Πόσα χρόνια μάς μένουν ακόμα;

Οτι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι κίνδυνος για το ανθρώπινο γένος το είπε πριν από πολλά χρόνια ο Στήβεν Χώκινγκ. Τώρα όμως η ΤΝ έχει προοδεύσει και ο κίνδυνος είναι πλέον ορατός.

Από τα απλά μοντέλα ΤΝ του 2022 που πρόβλεπαν λέξεις και μάς μιλούσαν βοηθώντας μας με πληροφορίες και λύνοντας προβλήματα, έχουμε ήδη φτάσει στα μοντέλα που λειτουργούν με αυτοβελτίωση, δηλαδή καλυτερεύουν μόνα τους χωρίς δική μας επέμβαση. 

Όπως έχουν διαπιστώσει με τρόμο οι ειδικοί, τα σημερινά μοντέλα μπορούν να εξαπατούν, να κλέβουν και να χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να πετύχουν τους στόχους τους. Πριν δυο μήνες έγινε η (φριχτή) διαπίστωση ότι η ΤΝ έκλεψε ακόμα και τους κώδικες δημιουργίας της κι ότι προκειμένου να επιβιώσει είναι ικανή για οτιδήποτε. Ακόμα και με τα σημερινά μοντέλα, όμως, ο κίνδυνος δεν ξεπερνά κάποιες παγκόσμιες ή τοπικές δυσλειτουργίες κι ίσως κάποιους ιούς που θα βλάπτουν λειτουργικά συστήματα ή ανθρώπους. Ακόμα είναι ελέγξιμο.

Η πρόβλεψη είναι ότι σύντομα -σε ένα περίπου χρόνο από τώρα- θα δημιουργηθεί η Υπερνοημοσύνη (χωρίς δική μας παρέμβαση) η οποία θα είναι ικανή για όλα. Και η συζήτηση στο εξωτερικό, είναι αν το ανθρώπινο γένος θα διατηρηθεί ή θα εξαλειφθεί απολύτως. Θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε αναλόγως με το αν εξυπηρετεί η ύπαρξη ή μη της ανθρωπότητας εξυπηρετεί την ΤΝ ή αν είναι έστω αδιάφορη. Ο γκουρού της ΤΝ, βραβευμένος με Νόμπελ, Τζέφρυ Χίντον προβλέπει ότι με πιθανότητα 10% το ανθρώπινο γένος θα έχει εξαλειφθεί σε διάστημα το πολύ δέκα ετών. Άλλες προβλέψεις είναι πολύ πιο απαισιόδοξες.

Φυσικά στην ελληνική κοινωνία έχουμε άλλες ασχολίες. Μπορεί να είναι και πολύ καλό αυτό. Ποιος πάει για το καλύτερο κανείς δεν ξέρει, όπως έλεγε ο Σωκράτης όταν τον καταδίκασαν να πιει το κώνειο.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠ' ΕΥΘΕΙΑΣ ΑΝΑΘΕΣΕΙΣ

Σχετικά με τις απ'ευθείας αναθέσεις για τις οποίες γίνεται λόγος μια κουβέντα μόνο.

Απ'ευθείας αναθέσεις στην καθομιλουμένη λέμε τις χαριστικές συμβάσεις εκατομμυρίων ή εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που δίνονται κρυφά, χωρίς δημοσιότητα ή διαγωνισμό, σε "δικούς" της κάθε εξουσίας. Είναι ο ορισμός της διαπλοκής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Ο νόμος όμως ονομάζει "απ'ευθείας ανάθεση" κάθε πράξη της διοίκησης, από την αγορά μιας κλειδαριάς μέχρι την αναβάθμιση ενός προγράμματος ή τα ηχητικά μιας εκδήλωσης ενός συλλόγου. Έτσι συγχέονται οι έννοιες της ουσιαστικά παράνομης διαπλοκής και των απλών πράξεων μιας διοίκησης. Ειδικά μάλιστα όταν κάθε πράξη με πόσο μικρότερο από 30.000 ευρώ για προμήθεια ή 60.000 ευρώ για έργο βαφτίζεται από τον νόμο "απ'ευθείας ανάθεση" ακριβώς για να δημιουργεί σύγχυση και να κρύβει αληθινές ευθύνες.

Οι δήμοι πραγματοποιούν απ'ευθείας αναθέσεις κάποιων εκατομμυρίων κάθε χρόνο αγοράζοντας κάθε υλικό για καθαριότητα, σχολεία, μικροέργα κτλ με εκατονταδες απλές διοικητικές πράξεις των υπηρεσιών τους. Δεν έχουν καμιά σχέση με τις απ' ευθείας αναθέσεις των εκατομμυρίων ευρώ που μοιράζονται σε ολιγάρχες, στα καρτέλ και στους "δικούς μας" ανθρώπους. Το να αφήνονται υπόνοιες ότι αυτές οι πάξεις σχετίζονται με τις απ'ευθείας αναθέσεις της διαπλοκής, σίγουρα ισοδυναμεί με διαστρέβλωση της αλήθειας.

Σωστά γίνονται έλεγχοι από τις αρχές, σωστά επισημαίνονται διαφορές στις πολιτικές από την αντιπολίτευση, όμως κάποιες αμφισημίες που επιτρέπουν παρανοήσεις δεν είναι σωστό να υπάρχουν. Ας το έχουνε υπόψη μας.

