνευαν εχθροί οπλισμένοι με ρώσικα όπλα.
«Προσέξτε παλικάρια μου» τους είχε πει, αρχές του ’67, ένας απόστρατος που γνώριζε πολλά. «Αν γίνει πραξικόπημα, θα έχει κεφαλή τον Βασιλιά και τους στρατηγούς. Αν κινηθείτε μόνοι σας θα φάτε το κεφάλι σας.»
«Πάντα υπό τον Βασιλιά, στρατηγέ» είχε απαντήσει.
Ο στρατηγός δεν ήξερε τι έτρεχε στον στρατό, κυρίως, μετά το '61. Οι κατώτεροι αξιωματικοί θεωρούσαν την ηγεσία βραδυκίνητη και τον Βασιλιά διστακτικό. Χωρίς τις ιδέες του Παπαδόπουλου το καθεστώς διέτρεχε θανάσιμο κίνδυνο.
«Να προσέξεις, Αποστόλη. Αποτυχημένο πραξικόπημα ίσον προδοσία. Ποινή είναι ο θάνατος! Πάντα υπό τον Βασιλιά να κινείσαι, παιδί μου πάντα με την νομιμότητα.»
«Έχετε δίκιο στρατηγέ» έλεγε ο Αποστόλης. «Όλα θα γίνουν υπό την Αυτού Μεγαλειότητα.»
Ήξερε ότι ο στρατηγός δεν είχε δίκιο. Η επέμβαση όπως την ήθελαν οι στρατηγοί δεν θα είχε αποτέλεσμα. Θα έδινε την ευκαιρία στους αριστερούς να δυσφημίσουν τον στρατό. Θα στρεφόταν ενάντια στον ίδιο τον βασιλιά. Η επανάσταση θα έπρεπε να έχει ξεκάθαρη ιδεολογία και ικανή διάρκεια. Αυτό, στην γεμάτη σύγχυση και χάος δεκαετία του '60, μόνον ο ΙΔΕΑ κι ο Παπαδόπουλος το μπορούσαν. Γι αυτό ο Αποστόλης ήταν με τους συνταγματάρχες.
Δεν θα ξεχνούσε ποτέ το βράδυ της Πέμπτης της 20ης Απριλίου, την παραμονή της επανάστασης. Περίμενε με αγωνία να μάθει τις αποφάσεις της σύσκεψης των συνταγματαρχών. Γινόταν στο σπίτι του Μπαλόπουλου στη Νέα Σμύρνη. Υπήρχε μεγάλη ένταση εκείνες τις ιστορικές στιγμές. Αργά το βράδυ δόθηκε το σύνθημα. Έπρεπε να κινηθούν όλοι σύμφωνα με τα επιχειρησιακά σχέδια. Η επανάσταση είχε ξεκινήσει. Όλα ήταν υπό τον έλεγχο των συνταγματαρχών. Όταν θα ξυπνούσαν, το πρωί, οι στρατηγοί θα διαπίστωναν πως είχαν πιαστεί στον ύπνο! Ήταν συναρπαστικές οι στιγμές που έζησε ο Αποστόλης. Από τις δύο το πρωί της 21ης ως τις έξι τα ξημερώματα. Όλα αξέχαστα και λαμπρά! Με τον λόχο του είχε συλλάβει -αυτός, ένας απλός λοχαγός- ανώτατους αξιωματικούς στα ίδια τους τα σπίτια. Υποστρατήγους, συνταγματάρχες κι έναν ταξίαρχο είχε μαζέψει. Τους έκλεισε στο Πεντάγωνο. Εφάρμοσε πιστά μια παραλλαγή του σχεδίου “Προμηθεύς”. Έπαιξε το κεφάλι του κορώνα γράμματα, αυτός ένας κατώτερος να συλλαμβάνει τους ανωτέρους του!
Πεντακόσιοι πιστοί αξιωματικοί, είχαν παίξει το κεφάλι τους εκείνο το βράδυ κι είχαν βγει νικητές. Όπως το 1909, όταν ο στρατιωτικός σύνδεσμος στο Γουδί είχε σώσει την Ελλάδα. Έτσι κι η δική τους επανάσταση δεν άφησε τους ηττημένους κομμουνιστές να πάρουν ρεβάνς και να αλώσουν τη χώρα. Μια νίκη του γέρο-Παπανδρέου και του Ανδρέα τον Μάη, αυτοί θα την πανηγύριζαν. Το σχέδιο “Περικλής” που είχε αλλάξει το '61 το εκλογικό αποτέλεσμα δεν μπορούσε να εφαρμοστεί ξανά. Τώρα δεν έπρεπε κάν να γίνουν εκλογές.
«Λοχαγέ, ο “Προμηθεύς” τίθεται σε εφαρμογή στις δύο το πρωί. Στη μονάδα σου κι επιφυλακή!» τον ειδοποίησαν.
«Δόξα τω Θεώ, ταγματάρχα, επιτέλους!» απάντησε ο Αποστόλης στον σύνδεσμο που τον είχε επισκεφθεί προσωπικά.
«Μπουραντά, να προσέχεις! Θα συλλάβεις ανωτάτους αξιωματικούς. Μην διστάσεις στιγμή. Εντάξει;»
«Μην ανησυχείτε, θα εκτελέσω την αποστολή. Είμαι έτοιμος για όλα. Η επανάσταση θα πετύχει!»
«Εμπρός, λοιπόν. Για το Έθνος, γαμώ το Χριστό μου!» είπε εκείνος με ένα φιλικό χτυπηματάκι στην πλάτη. «Για την πατρίδα, ρε μαλάκα, για την πατρίδα!»
«Για την πατρίδα, και για την επανάσταση!» απάντησε ο Αποστόλης χαιρετώντας στρατιωτικά ευθυτενώς.
Ήταν συγκινημένος, κι άθελά του, χτύπησε τις μύτες των παπουτσιών του. Το είχε μάθει στη Γερμανία το '43-’44. Εκτέλεσε την αποστολή του ευσυνείδητα. Το ίδιο έκαναν όσοι είχαν αναλάβει να εφαρμόσουν το σχέδιο. Δεν ήταν εύκολο. Πεντακόσιοι μόνο μυημένοι αξιωματικοί έπρεπε να κινήσουν δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες. Θα εξουδετέρωναν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας. Έπρεπε να δέσουν σε μια νύχτα περίπου οχτώ εκατομμύρια Έλληνες.
«Παναγίτσα μου, αν το καλοσκεφτείς ήταν τρέλα αυτό που κάναμε σκεφτόταν ο Αποστόλης. Θυμόταν τις μεγάλες στιγμές. Ώ, του θαύματος! Ο Βασιλιάς συναίνεσε και το κίνημα επικράτησε! Τι συγκίνηση! Τέλεια λειτουργία της δημοκρατίας ήταν η συγκέντρωσή μας στον διάδρομο του ΑΓΕΣ το πρωί της 21ης! Είχαμε συλλάβει στρατιωτικούς, πολιτικούς, πολίτες, ακόμα και τον Βασιλιά, μέσα σε τέσσερις ώρες. Εκεί, στο Γενικό Επιτελείο φτιάξαμε όλοι μαζί την επαναστατική κυβέρνηση. Ήμουν τυχερός που μετείχα σ' αυτή την μυσταγωγία! Λες κι έβγαινε η τελετή κατ’ ευθείαν από το ένδοξο αυτοκρατορικό παρελθόν των Ελλήνων. Σε ένα πλατύ διάδρομο ακούγονταν από τον Παπαδόπουλο ονόματα για υπουργοί της κυβέρνησης. Με ένα βροντερό “ναι” ή “όχι” εμείς εγκρίναμε ή απορρίπταμε. Μόνο στο Βυζάντιο έβρισκε κανείς τέτοιες περιπτώσεις. Τότε που ο στρατός ανέβαζε στην ασπίδα τον αυτοκράτορα και τον ενθρόνιζε με τη δύναμή του».
Αυτές οι σκέψεις κρατούσαν τον Αποστόλη ζωντανό. Δεν θα πρόδιδε ποτέ αυτό που έζησε εκείνη την ημέρα. Δεν θα άλλαζε ποτέ τα ιδανικά για τα οποία ρίσκαρε τη ζωή του.
«Η επανάσταση θα αλλάξει την Ελλάδα, πατέρα» έλεγε στον απόστρατο Κλεόβουλο.
«Μην ενθουσιάζεσαι, παιδί μου. Να ξέρεις, στο στρατό δεν έχει λογική. Υπάρχει μόνο η δύναμη κι η θέση που έχεις. Από κοντά μετράνε κι οι γνωριμίες. Γι αυτό, να εκμεταλλευτείς τη νέα κατάσταση, να πάρεις βαθμούς, να ανέβεις.»
Ο Κλεόβουλος ήθελε πάντα να του δείχνει το συμφέρον του και να τον κάνει προσεκτικό.
«Ο στρατός για μένα, πατέρα, σημαίνει πειθαρχία και τάξη, σημαίνει δικαιοσύνη.»
«Θα προσγειωθείς κι εσύ κάποτε!»
«Δεν βάζω το προσωπικό όφελος πάνω από την χώρα.»
«Τι να σού πω, γιε μου. Μου φαίνεται λίγο βλαμμένος. Από εκείνην θα πήρες.»
«Πάλι ...»
Κάτι πήγε να πει ο Αποστόλης σχετικά με το “εκείνην” αλλά ο Χλέμπουρας τον έκοψε απότομα.
«Μην πεις τίποτε. Άκουσες; Τίποτε! Δεν θα κάτσω να ακούσω κουβέντα γι αυτήν!»
Δεν ήθελε ούτε κάν να ακούει το όνομά της. Η «εκείνη» ήταν ακατονόμαστη. Ο Μπουραντάς δεν είχε συμβιβαστεί ποτέ με το γεγονός ότι ο Αποστόλης δεν ήταν μόνο δικό του παιδί. Δυστυχώς, ήταν και δικό της. Ακριβώς γι αυτό θεωρούσε πως κι ο γιος του ήταν λίγο βλαμμένος, όπως εκείνη! Δεν μπορούσε να τα έχει κανείς όλα σε τούτη τη ζωή. Δεν θα το συζητούσε, όμως, και δεν έβαζε κανέναν κριτή στις απόψεις του. Ειδικά με τον Αποστόλη δεν ήθελε να λένε κουβέντα. Δεν είχε τίποτε να του πει, να του διηγηθεί. Ο Αποστόλης, από την πλευρά του, θα ήθελε να μάθει για τη μάνα του. Παλιά το είχε επιδιώξει χωρίς αποτέλεσμα. Το θέμα ήταν απαγορευμένο κι εκνεύριζε πολύ τον πατέρα του. Πλέον, δεν το έθιγε καθόλου.
«Κανείς δεν θα νοιάζεται για σένα αν δεν προσέχεις τον εαυτό σου» είπε ο Χλέμπουρας. «Τώρα με την κατάσταση είναι η ευκαιρία σου.»
Ο Αποστόλης προτιμούσε να είναι ιδεολόγος. Ίσως αυτό να τον εξέθετε σε κινδύνους, όμως τον έκανε να νιώθει καλά. Ο γερο-Χλέμπουρας είχε ζήσει σε άλλες, πιο μαύρες, εποχές. Τα προσωπικά πάθη, τότε, ξεπερνούσαν την εθνική ανάταση κι η επιβίωση ήταν ο πρωταρχικός κανόνας. Τώρα, όμως, άλλαζαν αυτά. Μια νέα, φωτεινή, περίοδος είχε χαράξει στην Ελλάδα, η ελληνοχριστιανική εποχή!
Σκεφτόταν πως ο γιος του ο Κλεμπ θα τον καταλάβαινε καλύτερα. Ζούσε σε μια χώρα, την Γερμανία, με μεγάλη ιστορία και δύναμη. Από εκεί θα έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά. Η Γερμανία είχε ανακάμψει μέσα σε είκοσι μόλις χρόνια. Η κατεστραμμένη κι ηττημένη του πολέμου είχε μετατραπεί πάλι στο εργαστήρι της Ευρώπης. Οι Έλληνες, νικητές πριν είκοσι χρόνια, τώρα ήταν στα πόδια της. Παρακαλούσαν για δουλειά σαν μετανάστες στα εργοστάσια των ηττημένων. Αυτό έδειχνε στον Αποστόλη πόσο μεγάλη χώρα ήταν η Γερμανία. Ο γιος του ήταν τυχερός να έχει μητέρα Γερμανίδα.
«Τι γίνεται ο εγγονός μου;» ρώτησε ο Χλέμπουρας λες κι είχε διαβάσει τις σκέψεις του.
