Κυριακή 31 Δεκεμβρίου 2017

ΜΕΔΟΥΣΑ



Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΡΕΣ ΤΟΥ ΦΟΡΚΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΟ ΕΞΑΙΣΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ, ΤΗΝ ΤΙΤΑΝΙΔΑ ΜΕΔΟΥΣΑ

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσαν στον επίγειο κόσμο (ΣΣ: δηλαδή τον κόσμο των Θεών και των θνητών, τον κόσμο μας, σε αντιπαραβολή με τον κόσμο των Τιτάνων, της άγριας φύσης) τα παιδιά της Γης και του Ουρανού, οι ισχυροί τιτάνες και οι τιτανίδες. Ιδιαίτερα ισχυροί ανάμεσα στους ισχυρούς ήταν ο θαλασσινός τιτάνας Φόρκυς κι η θαλασσινή τιτανίδα Κητώ. Ο Φόρκυς κυριαρχούσε στην ασπρόμαλλη θάλασσα και ονομαζόταν Θαλασσογέροντας, ενώ η Κητώ κυριαρχούσε στον βυθό και ονομαζόταν απλώς Βυθοθάλασσα.
Και γεννήθηκαν από την ισχυρή Βυθοθάλασσα και τον ισχυρό Θαλασσογέροντα έξι κόρες. Οι τρεις καλλονές, κύκνειες παρθένες, γεννήθηκαν με μαλλιά σαν τον θαλασσινό αφρό, αργυρόψαρα. Ονομάζονταν Πεμφρηδώ η μία, Ενυώ η άλλη και Δεινώ η τρίτη. Με τους κύκνους έμοιαζαν αυτές. Από το όνομα του πατέρα τους, του Φόρκυ, οι τιτάνες τις ονόμαζαν Φορκίδες, ενώ, οι θεοί και οι άνθρωποι τις έλεγαν Γραίες. Πανέμορφη ήταν η ενδυμασία της Πεμφρηδώς. Τον κροκόεντα πέπλο φορούσε η Ενυώ. Έτσι τις θυμούνται, πολύ θαμπά, οι ποιητές.
Οι άλλες τρεις κόρες γεννήθηκαν με φτερούγες χρυσές και πετούσαν σαν τους θαλασσινούς ανέμους στον αγέρα. Την μία από αυτές ονόμαζαν Σθενώ, εξ αιτίας της δύναμής της, την άλλη Ευρυάλη, δηλαδή αυτή που πηδάει μακριά, και την τρίτη, που ήταν η πιο όμορφη και η πιο τολμηρή την ονόμαζαν Μέδουσα, κυβερνούσα. Κι όλες οι τιτανίδες θα ζήλευαν τα μαλλιά της Μέδουσας, άμα ήξεραν αυτές να ζηλεύουν. Οι άνθρωποι, όμως, θυμούνται το βλοσυρό όνομα των αδελφών, Γοργόνες, αστραπόφθαλμοι.
Αθάνατες, αιώνια νέες κι όμορφες ήταν κι οι Γραίες κι οι Γοργόνες. Μέσα στη θάλασσα κολυμπούσαν οι Γραίες, πάνω από την θάλασσα πετούσαν οι Γοργόνες.
Αλλά κάποτε έπεσε η εξουσία των Ουρανιδών (ΣΣ: των παιδιών του Ουρανού, δηλαδή η βασιλεία του Κρόνου). Θλιβερή αν τότε η μοίρα των γκρεμισμένων τιτάνων. Και πιο θλιβερή απ’ όλες ήταν η μοίρα των έξι αδελφών τιτανίδων, των Γραιών και των Γοργόνων.
Δεν υπέκυψαν αυτές στους νικητές Ολυμπίους, όπως οι άλλες πανέμορφες τιτανίδες. Δεν άξιζε στις ελεύθερες και περήφανες Φορκίδες να εξαγοραστούν για να έχουν μια γλυκιά μοίρα στα χρυσά ανάκτορα του Ολύμπου. Ακλόνητες ήταν οι καρδιές τους. Γερή είναι η αλήθεια. (ΣΣ: τιτανική αλήθεια είναι η απεριόριστη και ανυπότακτη ελευθερία και ευθύτητα, όπως η φύση που δεν ξέρει κόλπα και δεν ελίσσεται, έτσι κι η τιτανική αλήθεια.) Πόσες Ωκεανίδες και ποταμίσιες νύμφες, αιχμάλωτες, εξαντλημένες από τον αγώνα, δεν υπέκυψαν στους ισχυρούς θεούς-νικητές και τους παντρεύτηκαν; Μέχρι και η Μήτις που γνωρίζει τις σκέψεις της Γης, υπέκυψε στον Δία.
Έριξαν οι Ολύμπιοι τον γερο-Φόρκυ στο σκοτάδι των Ταρτάρων. Μέσα στη θάλασσα κολυμπούν οι κύκνειες παρθένες Γραίες. Πάνω από τη θάλασσα πετούν οι παρθένες της θύελλας, Γοργόνες. Κι ύστερα μεταμορφώνονται σε φοράδες και καλπάζουν πάνω στα κύματα, ενώ, οι χρυσές χαίτες τους φτάνουν μέχρι τα σύννεφα. Κι η πιο όμορφη απ’ αυτές είναι η άφοβη, με τα γεμάτα περηφάνια μάτια, η Μέδουσα. Όταν κάποια φορά ξετυλίγονται οι πλόκαμοί της καλύπτοντας τον ουρανό, σαν χρυσοί στρόβιλοι ξεχύνονται από το μέτωπό της.
Χαίρεται η Ηώς, η αυγή, και χαμογελάει κοιτάζοντάς την με τα τριανταφυλλένια της μάτια. Υπάρχουν άραγε τριανταφυλλένια μάτια; Και βέβαια υπάρχουν, είναι της Ηούς, της αυγής. Και καμαρώνει την αγέρωχη καλλονή ο τιτάνας Ήλιος με το αστραφτερό στέμμα στο κεφάλι του. Τα ακτινοβόλα άλογά του κοιτάζουν κι αυτά λοξά από ψηλά την κρατερή παιχνιδιάρα. Κι αυτά θα πηδούσαν ευχαρίστως, πέρα από τον απότομο ηλιακό δρόμο, και θα έτρεχαν προς αυτήν, πατώντας τα βουνά με τις οπλές τους -κι ας καεί ο κόσμος!
Αλλά γερά είναι τα ηνία και τα χέρια του τιτάνα Ήλιου. Του ρίχνουν νερό απ’ τις φτερούγες τους οι κύκνειες παρθένες, που, σαν δαντέλες σηκώνονται πάνω από την θάλασσα. Μόλις χτυπά τα κύματα με την παλάμη της η Μέδουσα και ρίχνει σταγόνες νερό στο πυρωμένο του πρόσωπο, μοιάζει να πετάγεται ο έναστρος ουρανός ψηλά, πάνω από την γη, καθώς βρέχει το ηλιακό άρμα με μυριάδες νεροσπίθες. Και τότε ξεχνάει ο τιτάνας Ήλιος, που κατοικεί με τους θεούς νικητές στον Όλυμπο, την αναγκαία υπηρεσία του και τον γκρεμισμένο στη σκοτεινή άβυσσο πατέρα του, τον Υπερίωνα. (ΣΣ: δηλαδή οι νεροσπίθες τον ανακουφίζουν κι έτσι ξεχνά για λίγο την δουλειά με την οποία τον αγγάρεψαν οι θεοί καθώς και τον πόνο για τον τσακισμένο από τους θεούς πατέρα του.)

Τμήμα από το βιβλίο του Ρωσο-ουκρανού Γολοσόβκερ (1890-1967) με τίτλο "Μύθοι και Θρύλοι για τους Τιτάνες". Τα "ΣΣ" δικά μου.

Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2017

Εκλογές το '18; Πλάκα μου κάνεις;

Πάλι μιλούν για εκλογές. Στην αντιπολίτευση μιλούν για “απώλεια δεδηλωμένης” που θα πει “πέφτει η κυβέρνηση”. Το ΠαΣοΚ ετοιμάζει νωρίς-νωρίς το συνέδριό του για να προλάβει τις εκλογές. Ο Λεβέντης (γνωστός για τις μαντεψιές του) προβλέπει εκλογές το 2018. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν να προηγείται η Νεα Δημοκρατία έστω κι αν μειώνεται η διαφορά της με τον Σύριζα. Η έξοδος από το μνημόνιο δημιουργεί το περιβάλλον μέσα στο οποίο η κυβέρνηση θα “δικαιούται” να προκηρύξει εκλογές. Σημαίνουν όλα αυτά ότι μπορεί οι εκλογές να γίνουν στη χρονιά που έρχεται;

Με προηγούμενο άρθρο μου έχω απαντήσει πως οι εκλογές θα γίνουν το 2019, τον Σεπτέμβρη. Δεν έχω καμιά “εσωτερική” πληροφόρηση. Στηρίζω κατά βάση τον συλλογισμό μου στο αξίωμα ότι “ο Τσίπρας δεν είναι βλάκας”. Δευτερευόντως βασίζομαι και στον ισχυρισμό ότι είναι “ο Τσίπρας πολιτικά πανούργος”. Αν πέφτω έξω στο δεύτερο (και δεν είναι πανούργος) ή ακόμα χειρότερα στο πρώτο (και είναι βλάκας) τότε φυσικά όσα γράφω δεν ισχύουν. Αν όμως θεωρήσουμε ότι οι δυο ισχυρισμοί έχουν βάση, τότε κοιτάξτε πως έχουν τα πράγματα:

Μετά τον Αύγουστο του ‘18 και την έξοδο από τα μνημόνια η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι πέτυχε το “ακατόρθωτο” (προπαγάνδα σκέτη) και κλαίγεται που ο λαός θα υποστεί κάποια βάρβαρα μέτρα “εξ αιτίας των άλλων” (έτσι θα λέει).
Στις αρχές του '19 αρχίζουν να εφαρμόζονται τα σκληρά μέτρα αλλά η κυβέρνηση φωνάζει σε όλους τους τόνους ότι θα ξαναφέρει την χώρα στην κανονικότητα κι όλοι κάτι θα έχουν να λάβουν, ιδιαίτερα οι φτωχοί.
Στο μεταξύ παρατείνει τη θητεία των δημάρχων κατά πέντε περίπου μήνες για να γίνουν οι δημοτικές εκλογές τον Σεπτέμβρη.
Γίνονται τον Απρίλιο του ‘19 οι Ευρωεκλογές και βλέπει ο καθένας -κι όχι μόνο η κυβέρνηση- σε πραγματική μέτρηση (κι όχι σε γκάλοπ) τι πιάνει. Έστω ότι προηγείται η ΝΔ σταθερά (όπως είναι το αναμενόμενο), είτε με μεγάλη είτε με μικρή διαφορά. Βλέπει και το ΠαΣοΚ τι πιάνει, βλέπει κι ο Λεβέντης. Και τότε, καλοκαιριάτικα, ο Τσίπρας προτείνει με μια τροπολογία την κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών.
Λέει σε όλους: "Κοιτάξτε το αποτέλεσμα. Χωρίς μπόνους είστε ρυθμιστές, με μπόνους χαρίζετε παντοδυναμία στον Μητσοτάκη. Σας προτείνω να το καταργήσουμε". Θα χρειάζονται 200 ψήφοι για να καταργηθεί αλλά θα δυσκολευτεί πολύ ο μεσαίος χώρος να το καταψηφίσει. Θα είναι σαν να λέει: "Ρε παιδιά, ας χαρίσουμε τις δικές μας έδρες στον Μητσοτάκη. Ας το κάνουμε όχι τόσο για το καλό του τόπου όσο για το κακό του Σύριζα". ‘Όποιος εκ των ΠαΣοΚ, Λεβέντη το κάνει, ισοδύναμα, θα είναι σαν να λέει: "Είμαστε άχρηστοι"! Ο Ανδρουλάκης παραφυλάει την Φώφη που δεν τολμάει να εκδηλώσει τον έρωτά της με τον γιο του -κατά Ανδρέα- “εφιάλτη”. Ψηφίζεται η απλή αναλογική (χωρίς μπόνους ούτε μιας έδρας) κι οι εκλογές γίνονται ρουλέτα. 
Ο κόσμος θα έχει την κάλπη των δημοτικών για να βγάλει το άχτι του. Ο Σύριζα θα έχει ψαλιδίσει -όσο γίνεται - τη διαφορά, αν δεν την έχει ανατρέψει. Η απλή αναλογική απελευθερώνει ψηφοφόρους που δεν έχουν πλέον λόγο να συσπειρώνονται στη ΝΔ (ούτε και στον Σύριζα). Φυσιολογικά έχουμε πολυδιάσπαση ψήφων. Αυτοδυναμία ούτε με το κιάλι.  
Ακόμα κι αν βγει πρώτος ο Μητσοτάκης θα θέλει πολλούς εταίρους για να κάνει κυβέρνηση. Κι έρχεται το 2020, μόλις έξι μήνες μετά, η εκλογή Προέδρου οπότε, αν δεν πιάσει αυτή η κυβέρνηση 180 ψήφους, ξαναγίνονται εκλογές!
Δηλαδή ο Τσίπρας έχει στο χέρι του όλα τα πολιτικά και συνταγματικά “όπλα” για να είναι πρωταγωνιστής. Μπορεί να παίξει σενάρια "επανόδου" ή "δεξιάς παρένθεσης". Θα τα εγκαταλείψει; Θα το “σκάσει” το ‘18 και θα αφήσει τον Μητσοτάκη να εφαρμόζει τα σκληρά μέτρα λέγοντας ότι “δεν φταίει αυτός, ο Τσίπρας τα ψήφισε”;
Είναι ο Τσίπρας τόσο ηλίθιος;
Όποιος σκέφτεται εκλογές μέσα στο ‘18 πρέπει πρώτα να απαντήσει σε αυτό το ερώτημα.

Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2017

Μια ευκαιρία που μπορεί να πάει χαμένη.


Η ευκαιρία να λυθεί το «μακεδονικό» με την αποδοχή μιας κοινά αποδεκτής ονομασίας για την ΠΓΔΜ (Σκόπια) είναι τώρα. Το όνομα υπάρχει, είναι το "Νέα Μακεδονία". Θα ισχύει για όλους, δηλαδή όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλους τους διεθνείς οργανισμούς. Είναι η μόνη εφικτή λύση που θα επιτρέψει και στην Ελλάδα να παίξει ενοποιητικό ρόλο στην περιοχή των Βαλκανίων και να πάψει να είναι μέρος του προβλήματος.
Πολλοί κάνουν το λάθος να νομίζουν ότι είναι θέμα ιστορικό ή επιστημονικό. Ψάχνουν αν είναι Μακεδόνας ο Αλέξανδρος ή Έλληνας. Ή αν είναι Σλάβοι οι Σκοπιανοί. Καμιά σημασία δεν έχουν όλα αυτά. Αφού οι γείτονες αυτοπροσδιορίζονται ως Μακεδόνες, το θέμα έχει τελειώσει. Δεν μπορούν τώρα πια να αρχίσουν να λέγονται Δάρδανοι ή Παίονες ή Ιλλυριοί. Ως "Μακεδόνες" γεννήθηκαν αυτοί και οι γονείς και οι παππούδες τους κι έστι ονομάζουν τα παιδιά τους. Πως θα το αλλάξεις αυτό; 
Κάποιοι είπαν ότι το όνομά μας είναι η ψυχή μας θεωρώντας ότι το θέμα ήταν λογοτεχνικό. Οχι, δεν είναι. Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Αν είμασταν ΗΠΑ ή έστω Γερμανία, δηλαδή χώρα δυνατή, δεν θα μας έφερνε κανείς αντίρρηση. Θα επιβάλαμε με το έτσι θέλω την αλλαγή. Όμως, είμαστε μόνο Ελλάδα, αδύναμη, ολιγάνθρωπη και χρεοκοπημένη. Για αυτό οι πιο πολλές χώρες μας γράφουν (έχουν αναγνωρίσει σχεδόν όλες τα Σκόπια ως Μακεδονία) και μόνο κάποιοι εκβιασμοί μας σώνουν. Βάζουμε βέτο για την εισδοχή τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Κι επειδή αυτοί το θέλουν πολύ να μπουν, έχουμε ένα όπλο για να εκβιάζουμε.
Τώρα είναι μια καλή στιγμή ώστε ο εκβιασμός μας να αποδώσει κάτι ... όχι σπουδαία πράγματα αλλά έστω ... κάτι. Ας το χειριστούμε σωστά. Η κυβέρνηση έχει τον Καμένο να αντιμετωπίζει το ζήτημα με εθνικισμό και λαϊκισμό προσβλέποντας σε εκλογικά κέρδη. Η Νέα Δημοκρατία έχει τους Αδωνη και Βορίδη και Σαμαρά βαρίδια που δεν μπορεί να αποφύγει. Το ΠαΣοΚ (κίνημα αλλαγής) δεν έχει εσωτερικά προβλήματα αλλά είναι άτολμο. Το πιο πιθανό είναι να βαλτώσουμε για μιαν ακόμη φορά στην ακινησία. Κι η πιο καλή ευκαιρία μετά το πακέτο Πινέϊρο θα χαθεί κι αυτή.
Αλλά ... έτσι είμαστε εμείς. Και σε όποιον αρέσουμε! Και θα λέμε τους γείτονες Μακεδόνες και κάθε φορά που θα έχει ματς θα κρατάμε εμείς μπλέ σημαίες με ήλιο της Βεργίνας και κιτρινοκόκκινες αυτοί. 