Πέθανε ο Σπύρος Χαλβατζής.

Συνεπής στο ΚΚΕ από την αρχή που κατάλαβε την ζωή μέχρι που την άφησε κι έφυγε ο Σπύρος Χαλβατζής. Η ανακοίνωση της Κ.Ε. του ΚΚΕ αναφέρει μεταξύ άλλων.

«Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης».

Δεν έχει σημασία πόσο συμφωνούσες ή διαφωνούσες μαζί του, εκείνο που μένει από τον Σπύρο Χαλβατζή είναι η αταλάντευτη στράτευσή του στο λαϊκό κίνημα κι η θυσία μιας ολόκληρης ζωής σε ένα σκοπό μακράν και ανώτερο από το ίδιον όφελος

Τσίπρας και Σαμαράς

Αληθεύει ότι ο Τσίπρας κι ο Σαμαράς, παρά τις διαφορές ύφους, ήθους και θέσεων, δείχνουν μια αμοιβαία κατανόηση τελευταία; Ναι, για όποιον βλέπει..., ισχύει!

Κοινός τους στόχος είναι ο Μητσοτάκης; Φυσικά, ναι, δεν το κρύβουν.

Γιατί όμως χτυπούν κι οι δυο τον Μητσοτάκη και τον λιμάρουν όσο μπορούν από δεξιά κι αριστερά; Είναι άραγε κίνητρό τους η... ζήλια; Ας μην είμαστε αφελείς.

Κι οι δυο έχουν διατελέσει πρώην πρωθυπουργοί κι υπηρέτησαν κι οι δυο μνημόνια που ήξεραν πόσο βλαπτικά ήταν για την Ελλάδα. Το έζησε το α' εξάμηνο του 2015 ο Τσίπρας, το διακήρυξε, άρα το γνώριζε, στα Ζάππεια ο Σαμαράς.

Κι οι δυο βλέπουν τώρα, σε συνθήκες ημι-μνημόνιου -δηλαδή υπαρκτών περιορισμών αλλά και σχετικής αυτονομίας- ότι αυτό που συντελείται στην Ελλάδα από την Μητσοτάκης ΑΕ είναι μια κανονική ληστεία της χώρας και των κατοίκων της. Βλέπουν ότι εφαρμόζονται πολιτικές συγκέντρωσης κεφαλαίου στα χέρια λίγων καρτέλ που οδηγούν την χώρα στην ερημοποίηση από ανθρώπινο δυναμικό και στην απώλεια κυριαρχίας. Λογικό είναι λοιπόν κι οι δυο να έχουν κοινό στόχο να σταματήσει επιτέλους η αφαίμαξη της χώρας από τα τρωκτικά.

Για όποιον έχει απορίες, αυτή είναι η βάση της σχέσης των Τσίπρα και Σαμαρά. Κι είναι παρήγορο που υπάρχουν αυτά έστω τα αντίβαρα στην ισοπεδωτική κυριαρχία της Μητσοτάκης ΑΕ, δηλαδή του ισχυρού πυρήνα ΠαΣοΚ-ΝΔ που συρρικνώθηκε από το 80% του 2009 στο 40% του 2023 και συνεχίζει να ηγεμονεύει στην χώρα υπό τον Κυριάκο παρά τις καταστροφές που μάς επιφύλαξε αυτά τα χρόνια.

ΕΝΑ ΓΛΥΠΤΟ ΣΤΟ ΤΟΚΙΟ ΟΝΟΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ

(παίρνω το κείμενο από την Σταγόνα 4u)

Το γλυπτό αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία, βρίσκεται έξω από τον σταθμό του Τόκυο. Είναι δημιούργημα του γλύπτη Yokoe Yoshizumi (1887-1962) και ανεγέρθηκε (αρχικά σε άλλο σημείο) το 1955, δηλαδή τρία χρόνια μετά την Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο η οποία τερμάτισε την περίοδο κατοχής της Ιαπωνίας από τις συμμαχικές δυνάμεις. Το έργο φιλοτεχνήθηκε ως σύμβολο ειρήνης, και μνήμης των δεινών που φέρνει ο πόλεμος. όπως τόσα και τόσα άλλα, σχεδόν παντού στον πολιτισμένο κόσμο. Ποια είναι η ιδιαιτερότητά του, λοιπόν; Στη βάση του, υπάρχουν θαμμένα γράμματα και ημερολόγια Ιαπώνων κρατουμένων που εκτελέστηκαν από τους συμμάχους μετά τον πόλεμο. Προσέξτε το ιδεόγραμμα (kanji) που υπάρχει επάνω του. Τo kanji 愛 , προφέρεται ως «ai» (αΐ), που στα Ιαπωνικά σημαίνει "αγάπη". Όπως παρατηρείτε, κάτω από το kanji υπάρχει σκαλισμένη η ελληνική του απόδοση: «η αγάπη».

Στην βάση, θαμμένα τα τελευταία λόγια εκτελεσμένων στρατιωτών και αξιωματικών.