«Είναι μια χαρά. Πριν λίγο μιλήσαμε στο τηλέφωνο» του απάντησε ο Αποστόλης.
«Μας πιέζουν πολύ οι Αμερικάνοι, πατέρα» είπε η Όλγα. «Θέλουν να πείσουμε τον Κλεμπ να δουλέψει γι αυτούς.»
«Ανοησίες!» είπε ο Χλέμπουρας. «Εγώ προσωπικά δεν θέλω καθόλου να μπλέξει ο εγγονός μου με τους Γιάνκηδες. Δεν τους εμπιστεύομαι. Είναι πολύ χύμα, δεν είναι κύριοι όπως οι Άγγλοι ή οι Γερμανοί.»
«Φοβάμαι μήπως τώρα που άλλαξε η κατάσταση στην Ελλάδα οι πιέσεις μεγαλώσουν. Τώρα θα μάς πιέζουν κι από την κυβέρνηση» είπε η Όλγα.
«Θα δούμε τι θα κάνουμε» είπε ο Αποστόλης.
Είπε «θα δούμε» αλλά δεν είχε αυταπάτες. Ήταν στο Σύνδεσμο Αξιωματικών και στήριζε την επανάσταση. Θα ήθελε να μπει κι ο γιος του πιο ενεργά στο στρατόπεδο αυτό, γιατί ήταν ιδεολόγος. Όχι από φόβο ή συμφέρον. Δεν φοβόταν τον κομμουνισμό όπως άλλοι που αυτήν τη δικαιολογία πρόβαλαν για κάθε στραβό ή λάθος.
Ο Αποστόλης ήξερε πως στην πραγματικότητα τέτοιος κίνδυνος δεν υπήρχε. Δεν είχε βρεθεί στα χέρια τόσων και τόσων συλληφθέντων ούτε ένα όπλο ή μια χειροβομβίδα. Δεν φοβόταν τους κόκκινους ούτε στ’ αλήθεια ούτε προσχηματικά. Ούτε το έκανε για να ανέβει στην ιεραρχία. Ήξερε την αξία του κι είχε την πεποίθηση ότι θα ανέβαινε με το σπαθί του κι όχι χάρη στις γνωριμίες του. Ό,τι έκανε το έκανε γιατί ήθελε μια Ελλάδα περήφανη κι ανεξάρτητη από Εβραίους και ξένους. Ονειρευόταν να γίνει κι εδώ, στην χώρα του πολιτισμού και της ορθοδοξίας, μια κοσμογονία. Ονειρευόταν κάτι σαν αυτό που είχε πετύχει ο Νάσερ στην Αίγυπτο. Αυτό περίμενε από την εθνική κυβέρνηση και τον Γεώργιο Παπαδόπουλο. Αυτό τον είχε ενθουσιάσει εκείνο το ιστορικό πρωινό της 21ης στον διάδρομο του Γενικού Επιτελείου.
«Βέβαια εμείς τον στρατηγό Σπαντιδάκη εγκρίναμε για πρωθυπουργό κι ο Κόλλιας έγινε. Ένας στρυφνός δικαστικός!Όμως κι αυτό μικρή σημασία έχει. Το σημαντικό είναι ότι όλοι τους υποκλίθηκαν στην δύναμη και στην αποφασιστικότητά μας. Ακόμα κι η Αμερική μάς αποδέχτηκε. Με μια επιχείρηση αστραπή, τους πιάσαμε στον ύπνο και κερδίσαμε τη χώρα. Χιλιάδες αριστεροί μαζεύτηκαν, στον Ιππόδρομο ή στην ΑΕΚ. Εκατοντάδες πολιτικοί γέμισαν τα κρατητήρια. Η “πολιτική ηγεσία του τόπου" -θρασύδειλοι φωνακλάδες- κλείστηκαν στα στρατόπεδα. Παρακαλούσαν να μάθουν για την προσωπική τους τύχη. Ακόμα κι ο Βασιλιάς βρέθηκε δέσμιος της θέλησής μας. Νιώθαμε το βάρος της ευθύνης με την τύχη της χώρας στα χέρια μας. Τουλάχιστον έτσι νομίζαμε. Η συνέχεια έδειξε πως δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα!» σκεφτόταν ο Αποστόλης.
Νοσταλγούσε τις μεγάλες στιγμές κι ιδιαίτερα εκείνη τη μεγάλη μέρα που η Ελλάδα είχε αλλάξει δρόμο αμετάκλητα.
«Τι λέει ο Κλεμπ για όσα γίνονται εδώ;» είπε η Όλγα.
«Του μίλησα χτες στο τηλέφωνο. Μου τα μάσαγε.»
«Εννοείς ότι ήταν εναντίον;»
«Όχι βέβαια. Εκεί έξω τα βλέπουν εύκολα. Δημοκρατία, ατομικές ελευθερίες, μπλα-μπλα. Εμείς δίνουμε τις μάχες για να κοιμούνται εκείνοι ήσυχοι» είπε ο Αποστόλης.
.......................................................
Η νέα Ελλάδα του 20ου αιώνα δεν είχε ομαλή γέννα. Είχε προκύψει από καισαρική τομή. Γενέθλια πράξη της ήταν το 1922, ο τραγικός ενταφιασμός της Μεγάλης ιδέας. Εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση, τερμάτισαν τα όνειρα. Τέρμα τα όνειρα για την ανάκτηση της Πόλης. Τέρμα οι θρύλοι με τα μισοψημένα ψάρια του αυτοκράτορα στο Μπαλουκλί που τον περίμεναν. Όταν γύριζε στον θρόνο του, θα γύριζαν επιτέλους να τηγανιστούν κι από την άλλη μεριά. Μια Ελλάδα χωρίς την κόκκινη μηλιά και τον μαρμαρωμένο βασιλιά. Το μόνο όνειρο που της έμενε ήταν η επιβίωση σε έναν κόσμο εχθρικό. Έτσι ξεκίνησε η δεύτερη εκατονταετία του νεοελληνικού κράτους, σε πιο ρεαλιστική βάση. Η χώρα είχε μεγαλώσει κι είχε πληθυνθεί. Κράτος με βιώσιμη έκταση και, σχεδόν, ομοιογενή ελληνικό πληθυσμό. Ένα κράτος κι ένα έθνος, έστω κι αν ήταν γεμάτο με “τουρκόσπορους”, ανίκανο να θρέψει τον πληθυσμό του. Έστω κι αν έστελνε τους υπηκόους του κατά κύματα στην ξενιτιά, στη νέα οικονομική προσφυγιά.
Το κόστος της ομογενοποίησης ήταν υψηλό. Πλήρωσαν με το αίμα και τις ζωές τους οι πρόσφυγες κι οι αδικοχαμένοι. Στα πεδία των μαχών, στα τάγματα εργασίας, στις φωτιές. Περιουσίες φτιαγμένες με κόπους γενεών χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή. Οικογένειες ξεκληρίστηκαν κι άνθρωποι αξιοπρεπείς ένιωσαν τον φόβο να τους παραλύει. Η δημιουργία βιώσιμης κρατικής οντότητας πληρώθηκε ακριβά. Ενάμισι εκατομμύριο Ρωμιών έχασαν τις πατρογονικές εστίες. Έχασαν τους τόπους όπου μιλούσαν για τρεις χιλιάδες χρόνια την ελληνική γλώσσα. Θεσμοί δυτικού ευρωπαϊκού τύπου επιβλήθηκαν. Το μεγάλο μέρος του ελληνισμού μαζεύτηκε στα σύνορα της επικράτειας. Η νέα Ελλάδα είχε πολλά προβλήματα να λύσει. Κυριότερο και πιο εκρηκτικό ήταν η απορρόφηση των νεοφερμένων. Ανεργία και φτώχεια τους βασάνιζαν. Η μετανάστευση στερούσε την χώρα από το ανθρώπινο δυναμικό της.
Πριν ακόμα λύσει οποιοδήποτε πρόβλημά της η Ελλάδα, μπλέχτηκε σε έναν νέο πόλεμο. Αντίπαλός της η πιο δυνατή πολεμική μηχανή της εποχής, ο Άξονας. Οι Ιταλοί το '40 κι οι Γερμανοί το '41, με ή χωρίς τελεσίγραφα, εισέβαλαν στη χώρα και την κατέκτησαν.
Πέντε μήνες πολέμησαν οι Έλληνες σκληρά. Στα βουνά της Πίνδου, στα οχυρά του Ρούπελ και στην Κρήτη. Κράτησαν όσο μπορούσαν. Κατόπιν επιβλήθηκε τριπλή κατοχή Ιταλών, Γερμανών και Βουλγάρων. Οι απώλειες ήταν τρομακτικές σε ανθρώπους κι υποδομές. Η χώρα υπέφερε από την πείνα κι από τη σκλαβιά. Κάηκαν ολόκληρα χωριά και στήθηκαν στον τοίχο συνοικίες για αντίποινα. Κι ύστερα ήρθε ο εμφύλιος. Αδελφοκτόνος κι εξοντωτικός, προκάλεσε περισσότερα θύματα κι από αυτά των πολέμων. Ένας εφιάλτης. Αιμορραγούσε η χώρα όταν οι άλλοι λαοί επούλωναν πληγές και προχωρούσαν. Τέσσερις αιμοδιψείς δεκαετίες γεμάτες πολέμους θριάμβους και καταστροφές, από το 1912 ως το 1949. Απίστευτα πολλές ζωές χάθηκαν άδικα. Πολλοί περισσότεροι έζησαν καταστάσεις γεμάτες με πόνους ανείπωτους και βάσανα φοβερά.
Η Ελλάδα μετά το '50 προσπάθησε να συγκροτηθεί σαν σύγχρονο κράτος. Είχε μια βαριά κληρονομιά να κουβαλήσει. Είχε χάσει κιόλας το καλύτερο δυναμικό της σε μάταιους αγώνες. Ο εμφύλιος είχε διχάσει τους Έλληνες. Οι νικητές τα έπαιρναν όλα κι οι ηττημένοι κρύβονταν για να σωθούν. Οι πιο γενναίοι είχαν πέσει στα χαρακώματα ή στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Η ηγετική τάξη είχε παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους ξένους που την είχαν βοηθήσει να νικήσει. Οι θεσμοί είχαν απροκάλυπτα υπηρετήσει την αντικομουνιστική υστερία. Μια δήθεν δημοκρατία με κοινοβουλευτικό μανδύα δεν έδωσε διέξοδο. Νόμοι θεσμοθετούσαν τον αυταρχισμό. Η μισή Ελλάδα ήταν αποκλεισμένη από τον δημόσιο βίο. Φάκελοι και πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, χώριζαν τους Έλληνες. Από εδώ οι εθνικόφρονες από εκεί τα μιάσματα. Οι δωσίλογοι κι οι συνεργάτες των Γερμανών δεν τιμωρήθηκαν. Ανταμείφθηκαν κιόλας από τους νέους ιδιοκτήτες της χώρας, τους Άγγλους και τους Αμερικανούς.
Μια ολόκληρη γενιά πάλεψε, χωρίς αποτέλεσμα, να αλλάξει αυτό το καθεστώς. Στη δεκαετία του '60 αναθάρρησαν λίγο. Το ανανεωτικό κλίμα με τις εξεγέρσεις των νέων σε όλο τον κόσμο, έσπειρε ελπίδες. Τα πράγματα άλλαξαν. Τεράστιες διαδηλώσεις και νεανικά κινήματα όπως οι Λαμπράκηδες, έβγαλαν τον κόσμο στους δρόμους.
Όμως η δύναμη των όπλων των νικητών του εμφυλίου είχε παραμείνει αλώβητη. Όταν το καθεστώς στριμώχτηκε, η δύναμη αυτή ξέσπασε. Μια μέρα το '67 τα τανκς βγήκαν στους δρόμους. Κάθε αντίδραση θάφτηκε κάτω από τις βαριές τους και θορυβώδεις ερπύστριες. Το πραξικόπημα του ‘67 ξανάφερε στην επιφάνεια τα φαντάσματα του εμφυλίου. Παράλληλα, ενταφίασε τις ελπίδες για μια δημοκρατική αλλαγή. Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, στο μισό του εικοστού αιώνα, δυο γενιές χάθηκαν.