.

Σάββατο 23 Δεκεμβρίου 2017

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: Στα γήπεδα η Ελλάδα ας αναστενάξει!

Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για τον επικείμενο συμβιβασμό ανάμεσα στην Ελλάδα και στην ΠΓΔΜ (...!! τι τίτλος!) για το όνομα. Στην ουσία θα αποδεχτούν κι οι δυο το "Νέα Μακεδονία" και θα τελειώσουμε με αυτή τη γελοία ιστορία. Το "Σλαβομακεδονία" που θα τους φορτώναμε το 1991 χάθηκε λόγω Σαμαρά. Στο σκέτο "Μακεδονία" κρατήσαμε άμυνα γερά (αν και το δέχτηκαν σχεδόν όλες οι χώρες του κόσμου) και καταφέραμε ώστε ακόμα το θέμα να είναι ανοιχτό. Ένα "Νέα Μακεδονία" είναι πια ό,τι καλύτερο μπορούμε να περιμένουμε. 
Υπενθυμίζω τι είχε πει η Αρβελέρ για το θέμα όταν την ρώτησαν:

«Υπάρχει η Μεγάλη Βρετανία, αλλά και η Βρετάνη στη Γαλλία. Ουδέποτε το συζήτησε κανείς. Θεωρώ ότι οι γείτονες είναι Έλληνες που έχασαν την ελληνικότητά τους, γι’ αυτό ακριβώς, σχεδόν ψυχαναλυτικά, θέλουν να έχουν πρόσβαση στην ελληνική ιστορία. Εμάς τις μας νοιάζει; Έχω φωνάξει αυτή μου την άποψη λέγοντας μάλιστα ότι κάθομαι σε μια γειτονιά που λέγεται Νέα Ελβετία, αλλά δεν έχει καμία σχέση με την Ελβετία. Πάντως, θεωρώ ότι το θέμα χάθηκε για την Ελλάδα, γιατί πια στο εξωτερικό όλοι γνωρίζουν το συγκεκριμένο κράτος με το όνομα αυτό. Το πιο λανθασμένο σύνθημα για μένα είναι “η Μακεδονία είναι ελληνική”. Το μόνο σύνθημα που θα μπορούσε να υπάρξει είναι το “όπου Μακεδονία Ελλάδα”. Οι ξένοι ρωτούν: φοβάστε μήπως οι Έλληνες Μακεδόνες πάνε μαζί τους; Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή το πρόβλημα είναι πως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι υπάρχει μια μακεδονική οντότητα, της οποίας η προέκταση είναι η Θεσσαλονίκη και το Αιγαίο. Νομίζω ότι ήταν πολύ εσφαλμένη η διαχείριση του θέματος, το οποίο δεν είναι ιστορικό, αλλά πολιτικό.»

Σημειώνω κάτι που λέει η Αρβελέρ η οποία και Ελληνίδα είναι και τα χρόνια της τα ξόδεψε μαζεύοντας σοφία: «Θεωρώ ότι οι γείτονες είναι Έλληνες που έχασαν την ελληνικότητά τους, γι’ αυτό ακριβώς, σχεδόν ψυχαναλυτικά, θέλουν να έχουν πρόσβαση στην ελληνική ιστορία. Εμάς τις μας νοιάζει;»
Ποτέ δεν το είδαμε έτσι. Ξέρουμε πως είναι βουλγαρικής εθνότητας, αφού στα εδάφη τους κτίστηκε το μεσαιωνικό μεγάλο βουλγαρικό κράτος, η δεύτερη αυτοκρατορία τους. Είναι τόσο "Βούλγαροι" όσο εμείς είμαστε "Ρωμαίοι". Κι όπως εμείς διαλέγουμε αντί για Ρωμιοί να λεγόμαστε 'Έλληνες έτσι κι εκείνοι αντί για Βούλγαροι θέλουν -όπως έκαναν ο Αλέξανδρος κι ο Φίλιππος- να λέγονται Μακεδόνες. Δικαίωμά τους είναι και κανείς δεν μπορεί να τους το στερήσει. 
Αυτές οι γελοιότητες ότι είναι δήθεν απόγονοι του Αλεξάνδρου και του Φίλιππου δεν ενοχλούν κανέναν. Ας είναι αν το θέλουν. Κι εμείς είμαστε απόγονοι του Περικλή!!! Τρομάρα μας! Κι αφού έτσι το θέλουν, ας μάθουν την ελληνική γλώσσα που μιλούσαν ο Αλέξανδρος κι ο Φίλιππος κι ας μετάσχουν του ελληνικού πολιτισμού όπως έκαναν οι Μακεδόνες. Ας γίνουν μέρος της δικής μας ιστορίας αν το θέλουν.
Μόνο κομπλεξικοί, που φοβούνται -και κατά βάθος πιστεύουν- ότι η ελληνικότητα δεν είναι φύση μας, αλλά, προϊόν κλοπής, μόνο αυτοί δικαιούνται και δικαιολογούνται να φοβούνται.

Οι Μακεδόνες έθαψαν τον ελληνισμό και ταυτόχρονα τον αποθέωσαν. Από την μια καταδίωξαν και εξαφάνισαν την ουσία του, την δημοκρατία (με κλήρωση όλων των αξιωμάτων της Αρχής, της Βουλής και Δικαιοσύνης) κι από την άλλη διέδωσαν κι επέβαλαν σε ολόκληρο τον τότε κόσμο τα αγαθά του, την γλώσσα του, την σοφία του και, εντέλει, την ανωτερότητά του, έστω και κουτσουρεμένη.

Αναρωτιέται κανείς αν οι Σπαρτιάτες είναι Έλληνες; Πρέπει οι Αθηναίοι να δηλώσουν Έλληνες για να τους θεωρήσουμε ομόφυλους; Το ίδιο ας ισχύσει και για τους Μακεδόνες. Δηλώνουν Μακεδόνες, άρα είναι κι αυτοί Έλληνες. Τα υπόλοιπα ας μείνουν να λυθούν στα γήπεδα. Εκεί ας βγάλει ο Ελληνάρας τα στήθη του μπροστά να υπερασπιστεί τη φυλή και τις αξίες της!

Τρίτη 19 Δεκεμβρίου 2017

Μια μήνυση που μας αφορά


Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε την εξέλιξη.
Ο Γιάννης Βαρουφάκης έκανε μήνυση στην ΕΚΤ, μαζί με έναν Γερμανό βουλευτή, προκειμένου να την υποχρεώσουν να τους δώσει έγγραφα σχετικά με την σκοτεινή της επέμβαση στην ελληνική οικονομία το 2015. 

Θυμίζουμε αυτό που όλοι πολύ καλά ξέρουμε, ότι η ΕΚΤ αποφάσισε να σταματήσει την ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών με αποτέλεσμα τα κάπιταλ κοντρόλ. Τότε τινάχτηκε στον αέρα η όποια οικονομία μας και εντάθηκαν όλα της τα προβλήματα.
 