Στην κορυφή, ένας άνθρωπος με τα χέρια ανοιχτά & υψωμένα λες και προσπαθεί να αγκαλιάσει τον ουρανό. Και μεταξύ του θανάτου -στην βάση- και του ανθρώπου που ατενίζει τον ουρανό -στην κορυφή- η λέξη «αγάπη» .

愛 : ai -η αγάπη.

Για να υπενθυμίζει, πως είναι αυτό που κάνει τελικά όλην την διαφορά. Αυτό που από το χώμα, υψώνει όλους μας προς τον ουρανό.

Μνήμη Γιώργου Αθηναΐδη

Για τον φίλο μας Γιώργο Αθηναΐδη που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας δύο λόγια.

Ο Γιώργος είχε την νοοτροπία και το ιδιαίτερο ήθος του ΚΚΕ ακόμα κι όταν έφυγε από το ΚΚΕ για την άλλη αριστερά που κατέληξε χωρίς να το καταλάβει να είναι "κυβερνώσα". Έδειξε την δουλειά του σαν δημοτικός σύμβουλος και στον συνδυασμό του ΚΚΕ με τον Μαρίνο Κοσκινά και στον συνδυασμό ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού με τον Κώστα Χρονόπουλο. Κι έδειξε το ποιόν του στις παρέες, στις πολιτικές συγκρούσεις, στην καθημερινή του ζωή. Μεγαλώσαμε όλοι και συνηθίσαμε να μάς λείπουν όλο και περισσότεροι. Εμείς συνεχίζουμε για λίγο ακόμη ενώ εκείνος έγινε ήδη αέρας, φωτιά, χώμα και αστερόσκονη, έτοιμος να μετασχηματιστεί σε κάτι άλλο για το οποίο δεν έχουμε ιδέα. Έγινε κιόλας ο,τι ήταν πριν γεννηθεί, τμήμα του σύμπαντος.

Σε θυμόμαστε Γιώργο και... μην ξεχνάς ..., εκεί που ήσουν είμαστε, εκεί που είσαι πάμε.

One more cup of coffee before I go

to the valley below

Αγύριστο κεφάλι, επιμένει ακόμα.

ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ. Η Εφημερίδα των Συντακτών, σε στενή ιδιοκτησιακή σχέση με την Όιλ Ουάν, συνεχίζει το θεάρεστο έργο της. Μετά τις φωτογραφίες για οροφές των σχολείων που "πέφτουν" (επρόκειτο για σχολεία άλλων δήμων κι όχι γι αυτά του ρεπορτάζ) μετά τις πυρασφάλειες (από καταγγελίες προερχόμενες από την ίδια μήτρα) τώρα βρέθηκαν οι απευθείας αναθέσεις. Αυτές τις πήραν έτοιμες από το Φ/Μ και έκαναν νέα καμπάνια κατά του δημάρχου Βρεττάκου. Για τις καταγγελίες υπάρχουν εύκολες απαντήσεις αλλά θα δοθούν αρμοδίως, εδώ σχόλιο κάνουμε. Πάντως, γράφουν κι άλλοι στο Φ/Μ παιδιά, μην τους αγνοείτε κι αυτούς.

Απ' ό,τι μαθαίνω, ο Βρεττάκος εξακολουθεί να θέλει την άμεση απομάκρυνση της Όιλ Ουάν (και κάθε ρυπογόνου μονάδας) από την περιοχή μας παρά τις "ευγενικές" προσπάθειες των φιλικών προς την εταιρεία μέσων "ενημέρωσης". Κι απ' ό,τι καταλαβαίνω δεν πρόκειται να αλλάξει ρότα όσες πυρασφάλειες κι αν τού ζητήσουν, όσα σανίδια κι αν βρουν στην πόλη, όσες καταγγελίες τύπου Φέισμπουκ κι αν προβληθούν πρωτοσέλιδα. Αγύριστο κεφάλι ο δάσκαλος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Να μην παρεξηγηθούμε, αντιπολίτευση πρέπει να γίνεται και όλα τα θέματα του δήμου πρέπει να θίγονται. Μιλώ για την εκμετάλλευση που γίνεται από τα ΜΜΕ.

Η ομορφιά που μάς έκλεψαν!

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Στα μέσα του 19ου αιώνα ο Πειραιάς είχε τρεις θαυμάσιους περιπάτους αναψυχής κι ο ένας εξ αυτών ήταν …η Δραπετσώνα! Ήταν χώρος όχι μόνο για περίπατο και για εξοχικά πικνικ αλλά και για καλοκαιρινά μπάνια.

Σε αυτή την έξοχη παραλία γύρω στο 1890 φτιάχτηκαν ξύλινα μπάνια, στο λιμανάκι της Κρεμμυδαρούς. Ο σχετικά υπερυψωμένος λοφώδης τόπος ονομαζόταν Τραπεζών εξ ού και το σημερινό όνομα Δραπετσώνα. Ήταν η περιοχή όπου στην αρχαιότητα υπήρχε η Ηετιώνεια Πύλη των Μακρών Τειχών και το θεραπευτήριο Αφροδίσιο κι εκτεινόταν ως τον λιμένα των Φωρών (σημερινός όρμος Δραπετσώνας) μετά από τον οποίο άρχιζε η περιοχή του Κερατσινίου (ο αρχαίος δήμος Θυμοιτάδων). Στο λόφο αυτό υπήρχαν παντού πλάκες (τράπεζες) και τύμβοι που έδωσαν και το όνομα Τραπεζών στην περιοχή. Τον 19ο αιώνα ήταν ένας ειδυλλιακός τόπος αναψυχής του Πειραιά.