Δευτέρα 20 Απριλίου 2020

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΡΕΑΤΟΣ

ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΎ.
ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΔΙΕΥΘΥΝΤΉ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΝ Η.Π.Α. ΗΔΗ ΑΠΟ ΤΟ 2008

Ότι δεν πρέπει να τρώμε κρέας είναι κάτι που σιγά σιγά όλοι αρχίζουν να το συνειδητοποιούν.
Ότι ο τρόπος που παρασκευάζεται το κρέας που τρώνε οι άνθρωποι θα ευθυνόταν για μια από τις δύο μεγαλύτερες απειλές κατά της ανθρωπότητας (κλιματική αλλαγή και πανδημία από ιό) δεν ήταν ευρέως γνωστό.
Το προέβλεπαν όμως οι υπηρεσίες υγείας των ΗΠΑ και του ΟΗΕ από τις αρχές αυτού του αιώνα και το λέει γλαφυρά ο δόκτωρ Μάικλ Γκρεγκερ, διευθυντής υγείας και κτηνοτροφίας των ΗΠΑ σε ομιλία του το 2008.
Πριν τον Η5Ν1 και τον Η1Ν1 και τον SARS ή τον σημερινό κορωνοϊό, ο Γκρεγκερ και οι υπηρεσίες των ΗΠΑ και του ΟΗΕ είχαν προβλέψει την σημερινή πανδημία που σαν μόνη αντιμετώπιση θα είχε (όπως και έχει) την τρίμηνη καραντίνα.


https://www.youtube.com/watch?v=YIJLjaZT8uU&feature=share

Την σχετική διεύθυνση, μού την έστειλε ο φίλος Μίμης. Την δίνω με λινκ για όσους ενδιαφέρονται να ακούσουν (με υπότιτλους) μια ενδιαφέρουσα 18-λεπτη ομιλία. 