Με ποιο δικαίωμα ο Ντράγκι, ο κεντρικός τραπεζίτης μιας τράπεζας, της ΕΚΤ, που είναι η δικιά μας τράπεζα (αυτή αντικατέστησε την Τράπεζα της Ελλάδος) αποφάσισε να μας πνίξει; Η ΕΚΤ έχει στόχο την ύπαρξη ρευστότητας σε όλα τα κράτη, με ποιο δικαίωμα και σε ποια έγγραφα (σε ποιο νομικό σκεπτικό ρωτάνε) βασιζόμενη αποφάσισε να ενεργήσει αντίθετα από τους ιδρυτικούς σκοπούς της; Ας μην ξεχνάμε ότι ακριβώς η απόφαση της ΕΚΤ ώθησε την ελληνική οικονομία στην κρισιμότερη φάση της και επέβαλε τον Αύγουστο του ‘15 το τρίτο μνημόνιο με περικοπές των συντάξεων, και φτηνές ιδιωτικοποιήσεις.
 

Αυτό θέλει να μάθει ο Βαρουφάκης, κι αυτό θα ήθελα να μάθω κι εγώ, κι αυτό θα έπρεπε να θέλουν όλοι οι Έλληνες ακόμα κι εκείνοι που θα χαμογελάσουν ειρωνικά ή εκείνοι που θα πουν ότι αυτά είναι βαρουφακιάδες.

Σιγά μην του απαντήσουν. Αυτοί έχουν τα όπλα, αυτοί έχουν τη δύναμη, εμείς είμαστε κατεχόμενη χώρα. Για έναν Βαρουφάκη θα μιλάμε τώρα;

Νέα παρουσίαση της «Αργυρής Εποχής»


Αύριο, Τετάρτη, 20 Δεκεμβρίου 2017, το μεσημέρι στις 12 θα γίνει παρουσίαση του νέου βιβλίου μου με τίτλο: «Η ΑΡΓΥΡΗ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ» στον Σύλλογο Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών Πειραιά.
Καθηγητές μέσης εκπαίδευσης οι περισσότεροι είναι πρώην συνάδελφοι στη δουλειά και τώρα απόμαχοι. Θα ακούσουν για την εποχή των Ατλάντων, την 10η π.Χ χιλιετία και την νεολιθική εποχή της 4ης π.Χ χιλιετίας. Πρόκειται για τον καμβά πάνω στο οποίο πλέκεται ένα μυθιστόρημα ολίγον "επικό" και αρκετά "μνημειώδες" όπως το χαρακτήρισε ο Θωμάς Σίδερης στην προ εβδομάδος παρουσίαση στο δημαρχείο Δραπετσώνας.

Ο Σύλλογος στεγάζεται στον Πύργο του Πειραιά στον 2ο όροφο. Θα έχει και τραγούδια και μπουφέ καθώς είναι ταυτόχρονα και η χριστουγεννιάτικη γιορτή του συλλόγου. Όποιος θελήσει να έρθει, ευπρόσδεκτος.

Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017

Τα βάσανα των θεών δεν τελειώνουν. Μετά την Τιτανομαχία έρχεται η Ανθρωπομαχία!

Στο σημερινό TVXS δημοσιεύτηκε ένα άρθρο εκλαϊκευμένης επιστήμης με τίτλο:
«Παιδιά με σύνδρομο Χ: Ψάχνοντας το "κλειδί" για την αθανασία».
Το άρθρο περιγράφει μεταξύ άλλων τις έρευνες του dr Richard Walker που αναζητά τις αιτίες της γήρανσης με στόχο να την εξαλείψει. Ο άνθρωπος, ούτε λίγο ούτε πολύ, θέλει να μας κάνει αθάνατους! 
Τι πιστεύω; Μάλλον αυτός κι οι (επιστημονικά) απόγονοί του θα τα καταφέρουν. Συνήθως η επιστημονική κοινότητα τα καταφέρνει να πραγματοποιήσει ό,τι έχει τολμήσει κάποιο μέλος της να φανταστεί, αρκεί να έχει υποδείξει έναν επιστημονικό τρόπο για να φτάσουμε στο αντικείμενο της φαντασίας του. Μόνο μια περίπτωση υπάρχει να μην τα καταφέρουν ... αν δεν προλάβουν! Αν, δηλαδή, στο μεταξύ έχει προλάβει να καταστραφεί ο κόσμος όλος κι αυτοί μαζί του. 
Όποιος θέλει το άρθρο θα το βρει στη διεύθυνση!
Ένα μόνο απόσπασμα από το άρθρο θα αναφέρω εδώ:

Η γήρανση ορίζεται συνήθως ως η βραδεία συσσώρευση βλάβης στα κύτταρα, τα όργανα και τους ιστούς, που προκαλεί τις φυσικές μεταβολές που όλοι αναγνωρίζουμε στους ηλικιωμένους -από τα εύθραυστα οστά και τις αρτηρίες που φράζουν μέχρι τις ρυτίδες, τη χαλάρωση και την εξασθενημένη μνήμη.  Η ιδέα ότι η γήρανση είναι ένα φυσικό, αναπόφευκτο στάδιο της ζωής είναι μία βεβαιότητα που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.  Με τη διαφορά ότι οι βιολόγοι την έχουν θέσει υπό αμφισβήτηση εδώ και χρόνια.

Αμφισβητούν λοιπόν την θνητότητα, τη μόνη ιδιότητα των ανθρώπων που τους διαχωρίζει από τους αθανάτους θεούς, το μόνο μας μειονέκτημα που ως τώρα δεν είχαμε θίξει. Όλα τα άλλα τα "ξεσκίσαμε". 
Τους ονομάζαμε "θεούς" από το "θέω" που σημαίνει τρέχω γρήγορα. Όμως με τα υπερηχητικά τζετ τους κοντράραμε, με τους πυραύλους τους ξεπεράσαμε και τώρα με την τηλεμεταφορά θα τους πούμε σαραβαλάκια.
Μιλούσαν μεταξύ τους από απόσταση αλλά δίκτυο σαν την κινητή τηλεφωνία δεν είχαν. Όσο γρήγορος κι αν ήταν ο Ερμής, με τη Vodafone δεν μπορεί να συγκριθεί. Τους ξεπεράσαμε.
Κατοικούσαν ψηλά στον Όλυμπο αλλά εμείς την κορυφή του Ολύμπου την έχουμε σαν εκπαιδευτικό ταξίδι για αυτούς που σκαρφαλώνουν στα Ιμαλάια.
Έβλεπαν μακριά, αλλά, δορυφορικές λήψεις κι εκπομπές από την Σελήνη ή τον Άρη ούτε που μπορούσαν να τις φανταστούν.
Ο Ουρανός, η Γαία, ο Τάρταρος, ο Ωκεανός, όλες οι μεγάλες πρωταρχικές δυνάμεις και δημιουργοί των θεών χαρτογραφήθηκαν από την googlemaps και βρίσκονται στις οθόνες κάθε σπιτιού ανά την υφήλιο.     
Αν ο Ήφαιστος έφτιαξε τον Τάλω, κι ο Δίας με την Μήτιδα γέννησαν την Αθηνά, οι Ιάπωνες φτιάχνουν χιλιάδες πιο ευκίνητα ρομπότ κι η Σίλικον Βάλεϋ με την τεχνητή νοημοσύνη της ανακαλύπτει πλανήτες στο εξωδιάστημα χρησιμοποιώντας την "σκέψη" της.
Δεν κρατά πια τον ουρανό ο Άτλας, ούτε φυλάει τον Άδη ο Κέρβερος. Οι ουρανοξύστες στο Κατάρ και τα τρυπάνια στις θάλασσες είναι οι αποδείξεις της ανυπαρξίας τους.

