Καθυστέρηση κι Ωραιοποίηση, παιδικές ασθένειες της κυβέρνησης

Στη διαπραγμάτευση με την Ευρωζώνη για το χρέος και το μνημόνιο δώσαμε σαν Ελλάδα μια μάχη που έπρεπε να δοθεί, έστω κι αν είχαμε απώλειες αφού οι δανειστές δεν υποχώρησαν. Θέσαμε τα δίκαια της χώρας και της δημοκρατικής Ευρώπης απέναντι στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό, βρήκαμε στήριξη από λαούς και διανοητές και προωθήσαμε το ελληνικό αίτημα όσο περισσότερο μπορούσαμε. Δυστυχώς, δεν είχαμε μετρήσει σωστά τον συσχετισμό των δυνάμεων, πιστέψαμε τη δύναμη της λογικής και θεωρήσαμε ότι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε κάποιες συνειδήσεις σε κρατικό επίπεδο. Δεν τα καταφέραμε και υπογράψαμε στο τέλος μια συνθήκη ανακωχής που μας κρατά τουλάχιστον ακόμα στο παιχνίδι. Αν δεν γινόταν και το (αχρείαστο όπως μου φάνηκε από την πρώτη στιγμή) δημοψήφισμα και γλιτώναμε τα κάπιταλ κοντρόλ που μας βύθισαν σε νέα ύφεση θα λέγαμε "ούτε γάτα ούτε ζημιά". Και πάλι, όμως, παρά τα όποια λάθη, έπρεπε να αγγίξουμε τα όρια των δυνατοτήτων μας όσο στενά κι αν ήταν αυτά τα όρια μετά την καθολική παράδοση της χώρας τα έτη 2010-14. 

Αν και υποστήκαμε ζημιά, θα την έλεγε κανείς ίσως κατά ένα τρόπο δικαιολογημένη και πιθανά αναπόφευκτη. Η επάνοδος του Σύριζα τον Σεπτέμβρη θα έπρεπε να συνοδεύεται τουλάχιστον από την απόκτηση μιας πολύτιμης εμπειρίας που θα εγγυάτο την νέα του πορεία. Που θα πει ότι μετά την δραματική περιπέτεια του πρώτου εξαμήνου του '15 θα έπρεπε κάτι να έχουμε διδαχθεί και να μην κάναμε τα ίδια λάθη.

Η κυβέρνηση δίνει τη μάχη για την διαφάνεια, για τη διαφθορά, για μια πιο "δημοκρατική" καθημερινότητα αλλά κινδυνεύει να μείνει μεταξεταστέα στα μεγάλα. Δυστυχώς, στα δυο καίρια ζητήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα σαν χώρα, στην Αξιολόγηση και στο Μεταναστευτικό, συνεχίζουμε σε ένα ρυθμό που αναπαράγει λάθη παρόμοια με εκείνα που έχουν ξαναγίνει και δίνει τροφή στα ζόμπι του παρελθόντος (βλέπε Κυριάκος) και στα ζόμπι του μέλλοντος (βλέπε ΧΑ).

Σε αυτούς τους δυο σημαντικούς τομείς της πολιτικής βλέπω πως εξακολουθούμε να χειριζόμαστε τα θέματα με τον τρόπο του παρελθόντος, εκείνον που δεν απέδωσε παρά ελάχιστα και μας έφερε σε δύσκολη θέση. Ο τρόπος αυτός έχει δυο βασικά σκέλη:

α.- Την Καθυστέρηση στη λήψη των αναγκαίων αποφάσεων, δηλαδή το χάσιμο πολύτιμου χρόνου που θεωρούμε ότι κυλάει υπέρ μας ενώ κυλάει εις βάρος μας, και 

β.- Την Ωραιοποίηση της πραγματικότητας που μας κοιμίζει σε μια γλυκιά αναμονή του καλύτερου μέχρι που το σοκ του επείγοντος χειρότερου να μας οδηγήσει σε άτακτη συνθηκολόγηση.

Και τα δυο αυτά σκέλη έχουν ένα κοινό παρονομαστή, το πολιτικό κόστος. Η καθυστέρηση και η ωραιοποίηση των καταστάσεων έχουν το πλεονέκτημα να ναρκώνουν τις αντιδράσεις και να μην εκδηλώνεται μια ισχυρή αντίθεση κατά των κυβερνητικών αποφάσεων και δράσεων, έως ότου το "κεραυνοβόλο κτύπημα" να καταστήσει αναγκαία και επείγουσα την αποδοχή κάθε υποχώρησης. Έτσι το πολιτικό κόστος παίζεται με μια ζαριά, στο τέλος, εκεί όπου ο φόβος του χειρότερου διαγράφει ευθύνες και λειτουργεί σαν ναρκωτικό (ή διεγερτικό) του εκλογικού σώματος.