Κυριακή 19 Απριλίου 2020

Σκόρπιες γνώσεις

Ας τα έχουμε κι αυτά υπ' όψιν μας, σήμερα, Πασχαλιάτικα, που δεν σουβλίζουμε αρνιά (!).
Είναι μερικές από τις τελευταίες λέξεις της επιστήμης και από τις πρώτες διαπιστώσεις των αρχαίων φιλοσόφων.
 
«Τι είναι όμως το «αυτό» στον αυτοέλεγχο;
Τι είμαι εγώ;
Στην ουσία ο εαυτός είναι μια κατασκευή του εγκεφάλου, ένα πραγματικό αλλά εξαρτώμενο από τον εγκέφαλο οργανωτικό δίκτυο για την παρακολούθηση των καταστάσεων του οργανισμού, τη θέση προτεραιοτήτων και, μέσα στον ίδιο τον εγκέφαλο, τον διαχωρισμό ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο και τον έξω κόσμο. Στη λειτουργικότητά του, είναι περίπου σαν ένα πρόγραμμα γενικής χρήσης στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μας, μόνο που έχει εξελιχθεί ώστε να αναπτύσσεται.
Οι σύνθετοι εγκέφαλοι είναι ικανοί σε τέτοια πράγματα –στη δημιουργία υψηλού επιπέδου νευρωνικών προτύπων για την κατανόηση του κόσμου. Μας λείπει μια λέξη η οποία να περιγράφει αυτή τη διαδικασία, τα περιστατικά όμως αφθονούν. Ένα απλούστατο παράδειγμα είναι η φυσιολογική τρισδιάστατη οπτική αντίληψή μας. Εδώ ένα δίκτυο νευρώνων στον οπτικό φλοιό συγκρίνει τα πλευρικά, δισδιάστατα, δεδομένα που λαμβάνει από το κάθε μάτι. Η σύγκριση χρησιμοποιείται για τη δημιουργία της εικόνας ενός τρισδιάστατου κόσμου. Έτσι κυριολεκτικά βλέπουμε –κι όχι απλώς συναγάγουμε- πραγματικό βάθος.
Ο εγκέφαλος κατασκευάζει μια σειρά από νευροεργαλεία κατανόησης του κόσμου: ένα είναι το μέλλον, ένα είναι το παρελθόν και ένα είναι ο εαυτός. Σημαίνει αυτό ότι ο εαυτός μου δεν είναι πραγματικός; Αντιθέτως, είναι τόσο πραγματικός όσο και ο τρισδιάστατος κόσμος που βλέπουμε, ή το μέλλον για το οποίο προετοιμαζόμαστε ή το παρελθόν το οποίο θυμόμαστε. Είναι ένα εργαλείο συντονισμένο σε διαφορετικούς βαθμούς, στην πραγματικότητα εγκεφάλου και κόσμου. Όπως συμβαίνει με άλλα εργαλεία, μπορεί να μη λειτουργεί σωστά, όπως για παράδειγμα στη σχιζοφρένεια.
Ουσιαστικά τα υψηλού επιπέδου εργαλεία όπως αυτό μας επιτρέπουν να κάνουμε τα εκπληκτικά πράγματα που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι, μεταξύ αυτών και το να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας ως εαυτό.

 
ΠΑΤΡΙΤΣΙΑ ΤΣΕΡΤΣΛΑΝΤ
Καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο 
της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο

Σάββατο 18 Απριλίου 2020

Κρίμα που χάνουμε τα καλύτερα του Πάσχα

Πάσχα.
Προέρχεται από το εβραϊκό Πεσάχ που στα εβραϊκά θα πει πέρασμα.
Ο Ιησούς ήταν Εβραίος που γιόρταζε την εβραϊκή γιορτή Πεσάχ. Τιμούσε τις γραφές (τα εβραϊκά ιερά βιβλία) και έλεγε πως είναι ο μεσσίας που αυτές οι γραφές προφήτευαν.
Εκείνες τις μέρες τον συνέλαβαν και τον καταδίκασαν και τον σταύρωσαν.
Ξέρετε ότι αρκετοί Έλληνες (μια μειοψηφία βεβαίως) γκρινιάζουν με όλα αυτά. Σου λένε, γιατί εμείς, που θέλουμε να λεγόμαστε Έλληνες να ξεχνάμε τους δικούς μας θεούς; Γιατί να γιορτάζουμε σαν δική μας γιορτή μιαν εβραϊκή γιορτή κατά την διάρκεια της οποίας σταυρώθηκε ένας Εβραίος.
Ας τους αφήσουμε να γκρινιάζουν, είναι μειοψηφία. Ας δούμε όμως τι έχουμε φέτος.
Πιστεύει δεν πιστεύει κανείς στην ορθόδοξη πίστη, δεν μπορεί να αρνηθεί ότι το Πάσχα είναι μια πολύ ωραία γιορτή γιατί πέφτει άνοιξη, γιατί έχει δομή θεατρική ολόκληρη την εβδομάδα και γιατί, μετά από δύο κατανυκτικές βραδιές, έχει στο τέλος ένα ξέσπασμα κι ένα ξεφάντωμα που είναι λυτρωτικά.
Δυστυχώς, όλα τα καλά του Πάσχα φέτος θα μας λείψουν και θα μείνουμε μόνο με τις αυστηρές οδηγίες της πολιτικής προστασίας.
Κρίμα.
Μιζέρια αντί για ανάταση ψυχής που μας προσφέρει κάθε χρόνο το Πάσχα με τα προεόρτιά του. Τόσο έντονα χρωματισμένη αυτή η ανάταση που ακόμα κι αν δεν πιστεύει κανείς στην Ανάσταση, ωστόσο την νιώθει στην καρδιά του.
Και πάλι κρίμα.

Τρίτη 14 Απριλίου 2020

Το κύτταρο της δημοκρατίας κι ο ιός της!

Χτες σε δημοτικό συμβούλιο που έγινε μέσω τηλεδιάσκεψης, πήραμε οι δημοτικοί σύμβουλοι κάποια μέτρα υπέρ των ανθρώπων που υποφέρουν από την κρίση. Το ίδιο κάνουν παντού. Μειώσεις στα δημοτικά τέλη, ενίσχυση κοινωνικών δομών κτλ. Τίποτε σπουδαίο αλλά το μέγιστο όσων επιτρέπονταν να πάρουμε μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο που θεωρεί την τοπική αυτοδιοίκηση απλό εκτελεστή των κυβερνητικών αποφάσεων.
 
Εδώ και πολλά χρόνια τώρα, μόνο ό,τι σού επιτρέπει ή σού επιβάλει συγκυριακά το κράτος -με διατάγματα κι υπουργικές αποφάσεις- μπορείς να κάνεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Για οτιδήποτε άλλο επεμβαίνει εισαγγελέας που σε θεωρεί -εκ του νόμου- καταχραστή ή άπιστο. Σε αντιμετωπίζει σαν δημόσιο υπάλληλο που δεν υπάκουσες τον ανώτερο, δεν συνεμορφώθης προς τα υποδείξεις.
 
Φάνηκε χτες για άλλη μια φορά πόσο αναξιόπιστη κι άχρηστη έχουν καταντήσει την τοπική αυτοδιοίκηση οι διάφοροι νομοθέτες. Μια αλλαγή που πήγε να γίνει με την απλή αναλογική (κι ότι την συνόδευε) χάθηκε μέσα στον ορυμαγδό της "κυβερνησιμότητας". Πρόκειται για μια λέξη και για μιαν έννοια που εφευρέθηκαν για να πετσοκόψουν τις αρμοδιότητες των δήμων, δηλαδή του διοικητικού κυττάρου που βρίσκεται πιο κοντά στον λαό.
 