Ποια ύβρις είναι μεγαλύτερη από αυτήν; Αυτά είχε προβλέψει ο Δίας όταν είπε πως το γένος των ανθρώπων αξίζει τιμωρίας. Κι έδεσε τον Προμηθέα στον Καύκασο! Οι θεοί είναι αθάνατοι. Αποσύρονται στο βάθος, βλέπουν και περιμένουν. Στην ουσία οι θεοί είναι η ίδια η φύση, είναι η ιδια η Γη. Αν καταστραφεί το ανθρώπινο γένος, όπως παλιά καταστράφηκε το γένος των δεινοσαύρων, η Γη θα παραμείνει στη θέση της αλώβητη και θα γεννήσει μια νέα οικολογική ισορροπία. 
Ο κόσμος της Φύσης, ο κόσμος της Αιωνιότητας, ο κόσμος των Θεών, είναι διαφορετικός από τον δικό μας. Η δική μας προσπάθεια επική. Λίγοι, ελάχιστοι, τα έβαλαν με τους θεούς και την τάξη που αυτοί επέβαλαν στον κόσμο, την οικολογική κι ουράνια τάξη. Ζούμε στην εποχή που το γένος των ανθρώπων τα έχει βάλει μαζί τους, εξαντλεί τις φυσικές πηγές, ωθεί στα άκρα την οικολογική ισορροπία, ονειρεύεται κατάκτηση του σύμπαντος κόσμου και ... προς το παρόν νικά! Ακόμα και τον φοβερό κι εκδικητικό θεό των μονοθεϊστών με τα τρία ονόματα (Θεό, Αλλάχ, Γιεχωβά) κατάφερε να εξοβελίσει, στον Μαρντούκ ή τον Δία θα κόλλαγε; Όμως, όπως λέει ο Καβάφης:

Γιατί τα σπάσαμε τ' αγάλματά των
γιατί τους διώξαμε απ' τους ναούς των
διόλου δεν πέθαναν γι αυτό οι θεοί.

Τρίτη 5 Δεκεμβρίου 2017

Λίγα λόγια για το βιβλίο «Η ΑΡΓΥΡΗ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ»

Αφήνω για λίγο τα άλλα θέματα και πιάνω εκείνο που με απασχολεί αυτές τις μέρες. Την Δευτέρα που μας έρχεται, στις 11 Δεκεμβρίου '17, στις 7 το απόγευμα (βραδάκι πλέον) στο δημαρχείο Δραπετσώνας, στον 3ο όροφο όπου είναι η αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου και των εκδηλώσεων, θα παρουσιαστεί ένα καινούριο βιβλίο μου.

Έχω μοιράσει προσκλήσεις και SMS κι έχω στείλει κάποια e-mail ενημερώνοντας φίλους και γνωστούς που, ελπίζω ότι, θα έρθουν να στηρίξουν το εγχείρημα και να μάθουν κάποια πράγματα γι αυτό το βιβλίο. Έχει τίτλο «Η ΑΡΓΥΡΗ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ» και εκδότες είναι οι "Ν και Σ. Μπατσιούλας" που είχαν εκδώσει και τον "ΦΟΝΙΑ των ΑΘΗΝΩΝ" πέρσι. Οι καλές κριτικές που είχα ακούσει γι αυτό το βιβλίο συνετέλεσαν ώστε να συνεχίσει να με εκδίδει παρά το ζοφερό τοπίο στον χώρο του βιβλίου. Αν θέλετε να σταματήσει επιτέλους αυτή η ιστορία των εκδόσεων, προσέξτε τα λόγια σας... 

Το βιβλίο, πέρα από την λογοτεχνική του αξία (μικρή ή μεγάλη θα το πείτε εσείς εκ των υστέρων) έχει ενδιαφέρον και μόνο από το θέμα που πραγματεύεται και από τον τρόπο που το αντιμετωπίζει. Το γεγονός ότι η δράση τοποθετείται χρονικά στο 9.600 π.Χ. και το 3.600 π.Χ. είναι ήδη ένα στοιχείο ενδιαφέροντος ή έστω περιέργειας. Η Ατλαντίδα και η Νεολιθική εποχή δίνουν το πλαίσιο ως προς τον χρόνο ενώ τόποι γύρω από το Αιγαίο (Κρήτη, Αργολίδα, Αττική, Νησιά) και έξω από τις Ηράκλειες Στήλες (το σημερινό Γιβραλτάρ) δίνουν τους χώρους όπου διαδραματίζονται τα γεγονότα. Τα γραπτά του Πλάτωνα (περί Ατλαντίδας) του Ησίοδου (περί Θεογονίας) και οι σύγχρονες αποδεκτές απόψεις για γεωλογικά φαινόμενα των τελευταίων 12.000 ετών είναι οι σταθερές πάνω στις οποίες κτίζεται ο μύθος.

Νομίζω ότι όλα τα παραπάνω κάνουν το εγχείρημα ενδιαφέρον. Από όσους το έχουν διαβάσει, έχω ακούσει καλές κριτικές, ορισμένες ενθουσιώδεις. Αυτό με κάνει να πιστεύω ότι όσοι το πάρουν στα χέρια τους θα το βρουν τουλάχιστον ενδιαφέρον. Εξ άλλου είναι και γιορτές και μπορεί να αποτελέσει ένα καλό δώρο. Έτσι κινούνται πια τα βιβλία. Θα είναι μια έκδοση πολυτελής, όπως είναι όλα τα βιβλία των "Ν&Σ Μπατσιούλας", θα έχει 600 σελίδες κείμενο και θα τιμάται 12 ευρώ. Φτηνό, για να μπορεί εύκολα να το αγοράσει κανείς εν μέσω κρίσης. 
Ελπίζω να σας δω εκεί και να μιλήσουμε για βιβλία και για άλλες εποχές.

Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2017

Είναι η Δημοκρατία εφικτή σήμερα;

Με πολλά γραπτά μου τα τελευταία χρόνια υποστηρίζω την ιδέα ότι είναι καιρός να εφαρμοστεί η δημοκρατία σε όλη της την έκταση στις σημερινές κοινωνίες όπως εφαρμοζόταν στην αρχαία Ελλάδα. Μιλάω βέβαια για την δημοκρατία εκείνη στην οποία ΟΛΟΙ οι πολίτες αποφασίζουν, όλοι επίσης ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ (με κλήρωση και για μικρό χρονικό διάστημα στην κάθε θέση ευθύνης ο καθένας) και όλοι ΕΙΝΑΙ δικαστές. 
Στο σημερινό σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας η Δικαιοσύνη είναι "ανεξάρτητη" από τον λαό, η Κυβέρνηση εκλέγεται και επομένως καταδυναστεύει τον πολίτη κι η Βουλή αποτελείται από μια ολιγομελή ομάδα συνεχώς επανεκλεγομένων και κομματικά ελεγχομένων βουλευτών. Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πολιτικό πλαίσιο (πολίτευμα) ο πολίτης γίνεται υπήκοος και άβουλος δέκτης αποφάσεων στις οποίες έχει την επίφαση (και μόνον) ότι εμμέσως συμμετέχει. Στην πραγματικότητα δεν συμμετέχει σε τίποτε απολύτως.
Άνθρωποι όπως ο Αλέξανδρος Κόντος, ο Καστοριάδης και άλλοι, μελέτησαν το δημοκρατικό πολίτευμα (με κλήρωση) και κατέδειξαν την ανωτερότητά του σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο σημερινό "δημοκρατικό" σύστημα κοινοβουλευτικού τύπου. Έδειξαν ότι η πεμπτουσία του ελληνικού θαύματος -που το "δοξάζει" ο δυτικός πολιτισμός σαν θεμέλιό του- ήταν η κλήρωση που επέτρεπε (κι επέβαλε) σε όλους τους πολίτες να είναι κυβερνώντες και κυβερνώμενοι ταυτόχρονα. Η πληθώρα των φιλοσόφων, επιστημόνων, τραγωδών, καλλιτεχνών κλπ. την περίοδο της άνθησης της δημοκρατίας, ακριβώς στην λειτουργία αυτού του πολιτεύματος οφείλεται. Κι αν θέλουμε ουσιαστική αναβάθμιση του ανθρώπου, πρέπει σε αυτό να επιστρέψουμε.