Καθυστερούμε την αξιολόγηση ενώ έχουμε εκτιμήσει (και όχι λανθασμένα) ότι η καθυστέρηση μπορεί να είναι καταστροφική για την οικονομία, βάζοντάς την στον "κακό" κύκλο (νέα ύφεση, υστέρηση εσόδων, ανακεφαλαιοποιήσεις, ξανά ύφεση και ποτέ επενδύσεις) αντί να την σπρώξουμε στον "ενάρετο" (χρηματοδότηση της οικονομίας, επενδύσεις, ανάκαμψη). Όχι πως θα τα πετύχουμε όλα αυτά, ωστόσο αυτό είναι το μόνο μας σχέδιο. Μπορούμε να παίζουμε με το μοναδικό μας ατού; Κι όμως, παίζουμε. Αργούμε να συζητήσουμε κερδίζοντας χρόνο στο εσωτερικό, λέμε πως δεν θα υποχωρήσουμε από τις κόκκινες γραμμές (όμως θα υποχωρήσουμε) και ωραιοποιούμε την κατάσταση απειλώντας πως ... θα τα σπάσουμε με την Ευρώπη (και γιατί δεν τα σπάγαμε τον Ιούλιο;).

Καθυστερούμε να φτιάξουμε τα Χοτ Σποτ και όταν πια το αποφασίζουμε είναι ήδη πολύ αργά. Μας κλείνουν έξω από τα ευρωπαϊκά σύνορα κι εμείς απειλούμε με βέτο (που; στο Μπρέξιτ;). Η Ελλάδα έγινε και με τη βούλα η χώρα υποδοχής των μεταναστών. Αν το καλοσκεφτείς, ίσως αυτός να είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν οι προσφυγικές ροές. Αν ο άλλος πεισθεί ότι από την Ελλάδα δεν πας Ευρώπη, τότε θα σταματήσει να έρχεται από εδώ. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή πολιτική σκέψη και όχι ο "διαφωτισμός" και η "ανεκτικότητα" που δήθεν είναι ευρωπαϊκές αξίες (του Κολ; του Σμιτ; του Ντ' Εσταίν;). Καθυστερούμε να εκτιμήσουμε την μοναδική Ευρώπη που υπάρχει ωραιοποιώντας την σαν να είναι μια φανταστική ανύπαρκτη άλλη Ευρώπη των ονείρων μας (!). Κάνουμε λογαριασμούς με σκελετούς που δεν υπάροχυν κι ύστερα καταλαβαίνουμε πως πίσω από όλα κρυβόταν ο Σόιμπλε!

Δεν συζητάω το ανθρωπιστικό θέμα, ότι οι άνθρωποι αυτοί φεύγουν από μια κόλαση και πρέπει να διευκολύνεις τη φυγή τους. Αυτή είναι δική μου άποψη, ίσως και άποψη αρκετών άλλων, δεν είναι όμως ευρωπαϊκή βούληση. Κι αν θέλω εγώ -και οι σαν εμένα- να διευκολύνουμε τους Σύρους και τους άλλους πρόσφυγες, ας αποφασίσουμε ότι θα το κάνουμε εμείς μόνοι μας στη χώρα μας χωρίς τους Ευρωπαίους. Από την Ευρώπη και τον ΟΗΕ μόνο χρήματα μπορούμε να ζητήσουμε για να στεγάσουμε και να ταΐσουμε τους πρόσφυγες. Ίσως και καμιά τιμητική διάκριση ή ένα νόμπελ. Το πρόβλημα όμως θα το αντιμετωπίσουμε εμείς. Γιατί την εύκολη δουλειά του διασώστη που δίνει τσάμπα μια κούπα τσάι κι ένα πιάτο φαγητό ώσπου να διώξει τον ξένο στην αυλή του γείτονα, δεν μας τον χαρίζουν οι Ευρωπαίοι.