Σχεδόν για όλες τις αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, από τις πιο σοβαρές ως τις πιο αστείες, καλύτερη δουλειά θα έκανε ένα υπηρεσιακό συμβούλιο ή ένας καλός διευθυντής από ό,τι το υποτιθέμενο κύτταρο της δημοκρατίας. Γιατί το κύτταρο έγινε σιγά σιγά βακτήριο, μετά ιός και οδεύει προς πλήρη αχρηστία.

Κυριακή 12 Απριλίου 2020

Ποιος θα αμφισβητήσει την Γερμανία;

Τα επιτόκια σε Γερμανία, Ολλανδία και Φινλανδία είναι αρνητικά. Δηλαδή αν καταθέσεις λεφτά στις τράπεζές τους, ή αν πάρεις ομόλογά τους, τότε δεν παίρνεις τόκο αλλά δίνεις (!!!). Πληρώνεις κάτι σαν φύλαχτρα αφού τα λεφτά σου είναι εξασφαλισμένα. Αυτό εξηγεί γιατί αυτές οι τρεις χώρες, κυρίως, αρνούνται το ευρωομόλογο.

Οι χώρες αυτές έχουν αρνητικά επιτόκια επειδή έχουν πολλά χρόνια τώρα μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα. Τα έχουν αυτά τα πλεονάσματα επειδή οι χώρες της Ευρώπης, κυρίως του νότου της ΕΕ, δεν έχουν απέναντί τους ούτε δασμολογικά τείχη, ούτε νομισματικά. Δηλαδή δεν μπορούν ούτε φόρους- δασμούς να βάλουν για να μειώσουν το εμπορικό τους έλλειμμα, ούτε να υποτιμήσουν το νόμισμά τους ώστε να ακριβύνουν τα εισαγόμενα προϊόντα από τις χώρες του βορρά.

Δηλαδή, η ευρωστία των βορείων (Γερμανών κτλ.) οφείλεται στην υπομονή των νοτίων που παραμένουν στο ευρώ προκειμένου να υπάρχει αλληλεγγύη. Την ώρα όμως της αλληλεγγύης, οι βόρειοι με τους Γερμανούς επικεφαλής κάνουν πίσω. Γιατί ξαφνικά θα έχουν το ίδιο επιτόκιο κι αυτοί και οι νότιοι. Κι επιπλέον θα είναι εγγυητές ότι τα δάνεια θα πληρωθούν, όχι μόνο τα δικά τους αλλά και των νοτίων. Αυτό θα έκανε την ΕΕ να μοιάζει με ενιαίο οικονομικό χώρο αλλά θα απάλειφε το πλεονέκτημα των Γερμανών και των λοιπών δορυφόρων τους. 

Τι νόημα έχει λοιπόν η ευρωπαϊκή ενότητα; Τι νόημα έχει η συμμετοχή της Ιταλίας στην ΕΕ; Θα μπουν τέτοια ερωτήματα πολύ σύντομα. Δεν μπήκαν το 2015 γιατί η Ελλάδα ήταν ανίσχυρη. Τώρα όμως είναι και κάποιοι πιο ισχυροί στο παιχνίδι.
Τα ερωτήματα λοιπόν θα μπουν. Όσο για τις απαντήσεις, θα είναι το ίδιο ανόητες και σκληρές όσο αυτές που δόθηκαν το 2010 στον Γ. Παπανδρέου και το 2015 στον Α.Τσίπρα. Βεβαίως ήμασταν πολύ αδύναμοι για να αντιδράσουμε. Είτε με άμυνα ενός μήνα είτε με άμυνα εξαμήνου, στο τέλος υπογράψαμε. Αυτά ήταν τα δύο μνημόνια ενώ υπήρξε και το ενδιάμεσο του Σαμαρά με άμυνα λίγων ημερών.

Σε εμάς τους Έλληνες, τρεις φορές μάς βούλωσαν το στόμα. Στην Ιταλία ενός Σαλβίνι που έρχεται ή στην Γαλλία μιας Λεπέν που έρχεται κι αυτή, απαντήσεις αυτού του τύπου θα μετρήσουν; Απ' ότι φαίνεται, όχι. Και τότε θα δούμε τι θα γίνει.


Θα είναι κρίμα να περιμένουμε πια τις εξελίξεις από τους μόνους που βάζουν τέτοια ζητήματα, από την ακραία δεξιά. Θα έπρεπε οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας και της αριστεράς, που πάλεψαν για μια δημοκρατική Ευρώπη, να βρουν τρόπο να θέσουν την ατζέντα. Δυστυχώς, το πολιτικό τοπίο δεν βοηθάει. Αντιθέτως, γέρνει πολύ δεξιά, τόσο που η ΕΕ να αρχίσει να αμφισβητείται από εκείνη την πλευρά.

Παρασκευή 10 Απριλίου 2020

Πρώτα σιωπητήριο και μετά πάρτι

Πρώτα σιωπητήριο και μετά πάρτι στο σπίτι με τον Τιμ Μπάκλεϊ

Σκεφτόμουν ότι αν κανείς έχει άποψη διαφορετική από την επικρατούσα, καλό είναι στους καιρούς που ζούμε να την κρατά για τον εαυτό του. Με το "διαφορετική" δεν εννοώ τίποτε θεωρίες συνωμοσίας ή θεωρίες για μόλυνση από το 5G και άλλα τέτοια. Απλά μιλώ γι αυτούς που έχουν άλλη άποψη από την επικρατούσα περί ιών, μολύνσεων αρρώστιας κτλ. 

Να σας φέρω δυο παραδείγματα:
  • Ξέρετε για παράδειγμα το αντιεμβολιαστικό κίνημα. Δεν μιλά για συνωμοσίες, μιλά για μιαν άλλη θεώρηση της αρρώστιας και είναι μια άποψη που την υποστηρίζουν γιατροί. μερικοί εξ αυτών διακεκριμένοι.
  • Μια άλλη περίπτωση είναι η άποψη της αφαρμάκου ιατρικής που έχει επίσης πολλούς οπαδούς και διακεκριμένους γιατρούς και πανεπιστημιακούς να την υποστηρίζουν.
Όλοι αυτοί δεν είναι συνωμοσιολόγοι, αλλά, η άποψή τους αναγκαστικά τους οδηγεί σε διαφορετική θεώρηση της τωρινής κατάστασης που ο Π.Ο.Υ. την έχει χαρακτηρίσει ως πανδημία.

Τι γίνεται με όλους αυτούς; Μπορούν να μιλάνε; Πρέπει να μιλάνε;

Για το δικό τους καλό, καλό θα είναι να το βουλώσουν πριν τους μπουζουριάσουν, είτε με πρόστιμο, είτε με απαγόρευση λόγου.
Για το καλό της κοινωνίας, καλό είναι και πάλι να σωπάσουν. Όταν μια κοινότητα (κι εδώ έχουμε την παγκόσμια κοινότητα) κάνει μια συλλογική προσπάθεια, κανείς δεν πρέπει να την υπονομεύει, ακόμα κι αν έχει διαφωνία., Ας κρατήσει τις επιφυλάξεις του για να τις συζητήσει μετά. Την ώρα της μάχης, ακόμα κι αν ο στρατηγός έκανε λάθος εκτίμηση και λάθος τοποθέτηση, δεν διαφωνείς. Πολεμάς κάτω από την κεντρική διαταγή και λες τις αντιρρήσεις σου μετά.
Άρα και για το δικό τους καλό και για το καλό της κοινωνίας, οι έχοντες άλλη γνώμη πρέπει να σιωπούν, οφείλουν να αυτοπειθαρχούν.

Αφού τα είπαμε και τα ξεκαθαρίσαμε όλα αυτά, ήρθε η ώρα για το πάρτι.

Το sweet surrender του υπέροχου και μοναδικού κι ανεπανάληπτου Tim Buckley που αξίζει να το ακούσει κανείς δυνατά, με προσοχή κι ευλάβεια για να απολαύσει μια μοναδική μουσική μεγαλοφυΐα στη σύνθεση και την εκτέλεση.
Το θυμάμαι με φίλους στο μέγαρο των ανένταχτων γύρω στο '80.
Τώρα το απόλαυσα στο σπίτι σε πάρτι για δύο.
Με την απαγόρευση ζωής σε πλήρη ισχύ.

Οι στίχοι στα αγγλικά για όποιον θέλει να μεγιστοποιήσει την απόλαυση.