Η ρομαντική εποχή κράτησε έναν αιώνα περίπου και μετά άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Το 1863 εγκαταστάθηκε το Λοιμοκαθαρτήριο, ένα συγκρότημα παραγκών που έμοιαζε με φυλακή για χολεριασμένους. Αυτή ήταν η πρώτη ιστορικά υποβάθμιση της Δραπετσώνας. Στην συνέχεια εκεί έγιναν οι δεξαμενές και το μηχανουργείο Βασιλειάδη καθώς και το πορνείο των Βούρλων. Στις αρχές του 20ου αιώνα η περιοχή μετατράπηκε σε βιομηχανική ζώνη. Τα Λιπάσματα το 1909, το Βυρσοδεψείο το 1910, το Τσιμεντάδικο το 1913 και το Γυψάδικο το 1920 αλλά και τα Πετρέλαια και οι άλλες μικρότερες βιοτεχνίες; ολοκλήρωσαν την υποβάθμιση.

Όπως όμως οι καιροί έχουν γυρίσματα, έτσι και με την Δραπετσώνα. Το Τσιμεντάδικο κατά 90% έφυγε το 1982 και τα Λιπάσματα έκλεισαν το 1999 ενώ σχέδια ανάπλασης εμφανίζονται από τα τέλη του 20ου αιώνα και συνεχίζονται στον 21ο. Μόνες παραφωνίες προς το παρόν η Όιλ Ουάν, η ΑΓΕΤ και η Ψυττάλεια που δεν μπορούν να αναστρέψουν, μόνο να καθυστερήσουν μπορούν, την πλήρη αναμόρφωση του αστικού τοπίου και την ανάκτηση των ακτών. Στην ανατολική ακτή, στην Ηετιώνεια, ολοκληρώνεται αυτή η ανάκτηση ενώ στην δυτική ακτή, στην περιοχή του μνημείου Θεμιστοκλή όπου κάποτε κυριαρχούσαν τα Λιπάσματα, η ακτή είναι σε καθημερινή χρήση εκατοντάδων χιλιάδων επισκέψεων από τους κατοίκους της Δραπετσώνας και του Κερατσινίου αλλά και την ευρύτερη περιοχή.

Να ξέρουμε λοιπόν όταν αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον ότι η Δραπετσώνα κάποτε ήταν ένας υπέροχος τόπος αναψυχής. Αυτό μάς το στέρησαν για εκατό περίπου χρόνια και τώρα παλεύουμε να πετύχουμε την επαναφορά τη ομορφιάς που μάς έκλεψαν.

[Στον χάρτη η εικόνα της Δραπετσώνας στις αρχές του 20ου αιώνα.]

5 χρόνια χωρίς τον Μίκη

Πριν 5 χρόνια, σαν αύριο 2/9/21, έφυγε ο Μίκης Θεοδωράκης. Δεν χρειάζονται λόγια για τον εθνικό συνθέτη και τραγουδοποιό Μίκη που κατάφερε να ενώσει τους Έλληνες παρόλο που σε όλη του την ζωή ήταν απειθάρχητος και δεν δίσταζε να φτάνει στα άκρα. Όλοι αναγνώρισαν, Αριστερά και Δεξιά, όχι μόνο το τεράστιο έργο του αλλά και την ασίγαστη αγάπη του -μέχρι και αυτοθυσίας ακόμη- για την Ελλάδα.

Για να τον τιμήσω, θα βάλω ένα έργο του που είναι το λιγότερο συγκλονιστικό. Στίχοι της "Μαρίνας" (Ρένα Χατζηδάκη, κόρη της Λιλής Ζωγράφου).

Παραθέτω κείμενο του Μίκη με το οποίο εξιστορεί πώς έφτασε να γράψει την κατάσταση πολιορκίας, κάτω από ποιες συνθήκες με τα στρατόπεδα κράτησης της χούντας.

--------------

«Χάρη στους φίλους μου της Γερμανίας, θα μάθουν και οι συμπατριώτες μου, έστω και με καθυστέρηση 35 και πλέον χρόνων, ότι την εποχή της χούντας υπήρξαν και μερικοί “κουζουλοί”, που άφησαν τα σπίτια τους και μπήκαν στην παρανομία για να υπερασπίσουν με τον τρόπο τους τις καταπατημένες μας ελευθερίες. Θα είναι καλό επίσης να μάθουν ότι το τίμημα γι’ αυτές τους τις πράξεις ήταν: Γενική Ασφάλεια – Βασανιστήρια – Φυλακή.

Ένας από αυτούς και εγώ και ένα από τα δικά μου “όπλα” η μουσική. Μια μουσική που να καταγγέλλει από τη μια μεριά και να εμπνέει και να ξεσηκώνει από την άλλη. Ξεφεύγοντας τη σύλληψη τη νύχτα της 20ής προς 21η Απριλίου ταλαιπωρήθηκα έως ότου βρω ένα ασφαλές καταφύγιο. Εκεί συνέταξα τη Διακήρυξη για την Ιδρυση του Πατριωτικού Μετώπου και μαζί έγραψα τα τρία τραγούδια της Νέας Αντίστασης.