Πόσες ελπίδες έχουμε να σωθούμε;

Χτες στον Σκάϊ στις 6 ο Μπογδάνος είχε καλέσει κάποιον (δεν ξέρω ποιος ήταν, ωραίος τύπος μου φάνηκε) και μιλούσε μαζί του. Ο τύπος φαινόταν να διαφωνεί με αυτά που έλεγε ή ήθελε να ακούει ο παρουσιαστής και επέμενε στην άποψή του σταθερά. Σε μια στιγμή ο δημοσιογράφος ρίχνει το μπαλάκι στην εξέδρα και για να αλλάξει θέμα τον ρωτάει για τον Ουμπέρτο Έκο που πέθανε. "Να πούμε κάτι για τον Έκο" επιμένει ο παρουσιαστής και ο φιλοξενούμενος του απαντά: "Ε, λοιπόν, ο Έκο έλεγε πως παλιά ο φασισμός (η αστική τάξη) κατέβαζε τα τανκς στους δρόμους, τώρα αντί για τανκς κατεβάζει μέσα στα σπίτια τις οθόνες της τηλεόρασης".

Είναι γνωστή η κόντρα κυβέρνησης-καναλιών για την θέσπιση κανόνων στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο. Θεωρητικά συμφωνούν και οι δυο ότι μια τάξη πρέπει να μπει αλλά διαφωνούν στον αριθμό των αδειών που θα δοθούν. Η αλήθεια είναι ότι το "τέσσερις άδειες μόνο" είναι αυθαίρετο αφού προκύπτει από μελέτες οι οποίες είναι, όπως ΠΑΝΤΟΤΕ, αναξιόπιστες. Μετρούν πράγματα υπό άλλες συνθήκες από τις πραγματικές καθώς το μέλλον είναι άγνωστο, κάνουν διαιρέσεις και πολλαπλασιασμούς και βγάζουν εύκολα συμπεράσματα που τα λένε επιστημονικά. Στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει ποιο θα είναι το τηλεοπτικό πεδίο σε λίγα χρόνια, αν θα υπάρχουν περισότερες ή λιγότερες διαφημίσεις (η πίττα για μοίρασμα) αν η τεχνολογία θα επιτρέπει περισσότερες συχνότητες, αν τα κόστη των παραγωγών θα ανέβουν ή θα χαμηλώσουν κλπ. Είναι καλύτερα να τα λύνει αυτά τα θέματα η "αγορά" αρκεί να υπάρχουν σαφείς κανόνες που να εξασφαλίζουν τον θεατή-χρηματοδότη και τον εργαζόμενο στο κάθε κανάλι. Αυτούς τους κανόνες έπρεπε κυρίως να θέσει η κυβέρνηση και να κατοχυρώσει ότι θα τηρηθούν και τώρα και στο μέλλον.

Δεν είναι όμως μόνο η τηλεόραση που βομβαρδίζει τους πολίτες με ψέματα (μισές αλήθειες τα λέμε) και που σκορπίζει τον τρόμο. Είναι και τα διάφορα σάϊτ και μπλογκ των σχολιαστών. Το τι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο δεν λέγεται (κι εγώ μεταξύ αυτών των ακατανόμαστων). Ειδικά στο φέϊσμπουκ οι σαχλαμάρες που καταγράφονται είναι απίστευτες ενώ και η κατευθυνόμενη προπαγάνδα είναι εξ ίσου ασύληπτη και ανυπόφορη. Κρίμα που όλο και πιο σπάνια ακούς φωνές ψυχραιμίας που να προσφέρουν κάποιον νέο συλλογισμό και να έχουν και το αναγκαίο χιούμρο. Μια επανάληψη των ίδιων κλισέ, λες και αναπαράγουν άλλοτε τα γραφεία τύπου και τα non paper των κομμάτων κι άλλοτε τις απιθανολογίες κάθε ψεκασμένου.

Δτυστυχώς η Ελλάδα δεν έχει μόνο τους κυβερνήτες που της ταιριάζουν, έχει και τα μέσα που της ταιριάζουν. Όλοι μαζί για φούντο. Όταν χτες ο Μπογδάνος ρώτησε τον φιλοξενούμενό του (αυτόν που ανέφερα στην αρχή) πόσες ελπίδες έχει η Ελλάδα να "σωθεί" εκείνος δίστασε ελάχιστα και απάντησε σταθερά: Καμιά! Συμφωνώ μαζί του. 

Θετικές εξελίξεις στην τέως Βιομηχανική Ζώνη. Ο δήμος, ευτυχώς, δεν μένει αδρανής κι επαναπαυμένος!