Now you want to know the reason  
Why I cheated on you 
Well I had to be a hunter again 
This little man had to try

To make love feel new again  
Cause there's just a few things honey  
I'm not old enough to do for you 
You just never care to show me
Showed him how to tango  
And when they tangoed 
it'd send their hearts a flutter 
Young and tender  
Seemed to surrender in so sweet surrender
In sweet surrender  
Ahh sweet surrender to love 
But now you're gonna go out and get yourself 
A reputation
But I'm gonna have to show you where to start 
And then you're gonna bring back your little reputation  
And prove to me what I could not prove to you

Υ.Γ.: Κάποια άλλη φορά θα γράψω για τον τραγικό Τιμ Μπάκλεϊ και τον επίσης τραγικό γιο του Τζεφ.

Πέμπτη 9 Απριλίου 2020

ALMA MATER


Το MATER σημαίνει μητέρα βεβαίως.
Το ALMA στα λατινικά σημαίνει ψυχή. Έχει πάρει όμως διάφορες έννοιες και στα ισπανικά είναι Θρέψη, στα Αγγλικά είναι Τροφός με την έννοια της τροφής της ψυχής.
Όταν λένε το λατινικό ALMA MATER στα ξένα Πανεπιστήμια (ακόμα και στα βιογραφικά που δίνουν) εννοούν "το Πανεπιστήμιο από όπου αποφοίτησα", εκεί δηλαδή από όπου πήρε τροφή η ψυχή μου. 
ALMA MATER = Μητέρα Ψυχή
                        =Μητέρα τροφός
                        =Μητέρα τροφός της ψυχής μου
                        =Εκεί που ανατράφηκε η ψυχή μου
Το κομμάτι είναι του Rodrogo Leao ενός εκπληκτικού Πορτογάλου συνθέτη.
Το βιντεάκι δεν αξίζει πολλά πράγματα, το έφτιαξα δοκιμάζοντας να μάθω το movie maker γύρω στο 2005 ή 2006 και τώρα, μετά από δεκαπέντε περίπου χρόνια, το ανέβασα στο youtube για να το ακούσετε ευκολότερα..
Το ALMA MATER μου το έμαθε ένας ξεχωριστός άνθρωπος.


ALMA MATER

Τετάρτη 8 Απριλίου 2020

Τι γίνεται μετά;

Κάποτε η πανδημία θα ηρεμήσει, θα ησυχάσει, θα κατασιγάσει, θα εξαφανιστεί. Θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας και τα προβλήματα που δημιούργησε; Μα, ίσα-ίσα, ακριβώς τότε θα εμφανιστούν!

Τότε θα μετρήσουμε νεκρούς, θα μετρήσουμε απώλειες και θα δούμε την υγειονομική κρίση να μεταμορφώνεται σε οικονομική. Εκεί θα κριθεί η κυβέρνηση. Ως τώρα κολυμπάει στα εύκολα. Ακολουθεί τις οδηγίες του ΠΟΥ και τρέχει να πάρει μέτρα πριν βυθιστεί στην απελπισία της Ιταλίας ή της Ισπανίας. Είμαστε, βέβαια, χειρότερα από όλους τους Βαλκάνιους γείτονές μας (πλην της Ρουμανίας) αλλά πάλι καλά. Στο κάτω-κάτω ποιος γνωρίζει τί μετρά και πώς το μετρά ο καθένας σε αυτόν τον επικοινωνιακό χαμό που μας πολιορκεί.

Ας αφήσουμε όμως τα υγειονομικά να δούμε τα οικονομικά, δηλαδή την επόμενη μέρα. Όταν θα αρχίσουν τα μέτρα σιγά-σιγά να αποσύρονται και τα μαγαζιά αρχίσουν να ανοίγουν. Τι θα βρούμε τότε;

ΕΡΩΤΗΜΑ 1ο: Πώς θα αποσυρθούν τα μέτρα αν δεν έχουν γίνει μετρήσεις στον γενικό πληθυσμό ώστε να ξέρουμε την πορεία της επιδημίας ανά μέρος του πληθυσμού και ανά τόπο; Εκτός κι αν ήταν όλα τα περί πανδημίας μια απλή επικοινωνία και κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχει ιός που μπορεί να μας μολύνει. Αν δεν το πιστεύουν, μπορούν να διατάξουν την επιστροφή στην κανονικότητα χωρίς μετρήσεις. Αν όμως το πιστεύουν ότι ο ιός και η απειλή από αυτόν είναι πραγματικότητες, τότε κάτι άλλο πρέπει να γίνει για το οποίο η κυβέρνηση οφείλει να προετοιμαστεί και να παρουσιάσει σχέδιο.

ΕΡΩΤΗΜΑ 2ο: Θα υπάρχουν πολλοί καταστηματάρχες σχεδόν κατεστραμμένοι. Πώς θα βοηθηθούν αυτοί να ξαναλειτουργήσουν; Θα πληρώσουν -έστω και με καθυστέρηση- τις οφειλές σε ταμεία και εφορία; Θα πάρουν τα απωλεσθέντα ενοίκια (ή μέρος τους) οι εκμισθωτές; Θα απαιτήσουν οι τράπεζες κι οι ΔΕΚΟ τις οφειλές που είχαν παγώσει; Δηλαδή, επιστρέφοντας οι μαγαζάτορες, εκτός από την παγωμάρα θα βρουν και χρέη μαζεμένα; Το πακέτο της κυβέρνησης δεν μιλάει -προς το παρόν- γι αυτά. Πρέπει να μιλήσει.

ΕΡΩΤΗΜΑ 3ο: Ο κίνδυνος της επιστροφής ης πανδημίας θα είναι υπαρκτός ακόμη κι όταν τελειώσει η τωρινή κρίση. Είτε το φθινόπωρο, είτε τον επόμενο χειμώνα, μπορεί να ενσκύψει. Τι θα έχουμε μάθει ως τότε; Γιατροί ακόμα δεν έχουν προσληφθεί. Θα αλλάξει μυαλά η κυβέρνηση που σταμάτησε τις 4.000 προλήψεις (ήταν σχεδόν έτοιμες) ιατρικού προσωπικού; Θα ενισχύσει το ΕΣΥ και τα νοσοκομεία με νέες μονάδες ΜΕΘ σε σταθερή βάση;

ΕΡΩΤΗΜΑ 4ο: Ο λογαριασμός που θα πληρώσει η κυβέρνηση (και κατά συνέπεια ο ελληνικός λαός) θα ανέβει ψηλά. Καλά θα κάνει να ανέβει ψηλά για να αντιμετωπιστεί η ύφεση που την προβλέπουν θεόρατη οι διεθνείς οργανισμοί. Θα αντιμετωπιστεί με δανεισμό (όπως θέλουν οι Γερμανοί) και με πιστοληπτική γραμμή ή με ευρωομόλογο; Ως πού θα φτάσει η αντίθεση της κυβέρνησης (και των άλλων 8 χωρών) στην Γερμανία; Δεν ξέρω αν θα κάνουν ό,τι λέει η αντιπολίτευση (είτε ο Τσίπρας ή το Κιναλ, ή ο Βαρουφάκης ή το ΚΚΕ ή ο Βελόπουλος). Ρωτάω αν θα κάνουν κάτι άλλο εκτός από το να δέχονται αυτό που λένε οι Γερμανοί σαν θέσφατο. Ελπίζω να γίνει κάτι άλλο γιατί θα είναι αστείο να ξαναμπούμε δια της πλαγίας πάλι σε μνημόνιο ακόμη καλά-καλά δεν βγήκαμε από αυτό. Για να γίνει κάτι διαφορετικό πρέπει οι νοτιοευρωπαίοι με την Γαλλία να πατήσουν πόδι. Να φτάσουν ως τα άκρα. Αλλιώς πάλι θα μετράμε στο τέλος τα κέρδη της Γερμανίας από την κρίση. Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί. 

Τα παραπάνω ερωτήματα δεν εξαντλούν το θέμα. Επισημαίνουν όμως τις δυσκολίες. Δεν είναι θέμα μιας απλής διαταγής ή μιας, έστω ριψοκίνδυνης, εκτίμησης. Είναι ένα ζήτημα που πρέπει να μελετηθεί σε βάθος και στο οποίο πρέπει να δοθούν απαντήσεις με μεγάλη προσοχή. Θα ήταν καλό στο όποιο σχέδιο καταρτιστεί, να υπάρχει και ευρύτερη συναίνεση. Όχι μόνο πολιτική αλλά και επιστημονική. Ίσως έτσι περάσουμε πιο εύκολα τον πιο δύσκολο κάβο που έχουμε μπροστά μας, την έξοδο από την υγειονομική κρίση και την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

 

Τρίτη 7 Απριλίου 2020

Όχι στον κορωνοϊό. Όχι και στην αποβλάκωση.