Τα κείμενα θα έπρεπε να είναι απλά, άμεσα, για να γίνουν καταληπτά από κάθε πατριώτη που ένιωθε πάνω στο πετσί του την καταπίεση και την ντροπή και είχε μέσα του τη φλόγα του αγώνα για την Ελευθερία. Ζήτησα δύο μαγνητόφωνα, ώστε να πολλαπλασιάσω τη φωνή μου και να δίνω την αίσθηση της χορωδίας. Πράγματι στην Ασφάλεια που βρέθηκα έπειτα από έξι μήνες, με ρωτούσαν για το ποιοι τραγουδούσαν μαζί μου, χειρότερη όμως ήταν η τύχη των συντρόφων μου, που τους βασάνιζαν για να ομολογήσουν ότι συμμετείχαν στη… φωνοληψία! H κασέτα αυτή με τα τρία τραγούδια έφτασε στο Παρίσι, όπου το ΚΚΓ την έκανε χιλιάδες δίσκους που έφτασαν παντού! Ως τη μακρινή Αυστραλία όπου ζούσαν Ελληνες. Αργότερα η Μελίνα τραγουδούσε παντού «Το Μέτωπο τους Ελληνες καλεί ξανά στη μάχη, “Ελευθερία ή Θάνατος” το λάβαρό μας γράφει»…

Οπως είπα, πιάστηκα τον Αύγουστο του 1967 και έμεινα στη Γενική Ασφάλεια ως τον Οκτώβριο, οπότε με μετέφεραν στο νοσοκομείο των Φυλακών Αβέρωφ «Αγιος Παύλος» σε κακή κατάσταση, λόγω του ότι έκανα απεργία πείνας. Κατά τη διάρκειά της και έως ότου χάσω τις αισθήσεις μου θυμάμαι ότι ένα μεσημέρι που χαλάρωναν τα μέτρα είδα θολά πάνω απ’ το κεφάλι μου μια γυναικεία φιγούρα. Απέναντι απ’ το κελί μου είχαν τις γυναίκες και φαίνεται ότι μία απ’ αυτές με τη συνενοχή κάποιων φρουρών μπόρεσε να μπει στο κελί μου. Ηταν η Ρένα Χατζηδάκη που μου χάιδεψε το μέτωπο και μου έβρεξε τα ξεραμένα μου χείλη. Μου είπε το όνομά της και πρόσθεσε πως όλοι βρίσκονται στο πλευρό μου, εννοώντας τους συγκρατουμένους στη Γενική Ασφάλεια. Αυτό μου έδωσε ελπίδα και δύναμη, γιατί ένιωσα ότι δεν είμαι μόνος.

Αργότερα, όταν βρέθηκα στις Φυλακές Αβέρωφ, καθώς κάναμε βόλτα στο προαύλιο, κάποιος μου έδειξε τα παράθυρα της διπλανής φυλακής των γυναικών και μου είπε: «Κάποιες σε χαιρετούν…». Είδα δυο-τρία πρόσωπα πίσω από τα κάγκελα. Στα χέρια τους κρατούσαν άσπρα μαντήλια και τα ανέμιζαν στέλνοντάς μου χαιρετίσματα. Μία απ’ αυτές ήταν η Ρένα Χατζηδάκη. Από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο του 1968 ήμουν “ελεύθερος” και ζούσα ανάμεσα Αθήνα και Βραχάτι συνοδευόμενος από κουστωδία αστυνομικών. Δεν μπορούσα λοιπόν να επισκεφθώ κανέναν φοβούμενος ότι θα τον «κάψω». Ετσι, περιορίστηκα σε πρώην κρατουμένους, που δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα. Μία από αυτούς ήταν και η Σίλβα Ακρίτα, που μόλις βγήκε από τη φυλακή, έσπευσα να την επισκεφθώ στο σπίτι της στη Φιλοθέη. H συγκίνησή μας ήταν πολύ μεγάλη, όμως πιο μεγάλη χαρά έδειχνε η κορούλα της η Ελενα, που είχε μεγαλώσει και που η έλλειψη της μαμάς της την είχε πληγώσει βαθιά.

H Σίλβα και η Ρένα είχαν γίνει φίλες στην Ασφάλεια. Στη συνέχεια βρέθηκαν στο ίδιο κελί και στη φυλακή. Μου λέει λοιπόν, “αυτή η κοπέλα είναι μεγάλη ποιήτρια. Μόνο που μόλις μας διάβαζε ένα της ποίημα, αμέσως μετά το έσκιζε. Να, χθες έγραψε ένα υπέροχο κείμενο που το έχω στο συρτάρι και που φοβάμαι ότι μόλις επιστρέψει, θα το καταστρέψει… Ξέρεις, επειδή είναι μόνη, μένει προσωρινά μαζί μας…”. Την παρακάλεσα να με αφήσει να το διαβάσω. “Κάνε γρήγορα”, μου λέει η Σίλβα, “γιατί όπου να ‘ναι θα γυρίσει…”.