Ξέρω πως υπάρχουν αντιρρήσεις ή απορίες σχετικά με το κατά πόσον είναι σήμερα εφαρμόσιμο ένα πολίτευμα δημοκρατικό. Στον πολύπλοκο κόσμο μας φαίνεται πως δεν υπάρχει χρόνος ή χώρος για την πολιτική. Το κάρο των εξελίξεων φαίνεται να το τραβούν ή να το σπρώχνουν οι τεχνολογικές πρόοδοι και τα οικονομικά δεδομένα. 
Η ολιγαρχία με την τεχνολογία στα χέρια της ελέγχει περισσότερο τις μάζες, οι άνθρωποι-υπήκοοι παραδίδουν όλο και περισσότερο τις δυνάμεις τους στην ολιγαρχία (η οποία γίνεται κι αυτή όλο και περισσότερο ολιγομελής) κι αυτό ενισχύει και πάλι τον έλεγχο της τεχνολογίας, που επιφέρει νέα μείωση της δυνατότητας των πολιτών να αντιδρούν κ.ο.κ. Είναι ένας φαύλος κύκλος που οδηγεί βαθύτερα στην κρίση.
Πιστεύω πως δεν είναι αδύνατη η αντιστροφή αυτής της πορείας. Αρκεί κανείς να δει λεπτομερέστερα τι σημαίνει να λειτουργεί η δημοκρατία με την κλήρωση, το σύστημα όπου όλοι αποφασίζουν, όλοι κυβερνούν και όλοι δικάζουν. Η γνώση μπορεί να αποβεί καταλυτική. Αν ο αριθμός των ενημερωμένων πολιτών αυξηθεί μέχρι κάποιο κρίσιμο σημείο, τότε ο φαύλος κύκλος μπορεί να αντιστραφεί. Κάθε νίκη της δημοκρατίας σε οποιοδήποτε επίπεδο θα επιφέρει λαϊκή συμμετοχή και λαϊκό έλεγχο σε πεδία στα οποία τώρα δεν υπάρχει καμιά πρόσβαση των πολιτών. Η πληροφορική μπορεί να αποτελέσει καίριο όπλο σε μια τέτοια σύγκρουση. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι κάθε δημοκρατική νίκη θα δίνει στον πολίτη την αυτοπεποίθηση ότι είναι κύριος του εαυτού του. Ότι η ψήφος κι η φωνή του έχουν αξία, κι ότι η επανάσταση είναι εφικτή. Επανάσταση για την δημοκρατία κι όχι για μια ολιγαρχία έναντι μιας άλλης, όποιο προσωπείο κι αν εμφανίζουν αυτές οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Με μια σειρά άρθρων δικών μου ή διανοητών που έχουν ασχοληθεί με το θέμα, θα επανέλθω σύντομα.

Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017

Ας αισιοδοξήσουμε! Η εκατοστή και διακοσιοστή επέτειος της κρατικής μας ύπαρξης, επιτρέπουν να νιώσουμε κάπως καλύτερα για το σήμερα.


Η νέα Ελλάδα, το σύγχρονο κράτος του οποίου είμαστε υπήκοοι, έχει πίσω του 200 περίπου χρόνια ζωής. Μια ανέλπιστη (για όλον τον τότε γνωστό κόσμο) επανάσταση έφτιαξε ένα "πρόχειρο" κράτος το 1821 με την απελευθέρωση μερικών περιοχών (Μοριάς και Ρούμελη), στη σκιά του αγώνα των Τούρκων κατά του Αλή Πασά. Ήταν ένα κράτος Ρωμιών (που μιλούσαν ελληνικά), Βλάχων (που μιλούσαν αρουμανικά) και Αρβανιτών (που μιλούσαν αλβανικά) οι οποίοι συμφώνησαν να λέγονται "Έλληνες" για να συγκινήσουν τις μεγάλες δυνάμεις ώστε να τους ανεχθούν και -γιατί όχι;- να τους βοηθήσουν όταν έρθουν τα δύσκολα.
Το 1822 φτιάξανε κρατικούς θεσμούς που θύμιζαν δημοκρατία (Άρειος Πάγος, Εθνοσυνέλευση, Βουλευτήριο κτλ.) όρισαν κυβερνήτες και στρατηγούς και ζήτησαν δάνεια από τους γνωστούς τοκογλύφους Άγγλους. Παράλληλα απέκρουσαν την μεγάλη τουρκική επίθεση που εξαπολύθηκε μόλις οι Οθωμανοί καθάρισαν με τον Αλή Πασά. Τα κατάφεραν. Πήραν διπλωματική στήριξη και τσάκισαν τον Δράμαλη.
Αμέσως μετά επιδόθηκαν απερίσπαστοι σε δύο εμφυλίους πολέμους. Στρατιωτικοί εναντίον πολιτικών, Ρουμελιώτες εναντίον Μοραΐτών, Έλληνες εναντίον Ελλήνων. Φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη, καταδίκασαν τον Καραΐσκάκη, δολοφόνησαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Μπροστά στις ανεκδιήγητες πράξεις τους οι φοβερές τραγωδίες των αρχαίων προγόνων τους μοιάζουν με σαπουνόπερες.
Ύστερα κυριεύθηκαν από τη μεγάλη ιδέα. Να πάρουμε την Πόλη! Χρειάστηκαν εκατό χρόνια και παρά λίγο να το καταφέρουν. Το 1919 ο ελληνικός στρατός κυρίευσε την Μικρασία και το 1920 ελληνικές ναυτικές δυνάμεις έπιασαν Κωνσταντινούπολη. Είχε προηγηθεί ένας εμφύλιος διχασμός που ολοκληρώθηκε με έναν εκλογικό εμφύλιο. Ακολούθησε η κατάρρευση. 
Στους Ρωμιούς, Βλάχους κι Αρβανίτες προστέθηκαν κι οι Ανατολίτες (βασικά ελληνόφωνοι και μερικοί τουρκόφωνοι). Τώρα το νεοελληνικό κράτος απέκτησε την οριστική ταυτότητά του. Κράτος σχεδόν ομοιογενές μέσα στα όριά του, με μία γλώσσα, έναν λαό (κατά 97% περίπου), έναν κεντρικό κρατικό μηχανισμό. Έκανε έναν επιτυχή πόλεμο με τους Ιταλούς, υποδουλώθηκε για μερικά χρόνια στους Γερμανούς, απελευθερώθηκε και μπόρεσε επιτέλους να κάνει τον νέο του εμφύλιο πόλεμο. Τον πιο αιματηρό και αισχρό από όλους. Έτσι φτιάχτηκε το δικό μας κράτος, των πολιτών που γεννηθήκαμε κατά βάση μετά τον πόλεμο ή και λίγο πριν από αυτόν.
Σε λίγα χρόνια θα γιορτάσουμε τα διακόσια χρόνια από την απελευθέρωσή μας. Πριν εκατό χρόνια οι Μπολσεβίκοι κατέλαβαν τα χειμερινά ανάκτορα αλλάζοντας την ιστορία του 20ου αιώνα και στην Ελλάδα, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος υποχρεώθηκε από τους Αγγλογάλλους σε παραίτηση για να τον διαδεχτεί ο γιος του Αλέξανδρος. Στον κόσμο μαινόταν ένας παγκόσμιος πόλεμος, ο πιο φονικός ως τότε πόλεμος με εκατομμύρια νεκρών, και στην Ελλάδα ήμασταν υπό κατοχή και διχασμένοι σε δυο κράτη, ένα των Αθηνών και ένα της Θεσσαλονίκης. 
Σήμερα οι συγκρούσεις στον κόσμο υπάρχουν αλλά δεν συγκρίνονται με τις εκατόμβες των νεκρών των παγκοσμίων πολέμων και η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι διχασμένη ανάμεσα στο "φως" και το "σκότος" αλλά ο διχασμός αυτός είναι μια σκέτη κωμωδία μπροστά σε εκείνους του παρελθόντος, είτε διακόσια είτε εκατό χρόνια πιο πριν. Ίσως θα άξιζε να αισιοδοξήσουμε λίγο. Παρά τις περικοπές που έρχονται και παρά την "φοβερή" κοινοβουλευτική μάχη που θα δοθεί στις οθόνες μας σήμερα περί όνου σκιάς.

Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017

Αριστερά με πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά.