Έγραψα ένα σχόλιο στην ιστοσελίδα Σταγόνα4U σχετικά με αυτά που περνάμε. 
  • [Να σημειώσω εδώ -σε παρένθεση- ότι "αυτά που περνάμε", δηλαδή το κλείσιμο στο σπίτι, οι μετακινήσεις με το σταγονόμετρο, η καθαριότητα κτλ. εμένα μου αρέσουν πολύ. Νομίζω ότι όταν -με το καλό- λήξουν θα στενοχωρηθώ. Τέλος πάντων, επανέρχομαι.]
Αυτό, λοιπόν, το σχόλιο σκέφτηκα να το αναρτήσω εδώ για να το διαβάσουν περισσότεροι. Κι αυτό κάνω. Λέει λοιπόν εκείνο το σχόλιο τα εξής:

*****************************************
 
Αν πάμε στην ΕΛΣΤΑΤ στο "Θάνατοι Αιτίες" στη διεύθυνση:
η στατιστική υπηρεσία μας στέλνει σε μορφή xls ένα δελτίο με όλους τους θανάτους του 2016. Ήταν 118.788 θάνατοι προερχόμενοι από 61 αιτίες (τόσες κατηγορίες έχει η ΕΛΣΤΑΤ).
Δύο εκ των 61 κατηγοριών είναι: 
"Νοσήματα ανώτερης αναπνευστικής οδού" (Νο 31) και 
"Άλλα νοσήματα αναπνευστικού συστήματος" (Νο 32). 
Στο Νο 31 καταγράφονται 5.368 θάνατοι (μέσα στο 2016) και στο Νο 32 καταγράφονται 8.044. Σύνολο 13.412 θάνατοι μέσα στο 2016 από αναπνευστικά προβλήματα. Τα οποία οφείλονται βέβαια κατά βάση στο τσιγάρο ή σε βαριά κρυώματα αλλά -όπως λένε- επιβαρύνονται από δράση ιών, βακτηρίων κτλ. 
Από τους 13.412 θανάτους οι 10.479 αφορούν άτομα άνω των 80 ετών (λογικό ακούγεται). Είμαστε θνητοί, πώς να το κάνουμε!

Το παραπάνω νούμερο σημαίνει 1.118 θάνατοι κάθε μήνα και μάλιστα περίπου 2.000 θάνατοι μηνιαίως τον χειμώνα και την άνοιξη (και λιγότεροι το καλοκαίρι). Πάνω από 60 θάνατοι ημερησίως από παθήσεις του αναπνευστικού οφειλόμενες σε διάφορα αίτια. Κάθε μέρα πάνω από 60 !!! Κάποιοι εκ των θανάτων αυτών αποδίδονται σε ένα αίτιο και κάποιοι σε ένα άλλο. Η ΕΛΣΤΑΤ καταγράφει την τελική αιτία θανάτου, όπως και τώρα με τον κορωνοϊό που λέμε ότι προσβλήθηκε κάποιος, αλλά, ο θάνατος είναι από πνευμονία ή κάποιο αναπνευστικό πρόβλημα (εξ ου και οι αναπνευστήρες και οι ΜΕΘ) ή κάτι τέτοιο. 
Αυτά τα καταγράφει η ΕΛΣΤΑΤ, δεν τα βγάζω από το κεφάλι μου. Όλοι έχουμε πρόσβαση, κι έδωσα την διεύθυνση πιο πάνω.

Φαντάσου τώρα να βγαίνει κάποιος κύριος Τάδε (π.χ. ο κ. Τσιοδρόπουλος) κάθε απόγευμα στην τηλεόραση και να μας ανακοινώνει καθημερινά θανάτους του αναπνευστικού.


«Χάσαμε 63 συμπατριώτες μας σήμερα, ήταν όλοι δικοί μας άνθρωποι ...»
«Χάσαμε κι άλλους 17 σήμερα, όλοι παππούδες μας και γιαγιάδες μας, σεβαστά πρόσωπα ....»
«Χάσαμε άλλους 73 σήμερα αλλά τους αγαπάμε και θα τους θυμόμαστε ...
» κ.ο.κ.

Τι είναι αυτό που λέω; 
Μια εικόνα είναι που βγαίνει από κάποια δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ. 

Δεν θέλω να φανώ κυνικός, αλλά, ποιος νομίζει ότι είναι αθάνατος; Κάποιοι από εμάς πεθαίνουμε και κάποια αιτία αναφέρεται στο χαρτί που βεβαιώνει τον θάνατό μας. 
ΕΡΩΤΗΣΗ: Ανακοινώνονται όλοι οι θάνατοι κι όλες οι αιτίες αυτών των θανάτων κάθε μέρα από επίσημα χείλη εν είδει πολεμικού ανακοινωθέντος; Πρέπει να ανακοινώνονται;

Και τι προτείνω;
ΤΙΠΟΤΕ.  
Τίποτε απολύτως δεν προτείνω. Μπορεί να πιστεύω ότι δεν πρέπει, μπορεί να μην τολμάω, μπορεί, μπορεί ... 
Μόνο θυμίζω μερικά πράγματα για να μην χάσουμε το μυαλό μας. Συνεχίστε τον δρόμο που ξεκινήσατε (κι εγώ μαζί) αλλά μην σταματήσετε να σκέφτεστε. Μην σας πιάσει ο φόβος, μην σας τρομάξουν πέρα κι από όσο θα ήθελαν. Όχι συνειδητά, όχι γιατί συνωμοτούν, αλλά, γιατί είναι τρομαγμένοι κι οι ίδιοι. Κρατηθείτε από την λογική.

Όπως λέω πάντα σε σχετικές μου αναρτήσεις εγώ τηρώ σχολαστικά τα μέτρα της Πολιτείας και συμβουλεύω όλους να κάνουν το ίδιο

Το έκανα αυτό και πριν τις απαγορεύσεις καθώς πρόκειται για συλλογική προσπάθεια και δεν πρέπει να την υπονομεύει κανείς είτε την πιστεύει είτε όχι.
Μετά την απαγόρευση μετακινήσεων το συμβουλεύω δυο φορές καθώς υπάρχει και πρόστιμο. 
Μάλιστα, νομίζω ότι μπορεί και να κινηθεί εισαγγελέας για τέτοιες δημοσιεύσεις, οπότε το συνιστώ τρεις φορές. 
Μείνετε σπίτι. 
Αλλά μην πάψετε να σκέφτεστε.

Όχι στις μετακινήσεις. Όχι και στην λοβοτομή.
Όχι στον κορωνοϊό. Όχι και στην αποβλάκωση.

Σάββατο 4 Απριλίου 2020

Η κρίση μαίνεται κι η ΚΟΣΚΟ ξεκινά εργασίες


Ο Νίκος Μπελαβίλας είναι επικεφαλής της δημοτικής παράταξης "Πειραιάς για όλους" στον δήμο του Πειραιά. Έστειλε μια ενδιαφέρουσα επιστολή στην ΚΟΣΚΟ. Της ζητά να μην ξεκινήσει εργασίες για την προβλήτα κρουαζιέρας εν μέσω κρίσης και χωρίς άδεια.

Το ίδιο πρόβλημα με έργα που θα ξεκινούν με ή χωρίς άδεια θα έχουν προσεχώς και το Κερατσίνι, όπως και το Πέραμα. Όμως στον Πειραιά είναι που εκδηλώνεται σήμερα η επιθετική κίνηση των Κινέζων.

Πολλά και ποικίλα είναι τα προβλήματά μας, αλλά, σε μια κατάσταση σαν την σημερινή, όταν όλοι είμαστε ανήμποροι να αντιδράσουμε, η ενέργεια της ΚΟΣΚΟ προκαλεί αγανάκτηση. Στο κάτω-κάτω ο ιός από την Κίνα ξεκίνησε. Δεν λέμε να μας αποζημιώσει, λέμε όμως να μην εκμεταλλεύεται την ανάγκη μας για να προχωρά τα δικά της σχέδια χωρίς αντίπαλο.