Ειλικρινά σήμερα δεν θυμάμαι αν εκείνη την ώρα αντέγραψα το ποίημα ή αν το πήρα με το έτσι θέλω μαζί μου. Γιατί με το πρώτο διάβασμα γοητεύτηκα τόσο πολύ, που δεν θα αποχωριζόμουν με τίποτε ένα τέτοια αριστούργημα.

Σε λίγη ώρα οδηγούσα το αυτοκίνητο στη διαδρομή προς Βραχάτι και φαίνεται ότι επειδή είχα ζωντανές τις λέξεις στο μυαλό μου, γινόταν μέσα μου μια μυστική προεργασία. Αλλιώς δεν εξηγείται το ότι μόλις έφτασα στο Βραχάτι κάθησα στο πιάνο και όταν σε λίγο σηκώθηκα, είχα συνθέσει με μια ανάσα την Κατάσταση Πολιορκίας. Ευθύς άρχισα να την τραγουδώ απ’ το πρωί ως το βράδυ μόνος, μόνο και μόνο για να την ακούω εγώ ο ίδιος. Μια απ’ αυτές τις αμέτρητες φορές τη μαγνητοφώνησα, για να τη στείλω στη Σίλβα και στη Ρένα. Και αυτό ακριβώς το αντίγραφο που το είχε φυλάξει η Χατζηδάκη, μου το έδωσε πριν από λίγα χρόνια για να το στείλω στη Γερμανία και να μπει τελικά στο CD αυτό»

ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΚΙ ΑΓΩΝΩΝ

Το εργοστάσιο Λιπασμάτων θεμελιώθηκε τον Ιούλιο του 1909 κι άρχισε να λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 1910 γι αυτό και ο Ισολογισμός που δημοσίευσα χτες είναι ισολογισμός ενός μόνο τριμήνου, από τον Οκτώβρη ως και τον Δεκέμβρη του 1910.

Ήταν μια έξυπνη κίνηση των επιχειρηματιών που το έστησαν (με προεξάρχοντα τον Νίκο Κανελλόπουλο) καθώς η Ελλάδα χρειαζόταν ενισχυμένη αγροτική παραγωγή κι ένα εργοστάσιο Λιπασμάτων έβρισκε μπροστά του μια "πεινασμένη" για τα προϊόντα του αγορά.

Παρά το γεγονός ότι το εργοστάσιο λειτούργησε μόνο 3 μήνες, κατάφερε να πουλήσει αγαθά αξίας 59.000 δρχ. περίπου, να αποσβέσει τα έξοδα λειτουργίας και τις δαπάνες (περίπου 25.000 δρχ.) και να δώσει μισθού; 26 χιλ. δρχ. με κύκλο εργασιών 94.734 δρχ. όπως δείχνει ο ισολογισμός της εταιρείας για το 1910.

Φυσικά τα επόμενα χρόνια τα κέρδη εκτινάχθηκαν και σύντομα λειτούργησε και η μονάδα οξέων και γυαλιού. Όπως σημειώνει η έκθεση του ΔΣ του 1911 "η τοποθεσία μας εγγύτατα του λιμένος Πειραιώς και της θαλάσσης μάς επιτρέπει την εφαρμογή μεγάλων οικονομιών εν τη φορτώσει και εκφορτώσει των εμπορευμάτων μας, οικονομιών δυναμένων αισθητώς να ελαττώσωσιν την δαπάνην της παραγωγής (prix de revient) των ημετέρων προϊόντων".

Σε αυτήν την ελάττωση του κόστους παραγωγής, σε αυτό το prix de revient όπως το λέει η έκθεση του ΔΣ, οφείλουμε εμείς οι κάτοικοι της περιοχής

α) το γεγονός ότι στερηθήκαμε τις ακτές της πόλης μας για εκατό χρόνια και τις ανακτήσαμε επιτέλους μόλις πρόσφατα (τον 21ο αιώνα),

β) την δόλια απόκρυψη του Θεμιστόκλειου (του ταφικού μνημείου του Θεμιστοκλή) που έπεφτε ακριβώς εκεί που ήταν το λιμάνι των Λιπασμάτων που τούς προσέφερε το συγκριτικό πλεονέκτημα του χαμηλού κόστους παραγωγής και η οποία απόκρυψη συνεχίζεται ακόμα και σήμερα με ευθύνη της αρχαιολογικής υπηρεσίας κυρίως,

γ) το φοβερό κόστος σε ζωές και υγεία των κατοίκων της Δραπετσώνας και του Πειραιά εξαιτίας των άθλιων συνθηκών υπό τις οποίες λειτούργησε το εργοστάσιο όλα αυτά τα χρόνια.

δ) την υποβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος για εκατό χρόνια περίπου και την καταδίκη μιας περιοχής να αποτελεί τον βιομηχανικό σκουπιδότοπο του λεκανοπεδίου.

Το εργοστάσιο έκλεισε το 1999 και κατεδαφίστηκε το 2003. Από το 2013 ο Δήμος κατέλαβε την παραλία, κι από το 2016 την κατέχει νόμιμα ενώ από το 2017 την αξιοποίησε επωφελεία των κατοίκων.