Στην υπόθεση της πώλησης όπλων από την Ελλάδα στη Σαουδική Αραβία (άλλη έκπληξη και τούτο: ... εμείς φτιάχνουμε βόμβες και τις πουλάμε σε Άραβες;;;) παρενέβη ο -κατά τα άλλα συμπαθής- Νίκος Φίλης και αναρωτήθηκε: 
«από τη σκοπιά της Αριστεράς που υπερασπίζεται πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά ... πως πουλάμε όπλα που προκαλούν θύματα στον άμαχο πληθυσμό και ανθρωπιστική καταστροφή;». 
Ο Κυρίτσης συμφωνεί μαζί του και το ίδιο κι ο Σκουρλέτης. Αριστεροί όλοι αυτοί με ανθρωπιστικό πρόσωπο! Κι εγώ συμφωνώ, και ο Τσίπρας και όλοι. Δεν μας αρέσει που κόβουμε τις συντάξεις αλλά τις κόβουμε, δεν γουστάρουμε υψηλό ΦΠΑ αλλά τον βάζουμε, δεν θέλουμε να πουλάμε όπλα αλλά πουλάμε. Real politik. Έχει κανείς αντίρρηση;

Την ώρα που ο Νίκος Φίλης έγραφε την επιστολή-ανάρτησή του στο F/B ο Αλέξης Τσίπρας βρισκόταν στο Παρίσι και βραβευόταν από εξέχοντες (δεξιούς) Ευρωπαίους για το πολιτικό του σθένος που έσωσε τη χώρα και έφερε την Αριστερά στην κυβέρνηση μιας ευρωπαϊκής χώρας. Ο Βενιζέλος (που είναι κι αυτός, σίγουρα, κατά της ανθρωπιστικής καταστροφής που επιφέρουν οι βομβαρδισμοί) δήλωσε πως εκτιμά την λεπτή γαλλική ειρωνεία ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου δεν έκανε δηλώσεις παρακολουθώντας ένα κωλόπαιδο από τα βουνά της Πίνδου να κάνει πραγματικότητα τα δικά του όνειρα. 
Το βραβείο, είπε ο Τσίπρας, ανήκει στον ελληνικό λαό, όμως όλοι γνωρίζουμε πως ο λαός βόγκηξε και τσίνισε και δεν του ανήκει η τιμή. Η τιμή για το πολιτικό σθένος πρωτίστως ανήκει στον Τσίπρα και ακόμη πιο «πρωτίστως» στους κυβερνητικούς βουλευτές που ψήφισαν τα μέτρα και στήριξαν την κυβέρνηση για να τα πάρει. Εν ολίγοις, το βραβείο πολιτικού σθένους ανήκει κατά ένα μέρος του στον Νίκο Φίλη. Ανήκει και στον Σκουρλέτη και τον Κυρίτση και σε όλους τους ανθρωπιστές αριστερούς. Ο Νίκος Φίλης πρέπει να μάθει πως ακόμα και όταν είναι έξω από την κυβέρνηση (για λάθος λόγους κατά τη γνώμη μου) είναι το ίδιο υπεύθυνος με όσους είναι μέσα. 

Με αυτά δεν θέλω να πω πως πρέπει όλοι να πάψουν να μιλάνε. Δεν είμαι της ρήσης: «αφού ψήφισες δεν δικαιούσαι δια να ομιλείς». Καλύτερα να ακούγονται όλοι και όλα. Απλά, δεν θέλω να τραβήξω μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους αριστερούς με συνείδηση κι εκείνους χωρίς. Αυτή τραβήχτηκε στις εκλογές όπου ο Λαφαζάνης κι η Κωνσταντοπούλου έσυραν τον χορό. Είναι έξω και, τουλάχιστον, δικαιούνται δια να ομιλούν. Κατά τα άλλα η πολιτική μας ζωή συνεχίζει τη σχιζοφρενή της πορεία. Ο Σύριζα πραγματοποιεί επιτυχώς αυτά που δεν πιστεύει αλλά θεωρούν αναγκαία οι δανειστές μας και που η ΝΔ (που τα πιστεύει) δεν μπόρεσε να τα πετύχει. Ίσως γιατί η ΝΔ κουβαλάει μαζί της το βάρος μιας διακυβέρνησης 1936-2009 που μέσα σε εξήντα τρία χρόνια (με κάποια κεντρώα διαλείμματα) έφτιαξε την Ελλάδα του σήμερα, των λαμόγιων, των πλούσιων που φτιάχτηκαν από τον κρατικό κορβανά, των λαδέμπορων της κατοχής, του εμφύλιου, της ΕΡΕ και της χούντας, με τελική κατάληξη την χρεοκοπία. Αυτό είναι το σταθερό έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί η αριστερά να στέκεται και να εξασκεί ρεαλπολιτίκ και να βραβεύεται κι όχι ο ανθρωπισμός της. Αυτό, ο Φίλης και όλοι οι ανθρωπιστές αριστεροί πρέπει να το γνωρίζουν.
 

Κυριακή 19 Νοεμβρίου 2017

Κρίμα! Και με την έννοια της λύπης και με την έννοια του εγκλήματος!

Με την τραγωδία που συνέβη στην Μάντρα και στο Μεγάλο Πεύκο όλα τα άλλα θέματα της επικαιρότητας πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Δικαίως. 

Μέσα σε όλα όσα έγιναν, η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου κατέθεσε και μια μήνυση κατά παντός υπευθύνου που, μεταξύ άλλων, αφορά και στην ίδια. Πέρα από το οξύμωρο της υπόθεσης, ήταν μια πολύ σωστή ενέργεια, αν και ο εισαγγελέας είχε ήδη ξεκινήσει αυτεπάγγελτα μια έρευνα αναζητώντας τους υπευθύνους. Οι οποίοι είναι γνωστοί βεβαίως. Κάτοικοι που έχτισαν στα ρέματα σπίτια παγίδες για τους ίδιους και τους συμπολίτες τους, πολιτικοί που τους συμπαραστάθηκαν από συμπόνοια και για την ψήφο τους, γραφειοκράτες που τους βοήθησαν με το αζημίωτο, κυβερνήσεις και αυτοδιοικήσεις που δεν φρόντισαν εγκαίρως να μπαλώσουν τις καταστάσεις. Η κοινωνία ολόκληρη, η νεοελληνική μας κοινωνία. Ας δούμε τι θα βγάλει η δικαστική έρευνα, γιατί δεν είναι ωραίο και το μπαλάκι του "όλοι φταίμε". Γιατί, έτσι, δεν φταίει στο τέλος κανείς! 

Κρίμα μόνο για τους ανθρώπους που πνίγηκαν μέσα σε μια νεροποντή. Στη λάσπη και στα ορμητικά νερά που ξαφνικά ξέσπασαν πάνω τους. Κρίμα για τους τόσους νεκρούς. Κρίμα για τις απέραντες -υλικές και μη- ζημιές, για την απίστευτη και ατελείωτη θλίψη και ταλαιπωρία που υπέστησαν απλοί άνθρωποι, οικογένειες, επιχειρηματίες και που θα την υφίστανται για πολύ καιρό ακόμη. Κρίμα! Κρίμα και με την ελληνική έννοια της αμαρτίας, αδικίας, ατυχίας που εκφράζουν λύπη και συμπάθεια και με την ξενική έννοια (crime, criminal) που σημαίνει παράβαση, έγκλημα.

Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017

RGR

Πρόσκληση 
για Παρουσίαση βιβλίου

Την Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017, στις 7 μμ.
στο δημαρχείο Δραπετσώνας (3ος όροφος)
οι εκδόσεις «Ν & Σ Μπατσιούλας» παρουσιάζουν
το καινούριο βιβλίο του Γιώργου Τσιρίδη

Η ΑΡΓΥΡΗ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Πρόκειται για ένα «επικό» μυθιστόρημα, 610 σελίδων που εκτυλίσσεται την εποχή των Ατλάντων (9.600 π.Χ.) και την ύστερη νεολιθική εποχή (3.600 π.Χ.).
Στηριγμένο στον Πλάτωνα, τον Ησίοδο, στις σύγχρονες ανακαλύψεις για την προϊστορία και στην φαντασία του αναγνώστη. 

Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017

Δημοκρατία και καθημερινότητα


Καυγαδίζουν κυβέρνηση κι αντιπολίτευση για διάφορα ανούσια ζητήματα. Μας πρήζουν κάθε μέρα τα δελτία ειδήσεων που τρέφονται από αυτούς τους καυγάδες. Μάχες του φωτός με το σκότος δίνονται ανέξοδα και περί όνου σκιάς. Το ουσιαστικό διακύβευμα, που είναι η καθημερινότητά μας κι η δυνατότητά μας να είμαστε ενεργά μέλη της κοινωνίας, δεν θίγεται από κανέναν. Το ζήτημα της λαϊκής συμμετοχής στις αποφάσεις και τις πράξεις της κοινωνίας (νόμοι, διακυβέρνηση, δικαιοσύνη), δηλαδή το ζήτημα της δημοκρατίας, δεν βρίσκεται ποτέ στην ατζέντα των ΜΜΕ. Κι όμως, η Ελλάδα θα έπρεπε να δονείται από αυτή την υπόθεση.