Η γλώσσα του Μπελαβίλα, διπλωματική κι επιστημονική δεν μπορεί να κρύψει τον θυμό του που είναι και δικός μας θυμός.
Ιδού η επιστολή:
Ανοικτή Επιστολή προς τον Πρόεδρο
της COSCO SHIPPING Piraeus Port
Κύριο Yu, Zenggang
Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε,
Σας εκφράζω τη βαθιά μου έκπληξη, καθώς χθες και εν μέσω της εξέλιξης της κρίσης της πανδημίας COVID-19 είδα με τα μάτια μου, έξω από τη βορειοδυτική ακτή της Πειραϊκής, στην είσοδο του λιμανιού του Πειραιά, τους ποντισμένους σημαντήρες (σημαδούρες) που σημαίνουν το περίγραμμα του έργου της επέκτασης του Νότιου Προβλήτα Κρουαζιέρας. Είναι γνωστό στο πρωτόκολλο των μηχανικών, ότι η διαμόρφωση του θαλάσσιου εργοταξιακού χώρου ορίζει ταυτόχρονα την «Έναρξη Έργου».
Είστε ενήμερος, ότι για το έργο αυτό, υπήρξαν σοβαρότατες ενστάσεις από την πλευρά της πόλης μας. Εκδόθηκε ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού μας Συμβουλίου η οποία θέτει σοβαρά ζητήματα ως προς την περιβαλλοντική επιβάρυνση, το κυκλοφοριακό πρόβλημα, το μέγεθος, τις χρήσεις. Η απόφαση αυτή, ψηφισμένη από όλες της δημοτικές παρατάξεις, μετά από διαβούλευση με τα επαγγελματικά επιμελητήρια και τους επιστημονικούς συλλόγους του Πειραιά, κατατέθηκε στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής προκειμένου να ληφθεί υπόψη στην έγκριση ή μη της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του Έργου. Η συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου ανεβλήθη λόγω των μέτρων για την πανδημία και η ΜΠΕ ως τώρα δεν έχει εγκριθεί.
Σε πιθανή απάντηση των αρμόδιων στελεχών σας, ότι το έργο διαθέτει παλαιότερους εγκεκριμένους περιβαλλοντικούς όρους, επιτρέψτε μου να σας ενημερώσω ότι τούτο δεν ισχύει. Είναι η πρώτη φορά με την παρούσα ΜΠΕ, η οποία ετέθη σε διαβούλευση στο τέλος του 2019, που παρουσιάστηκαν τα πραγματικά και επιστημονικά τεκμηριωμένα μεγέθη της κυκλοφοριακής φόρτισης, της αέριας και θαλάσσιας ρύπανσης, της σύστασης των ιζημάτων των βυθοκορήσεων κλπ. Με αυτά τα εξόχως σημαντικά περιβαλλοντικά δεδομένα, τα οποία κατατέθηκαν τον Οκτώβριο 2019 και ετέθησαν σε δημόσια διαβούλευση στη συνέχεια, κατέστη δυνατόν να αξιολογηθεί η επιβάρυνση ή όχι, η ωφέλεια ή όχι, για τον Πειραιά, το αστικό και το θαλάσσιο περιβάλλον.
Η αξιολόγηση έγινε από την πλευρά του Δήμου Πειραιά. Τώρα αναμένονται οι σχετικές αποφάσεις από την Περιφέρεια Αττικής και στη συνέχεια από τα συναρμόδια υπουργεία. Εκ τούτου προκύπτει ότι η έναρξη της εκτέλεσης του έργου της επέκτασης του Νότιου Προβλήτα Κρουαζιέρας, μέχρι την τελική έγκριση της ΜΠΕ δεν είναι σύννομη.
Κύριε Πρόεδρε, εκτιμώ τον πολιτισμό και τη χώρα σας, την έχω επισκεφθεί. Τόσο εγώ όσο και πολλοί συνάδελφοι μου, περιλαμβάνουμε στη διδασκαλία προς τους φοιτητές μας τις πόλεις, τα λιμάνια, τα μνημεία σας. Είμαι βέβαιος ότι και εσείς τρέφετε ανάλογα συναισθήματα για τη δική μου χώρα και τον πολιτισμό μας. Για αυτό τον λόγο δεχθείτε, κλείνοντας αυτή την επιστολή, μία ερώτηση:
Στην Κίνα, θα επιτρέπατε να ξεκινήσει ένα τόσο σημαντικό τεχνικό έργο, στο μεγαλύτερο λιμάνι σας, χωρίς την κατά τον νόμο κρατική αδειοδότηση;
Με εκτίμηση,
Νίκος Μπελαβίλας
Καθηγητής ΕΜΠ
Επικεφαλής «Πειραιάς για όλους»

IL FOSSE

Σάββατο σήμερα.
Για ένα πρωινό υπό απαγόρευση και με την βαριά συννεφιά που σκεπάζει τα πάντα, ουρανό, γη και συναισθήματα, ο Βιμ Μέρτενς είναι το καταλληλότερο σκηνικό.
Ανέβασα ένα βιντεάκι που είχα φτιάξει παλιότερα (με κομμάτια του Βιμ Μέρτενς και κάποιους έξοχους πίνακες) αλλά βλέπω ότι μου το κόβει το youtube όπου το είχα φορτώσει εδώ και κάτι χρόνια. Μου λέει για πνευματικά δικαιώματα που βεβαίως δεν έχω.
Ανεβάζω επομένως ένα official του Wim Mertens για να μην έχω προβλήματα. Μπορείτε να τον δείτε να παίζει ο ίδιος πιάνο. Φοβερός!
Δεν μπορώ να μην σχολιάσω τις απίθανες μελωδικές διφωνίες και την θεία μουσική που βγάζουν τα έγχορδα.
 
Il Fosse

Παρασκευή 3 Απριλίου 2020

Ποιο θα είναι το μέλλον;

Όσο και να θέλω να το ξορκίσω, δεν με αφήνει εκείνο σε ησυχία. Πάμε στα τρία κύρια ερωτήματα που εγείρονται για την εποχή που η υγειονομική κρίση θα μας αφήσει ήσυχους να ζήσουμε:

1.- Θα ανακάμψει ο τουρισμός και πότε;  
Δεν είναι στο χέρι μας. Όσο "έτοιμοι" κι αν εμφανιστούμε εμείς (ασφαλής χώρα, καλές τιμές κτλ.) θα πρέπει και οι άλλοι (οι τουρίστες) να ξεκινούν από μια επίσης ασφαλή χώρα και να διαθέτουν εκτός από εισόδημα και όρεξη για ταξίδια. Αυτό το τελευταίο θα είναι ίσως το πιο δύσκολο. 

2.- Θα ξεκινήσει η Ναυτιλία; 
Ως γνωστόν η Ελλάδα εξαρτάται κατά μεγάλο μέρος από αυτήν. Τα φορτία όμως που μεταφέρονται δεν είναι ελληνικά, είναι παγκόσμια. Πρέπει να υπάρχει προσφορά και ζήτηση για να χρειαστούν οι μεταφορές. Ούτε κι αυτό, λοιπόν, είναι στο χέρι μας.

3.- Θα πράξει τα δέοντα η κυβέρνηση;  
Θα κάνει δηλαδή ό,τι χρειάζεται για να ενισχύσει την ζήτηση (εισοδήματα, επιδόματα κτλ) και την παραγωγή (απ' ευθείας επιχορηγήσεις κι όχι δάνεια); Ας πούμε ότι θα τα κάνει, πιστεύω ότι θέλει να τα κάνει. Δυστυχώς και πάλι δεν είναι στο χέρι μας γιατί εμείς δεν κόβουμε χρήμα, πρέπει να το κόψει (ευρωομόλογο) η ΕΚΤ και η ΕΕ. Θα το κάνουν;

Με το 20% του ΑΕΠ μας να εξαρτάται ευθέως από τον Τουρισμό και την Ναυτιλία, και χωρίς δικά μας νομισματικά εργαλεία, είναι φανερό ότι θα περάσουμε δύσκολα τον κάβο. Η ύφεση από το οικονομικό κεφαλοκλείδωμα τόσων μηνών είναι βέβαιη, η ανάκαμψη όμως δεν είναι. Ζητούμενο είναι κι εξαρτάται από πολλά. Βρισκόμαστε στην κόψη ενός ξυραφιού χωρίς προστατευτικό δίχτυ ασφαλείας.
Διαχείριση της κρίσης δεν είναι τα μέτρα που παίρνονται. Αυτά τα ορίζουν ο ΠΟΥ και ο ΕΟΔΥ. Διαχείριση είναι το μετά, η επάνοδος στην κανονικότητα. Ας ελπίσουμε ότι θα τα πάμε καλά κι ότι το διεθνές κλίμα θα είναι ευνοϊκό. Που θα πει να υπάρχουν στον κόσμο ταυτόχρονα τουρίστες διαθέσιμοι, προϊόντα για μεταφορά κι ευρωομόλογο ή ένα υποκατάστατό του.