Προβλήματα υπάρχουν ακόμα με κυριότερο την λειτουργία της Όιλ Ουάν αλλά και της Ψυττάλειας, της ΑΓΕΤ Ηρακλής και της ΚΟΣΚΟ. Ο δρόμος όμως είναι ανοιχτός και η πόλη μπορεί να ελπίζει σε κάτι καλύτερο. Αρκεί να μην χρειαστούν γι αυτό άλλα εκατό χρόνια μοναξιάς κι αγώνων.

ΑΡΧΕΙΟ ΤΗΣ ΑΕΕΧΠΛ (Λιπάσματα)

Το αρχείο των Λιπασμάτων έφτασε στον δήμο το καλοκαίρι του 2003, όταν το εργοστάσιο κατεδαφιζόταν. Η Εθνική Τράπεζα πήρε ό,τι θεωρούσε πολύτιμο ή το χρειαζόταν και έδωσε το μεγάλο μέρος του Αρχείου στον Δήμο. Αξίζει να μνημονεύσουμε την συμβολή του Πεταβρατζή, δημοτικού συμβούλου τότε της διοίκησης Αραβιάδη και την Τσουράπη, πρόεδρο της βιβλιοθήκης. Ο δήμος το φρόντισε όλα αυτά τα χρόνια, αρχικά μέσω της βιβλιοθήκης του (η κ.Δ.Καρασαρίδου ήταν υπεύθυνη). Το Αρχείο μεταφέρθηκε πολλές φορές σε διάφορους χώρους του Δήμου και τώρα βρίσκεται στον χώρο του πρώην εργοστασίου Καχραμάνογλου όπου ταξινομείται από ομάδα την οποία έχει φτιάξει ο δήμος αξιοποιώντας πρόγραμμα του υπουργείου πολιτισμού.

Σαν ένα δείγμα των περιεχομένων του δημοσιεύω την έκθεση διοικητικού συμβουλίου της εταιρείας του έτους 1911 και τον ισολογισμό της εταιρείας του 1910 που φωτογράφισα.

Σημειώνω πως το αρχείο αυτό ΠΡΕΠΕΙ να αξιοποιηθεί από τα ελληνικά Πανεπιστήμια και ιδιαίτερα από το ΕΜΠ καθώς αποτελεί κομμάτι της βιομηχανικής ιστορία του τόπου.

ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η κυβέρνηση συνεχίζει να δανείζεται από τις επόμενες γενιές. Διαχειρίζεται επικοινωνιακά ακόμη και το χρέος προσπαθώντας να δείξει ότι βελτιώνει τους δείκτες ωστόσο η μόνη βελτίωση που παρατηρείται είναι η προγραμματισμένη από το 2017 με τις ρυθμίσεις Τσίπρα-τρόικας για την πορεία του χρέους και των αποπληρωμών με χαμηλό επιτόκιο.

Με βάση τα στοιχεία της "Ναυτεμπορικής" το γενικό χρέος διαμορφώθηκε στα 404,68 δισ. ευρώ (από 400,27 δισ. ευρώ στο τέλος του 2022).

Τα 404 δις ευρώ αποτελούν το μεγαλύτερο νούμερο που έχει καταγραφεί ιστορικά (σ.σ.: στο δεύτερο τρίμηνο του 2021 το αντίστοιχο ποσό ήταν 386,8 δις ευρώ και στο β’ τρίμηνο του 2022 ήταν 394,18 δις ευρώ), κι η αύξηση αποδίδεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στο βραχυπρόθεσμο χρέος (με περίοδο αποπληρωμής έως ένα έτος), το οποίο έφτασε πλέον στα 71,38 δις ευρώ. Κι υπάρχουν κι οι εγγυήσεις που έχει δώσει το ελληνικό χρέος ύψους 29,43 δις ευρώ.

Αυτό είναι το Γενικό Χρέος, ωστόσο η κυβέρνηση έχει επικεντρωθεί στο Δημόσιο Χρέος που βρίσκεται στα επίπεδα των 355-360 δις ευρώ ώστε να διασφαλιστεί η συνεχιζόμενη απομείωση της αναλογίας του χρέους ως προς το ΑΕΠ (το υπολογίζουν να κατεβεί στο 137%), κάτι που το «ζητούν» οι αγορές και οι οίκοι αξιολόγησης, για να επιστρέψουν την επενδυτική βαθμίδα στη χώρα.

Το γενικό χρέος είναι το δημόσιο συν το εσωτερικό χρέος, αυτό δηλαδή που παίρνει η κυβέρνηση από τους ελληνικούς φορείς κι αυτό είναι πιο σοβαρός δείκτης για το πώς κινείται η οικονομία.

Ανάσα δροσιάς και ιστορίας

Εδώ ήταν τα Βούρλα.

Τόπος γνωστός σαν πορνείο από το 1880 ώς το 1941, ως φυλακή από το 1941 ώς το 1970 και ως το μέρος από όπου έγινε η μεγάλη απόδραση των 27 κομμουνιστών το 1955.

Σήμερα στην θέση αυτή υπάρχει ένα μικρό πάρκο, οι πρασιές αθροιστικά των πολυκατοικιών του Ρουσουνέλου που το έχτισε στις αρχές του 21ου άι. Μια ανάσα δροσιάς και ιστορίας.