Είδα σήμερα ότι ο Δήμος ετοιμάζει ενδιαφέροντα πράγματα για την περιοχή της Ανάπλασης, την τέως βιομηχανική ζώνη δηλαδή. 

α) Στην τεχνική υπηρεσία έχει σχεδόν ετοιμαστεί η μακέτα και σύντομα θα ολοκληρωθεί μια προμελέτη για τη διαμόρφωση της ζώνης που εξαιρέθηκε από την παραχώρηση του ΟΛΠ και που θα δοθεί στον Δήμο. Ένα αίτημα πρωτοδιατυπωμένο πολύ πρώιμα (από το 1998 με απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου) και προβαλλόμενο συνεχώς από τότε, μάλλον θα υλοποιηθεί σύντομα. Θα πρόκειται για ένα σύστημα πρασίνου με πλακόστρωση, πεζοδρόμηση, ποδηλατοδρόμο, παράλληλο βοηθητικό δρόμο, πάρκινγκ, γήπεδα αθλοπαιδιών και παιδική χαρά στον χώρο από την είσοδο στου Κράκαρη μέχρι το ταφικό μνημείο του Θεμιστοκλή.

Όπως μου είπαν η εφαρμογή όλου του σχεδιαζόμενου έργου θα είναι δύσκολο να γίνει με μιας, ωστόσο η πλακόστρωση με φωτισμό, πάρκινγκ κλπ. μπορεί να ξεκινήσει και το υπόλοιπο να ολοκληρωθεί σε μια δεύτερη φάση.  

β) Επίσης στην τεχνική υπηρεσία έχει αποτυπωθεί ο χώρος των 100 στρεμμάτων (για την ακρίβεια μου είπαν 99) που θα απαλλοτριωθούν από τον Δήμο. Ξεκινούν από την παραλιακή ζώνη που θα έχει δοθεί στον Δήμο και φτάνουν μέχρι κάποια μέτρα πέρα τον δρόμο που υπάρχει σήμερα και εξυπηρετεί την Oil One. Περιλαμβάνει το κτίριο ηλεκτροπαραγωγής αλλά αφήνει απ' έξω το κτίριο του υαλουργείου. Για την απαλλοτρίωση αυτή θα διατεθούν κάτι πάνω από 17 εκ. ευρώ από την Περιφέρεια.

γ) Θα προχωρήσει με πανελλήνιο διαγωνισμό μια αρχιτεκτονική μελέτη για τον χώρο. Υπάρχουν διαθέσιμα 200.000 ευρώ από την Περιφέρεια. Ήξερα ότι από το πρόγραμμά της η δημοτική αρχή ήθελε διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Όμως τότε ο συντελεστής δόμησης ήταν 0,6 και οι συνθήκες διαφορετικές. Τώρα ίσως χρειάζεται να αλλάξουν κάποιοι προσανατολισμοί. Θα συζητήσω τις απόψεις μου με την δημοτική αρχή και μετά θα ενημερώσω γιατί δεν γνωρίζω και τις προθέσεις της ακριβώς αυτή τη στιγμή με τις νέες συνθήκες.

Φυσικά όταν λέω τεχνική υπηρεσία πιο πάνω δεν εννοώ ότι όλα αυτά τα κάνει μια αυτονομημένη από την διοίκηση υπηρεσία. Είναι προφανές ότι πρόκειται για αποφάσεις του δημάρχου και της διοίκησης και είναι θετικό ότι γίνονται.

Υπάρχουν ακόμη κάποια μικρά ζητήματα στην περιοχή γύρω από την Ανάπλαση (κυκλοφοριακά κυρίως, διευθετήσεις, οδοστρώσεις κλπ) που μπορεί να βελτιώσουν την εικόνα του χώρου και την είσοδο-έξοδο που σήμερα είναι πραγματικά προβληματικές.

Υπάρχουν και κάποια πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν ενδεχομένως με συμπράξεις του δήμου με ιδιώτες (π.χ. στο πέτρινο δίπλα στον υδατόπυργο, σε ένα αναψυκτήριο στην παραλία κλπ.) αλλά νομίζω ότι η δημοτική αρχή δεν βλέπει τέτοιες κινήσεις σαν θετικές παρ' όλο που θα έδιναν κάποιες λίγες θέσεις εργασίας.

Για τις εξελίξεις που αναμένονται στην υπόθεση αυτή θα ενημερώνω όταν θα υπάρχουν νέα.