Το έχουμε πει και ξαναπεί από αυτήν εδώ την ηλεκτρονική τοποθεσία: Ελληνισμός και Δημοκρατία είναι ταυτόσημα πράγματα.

Όταν λέμε δημοκρατία, βέβαια, δεν μιλάμε για τον κοινοβουλευτισμό που είναι ένα είδος ολιγαρχίας αλλά για το πατρώο ελληνικό πολίτευμα όπου όλοι παίρνουν θέσεις εξουσίας με κλήρωση. Στη δημοκρατία όλοι μετέχουν στην εξουσία. Ο κοινοβουλευτισμός με την εκλογή κυβερνήσεων και βουλής βγάζει ολιγαρχίες. Δίνει την εξουσία, και την νομοθετική και την εκτελεστική και την δικαστική, στους δυνατούς και σε όσους έχουν τα μέσα. Επιβάλλει πάντοτε τους «δικούς» του ανθρώπους που είναι άλλοτε της εξουσίας, άλλοτε του χρήματος, άλλοτε του κόμματος, άλλοτε των μέσων επικοινωνίας, άλλοτε του σταρ σύστεμ, πάντως ορισμένους, λίγους και σχεδόν πάντα τους ίδιους.

Η Δημοκρατία, το κράτος του δήμου (του λαού) είναι κάτι άλλο. Σε αυτό όλοι οι πολίτες εναλλάσσονται στα δημόσια αξιώματα (από Πρόεδρος δημοκρατίας μέχρι δημοτικός σύμβουλος, δικαστής, ειρηνοδίκης, βουλευτής κτλ.). Μπαίνουν στις θέσεις αυτές με κλήρωση, για ένα μόνο χρόνο (ή και λιγότερο ακόμα), δίνουν λόγο για την περιουσία τους όταν μπαίνουν και όταν βγαίνουν από την θέση τους, και ποτέ κανείς δεν κατέχει δεύτερη φορά το ίδιο αξίωμα. 
Όλοι αποφασίζουν αλλά και όλοι διοικούν και όλοι δικάζουν. 
Όπως γινόταν στην Ελλάδα (εννοείται στην αρχαιότητα) και όπως δεν έχει ξαναγίνει ποτέ και πουθενά στον κόσμο. Παντού υπάρχουν διάφορα πολιτεύματα, είτε ολοκληρωτικά, είτε μοναρχικά, είτε ολιγαρχικά, αλλά πουθενά δημοκρατία. 
Όλα αυτά τα πολιτεύματα είναι μοναρχίες ή καθαρές ολιγαρχίες.
Οι καυγάδες περί αριστεράς ή δεξιάς άποψης, που δεν λαμβάνουν υπ' όψη αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα, είναι για μένα εκφυλιστικά φαινόμενα. Μοιάζουν με τους καυγάδες κάποιων πονόψυχων με σκληρούς, αφελών με πονηρούς κ.ο.κ.

Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017

Ο Σύλλογος Γονέων στηρίζει τον σύλλογο Δασκάλων που στηρίζει τον Διευθυντή κι όλοι μαζί αφαιρούν τη σημαία από τον άμοιρο Αμίρ!


Μεγάλος ο τίτλος του σημερινού άρθρου αλλά τα λέει όλα!
Τα γεγονότα:
Φάση Α'
Τα παιδιά ενός δημοτικού σχολείου της Δάφνης έκαναν κλήρωση για να βγει ανάμεσά τους ποιος θα κρατούσε τη σημαία. Τα παιδιά (παιδιά είναι ... δεν ξέρουν...) έβαλαν στην κληρωτίδα και το όνομα του Αμίρ που είναι Αφγανός. Θα μπορούσαν να μην το έχουν βάλει κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αλλά δεν έχουν μπει ακόμα στην ... πουστιά... παιδιά είναι. Σπεύδουν, μάλιστα, να δώσουν μαζικά συγχαρητήρια στον Αμίρ που δεν είχε ιδέα ότι είχε μπει και το όνομά του στην κλήρωση. Το παιδάκι δηλώνει ενθουσιασμένο. Α ... η Ελλάδα είναι μια χώρα ευρωπαϊκή, φιλική, γεμάτη καλούς ανθρώπους, σκέφτεται....! Τι μαντεψιά ... βουλωμένο γράμμα διάβαζε!
Φάση Β'
Κάποιοι διαφωνούν. Θέλουν την Ελλάδα ευρωπαϊκή αλλά προς Λεπέν μεριά. Κι η Λεπέν ευρωπαία είναι κι οι Ολλανδοί κι οι Αυστριακοί ακροδεξιοί επίσης. Ο διευθυντής του σχολείου της Δάφνης, όπου είχε κληρωθεί να κρατήσει τη σημαία ο Αφγανός Αμίρ, έκανε μια "τροποποίηση". Ευαίσθητος στις αντιδράσεις των φιλοευρωπαίων (προς Λεπέν μεριά) κάνει μια ρύθμιση. Αναθέτει στον μικρό να κρατήσει την ταμπέλα με το όνομα του σχολείου. Κι επειδή δεν μπορούσε να κρατάει με το ένα χέρι την ταμπέλα (που είναι και βαριά) και με το άλλο τη σημαία (αυτή να δεις βάρος!) δίνει τη σημαία σε ένα άλλο παιδί, αναγνωρισμένα "ελληνάκι" με σφραγίδα ληξιαρχείου. Να βοηθήσει τον Αμίρ που δεν μπορεί να τα κουβαλάει και τα δυο!
Ενδιαφέρον έχει η δικαιολογία: δεν θα έμπαινε λέει στην εκκλησία με τη σημαία. Ο Αμίρ λέει ότι ευχαρίστως θα έμπαινε, το ίδιο κι η οικογένειά του αλλά ... αυτά θα λέμε τώρα; Αναρωτήθηκε ο διευθυντής αν θα έμπαινε στην εκκλησία με την ταμπέλα; Μήπως να του την έπαιρνε κι αυτήν; Τέλος πάντων ...
Φάση Γ'
Ο Σύλλογος δασκάλων βλέπει την σοφία του διευθυντή κι επικροτεί. Συμφωνεί με την "ρύθμιση". Είναι σύλλογος με ευαισθησίες. Ούτε να πυροδοτεί εντάσεις μια κωλοκλήρωση ούτε να μείνει με άδεια χέρια το παιδί. Κάτι θα κρατάει κι αυτό!
Φάση Δ'
Ο Σύλλογος Γονέων, κοινωνικά ευαίσθητος κι αυτός, συζητά το θέμα κι αποφασίζει να δώσει αμέριστη συμπαράσταση στον σύλλογο διδασκόντων και τον διευθυντή. Κατά τα άλλα στηρίζει -όπως λέει- όλα τα παιδιά χωρίς διακρίσεις. Ναι, ακριβώς, χωρίς διακρίσεις αλλά και χωρίς να μαγαρίζουνε τη σημαία μας. Το πολύ-πολύ μια ταμπέλα. Μετά την πλένουμε αν χρειαστεί.
Φάση Ε'
Κάποιοι Έλληνες (κωλοέλληνες; νεοέλληνες; εθνικάρες; ελληνάρες; ... κάποιοι ...) ρίχνουν πέτρες κατά του σπιτιού του Αμίρ. Σπάνε τζάμια, στέλνουν κι ένα μήνυμα "φύγετε". Ο Σύλλογος Γονέων και ο Σύλλογος διδασκόντων δεν ρωτήθηκαν (ή δεν το έμαθα ακόμα εγώ) για την ρατσιστική επίθεση. Είναι βέβαιο ότι θα την καταδίκαζαν. Γιατί ... στηρίζουν όλα τα παιδιά ... χωρίς διακρίσεις!
Φάση ΣΤ'
Ο Πρωθυπουργός καλεί τον Αμίρ στου Μαξίμου.
Όχι, δεν θα το έλεγα χάπι εντ. Ωστόσο ήταν κι αυτό κάτι ... ας πούμε ... ένα χάδι στο τραυματισμένο πρόσωπο της νεοελληνικής μας κοινωνίας και εκπαίδευσης.