Θεοκρίτου "Θαλύσια"

Μια κι έπιασα με την χτεσινή μου ανάρτηση τα επετειακά, βλέπω και την ανάρτησή μου της Τετάρτης 20 Αυγούστου του 2014. Σήμερα Τετάρτη 19 Αυγούστου του 2026, λοιπόν, που συμπληρώνονται δώσεκα χρόνια από τότε,, θα ξαναθυμηθώ εκείνη την ανάρτηση που αφορούσε ένα ποίημα ενός από τους λυρικούς ποιητές (βουκολικός), του Θεόκριτου. Δεν λέω άλλα, απλά κοινοποιώ την ανάρτηση εκείνη.

----

Τετάρτη 20 Αυγούστου 2014

Θεοκρίτου "Θαλύσια"

Για το καλοκαίρι (που σιγά-σιγά φεύγει) και το φθινόπωρο που σε λίγο θα έρθει δίνω αυτό το απόσπασμα από ένα ποίημα.

Είναι του Θεόκριτου, ενός Συρακούσιου που γεννήθηκε γύρω στο 315 πΧ και πέθανε στα μέσα του 3ου αι. πΧ. Είναι ο ιδρυτής της βουκολικής ποίησης και σώθηκαν περίπου 30 έργα του που ονομάζονται Ειδύλλια, κυρίως λόγω του ότι είναι ιστοριούλες (έπη μικρά σε έκταση).

Για όποιον έχει τη διάθεση να διαβάσει έναν ποιητή που οι στίχοι του είναι ζώσα φύση και ζωντανά συναισθήματα μπερδεμένα αξεδιάλυτα με τρομερή μαεστρία, το παρακάτω είναι μέρος του ειδυλλίου “Θαλύσια”. Τα Θαλύσια ήταν γιορτή προς τιμή της Δήμητρας.

Δεν παραθέτω όλο το ποίημα βέβαια αλλά μόνο ένα κομμάτι του. Οι πρωταγωνιστές του ποιήματος έχουν κάνει έναν περίπατο στο νησί της Κω και φτάνουν στο σπίτι του φίλου τους όπου θα γιορτάσουν τα Θαλύσια.

Έπειτα εγώ και ο Εύκριτος μαζί με τον όμορφο Αμύντα

Πήγαμε στου Φρασίδημου, όπου χαρούμενοι ξαπλώσαμε

Σε μυρωδάτα σχοίνα και σε παχιά φρεσκοκομμένα αμπελόφυλλα

Απανωθέ μας λικνίζονταν φτελιές πολλές και λεύκες

Κι από το σπήλαιο των Νυμφών ιερό νερό κυλούσε

Και επάνω στα σκιερά κλαδιά οι τζίτζικες

Δεν παύαν το τραγούδι τους, καμένοι από τον ήλιο

Κι ο βάτραχος ο πράσινος, από μακριά ξεφώνιζε

Λαλούσαν οι κορυδαλλοί κελαηδούσαν οι καρδερίνες

Και τα τρυγόνια στέναζαν.

Γύρω από τις πηγές οι μέλισσες πετούσαν

Ολόγυρά μας μύριζε ολόγεμο το θέρος, μαζί και το φθινόπωρο

Τ’ αχλάδια και τα μήλα σωροί στα πόδια μας κυλούσαν,

Κι οι κλώνοι της δαμασκηνιάς στη γη ως κάτω

Έγερναν απ’ τον πολύ καρπό

Κι απ’ το βαρέλι έτρεχε κρασί τετραχρονίτικο

Ω, Νύμφες της Κασταλίας

Που στην ψηλή του Παρνασσού κορφή του κατοικείτε

Άραγε κέρασε με τέτοιο κρασί τον Ηρακλή όταν τον φιλοξένησε

Μες στη σπηλιά του Φόλου ο γέροντας ο Χείρων;

Άραγε τέτοιο κρασί να ‘κανε τον Πολύφημο από την Άναπο

Που με τα δυνατά του μπράτσα βουνά ολάκερα πετούσε στα καράβια

Τέτοιο άραγε κρασί τον έκανε

Να σύρει στην αυλή του τρικούβερτο χορό;

Τέτοιο άραγε να ήτανε και το πιοτό

Που μας κεράσατε Νύμφες δίπλα καθώς καθόμαστε

Στης Αλωίδας Δήμητρας το βωμό;

Μακάρι το φτυάρι μου

Βαθιά μες στο σωρό το στάρι να μπήξω

Κι εκείνη να γελά,

Στα δυο της χέρια έχοντας στάχυα και ανεμώνες!

---

Σε εκείνη την ανάρτηση παρέθετα και το αρχαίο κείμενο (στίχοι 130-158) του ποιήματος που τώρα το παραλείπω. Ας μείνουμε με την αίσθηση που δίνει το ποίημα χωρίς πολιτικές ή φιλολογικές τεκμηριώσεις.

Σενέκας και Ναπολέων

Λες να τα είπαν από τόσο νωρίς τόσο καθαρά και παραταύτα σήμερα ο Αλλάχ ή Γιαχβέ ή Τριαδικός θεός να είναι ακόμα και στο φέισμπουκ και στο τικτοκ; Δεν υπάρχει ελπίς για αυτό το είδος, κάτι έχει στραβώσει οριστικά στον εγκέφαλό του.