Εξελίξεις στην ελληνική Ναυτιλία

Εν μέσω παγκόσμιας κρίσης -που ακόμα δεν τελείωσε και φαίνεται μάλιστα να αναζωπυρώνεται με τις εξελίξεις στην Κίνα- οι Έλληνες πλοιοκτήτες έκαναν και πάλι ρεκόρ. Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις των διεθνών ναυλομεσιτών, από το σύνολο των αγοραπωλησιών του περασμένου Δεκέμβρη, το 27% αφορούσε πλοία αγορασμένα από Έλληνες πλοιοκτήτες (28 πλοία αξίας περίπου 750 εκ.δολαρίων). Αυτά τον Δεκέμβρη του '15 αλλά όλοι οι μήνες όλων των τελευταίων χρόνων εξελίσσονται κάπως έτσι. Είναι μια παράδοση που δεν σπάει ποτέ: Όταν υπάρχει κρίση στη ναυτιλία, ΟΛΟΙ πουλάνε και οι Έλληνες αγοράζουν.

Πάνε λοιπόν καλά οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις, παρά τα προβλήματα που υπάρχουν σε διεθνές και σε εντόπιο ελληνικό επίπεδο. Πρόσφατα όμως προέκυψε ένα ζήτημα με την φορολόγησή τους και με αποφάσεις της ευρωπαϊκής ένωσης που τους ενόχλησαν. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δήλωσε πως πρέπει να διορθωθούν οι όροι ανταγωνισμού μεταξύ των ναυτιλιακών εταιρειών και ως εκ τούτου πρέπει και οι Έλληνες εφοπλιστές κάποτε να πληρώσουν και αυτοί φόρους όπως όλοι οι άλλοι σε όλα τα κράτη της ΕΕ. Πρέπει να σημειωθεί πως στην Ελλάδα οι ναυτιλιακές επιχειρήσεις απολαμβάνουν προνομίων που προβλέπονται από τους ελληνικούς νόμους και ακόμα από το ίδιο το Σύνταγμα !!!

Οι ιδιαίτεροι νόμοι που ισχύουν για την ελληνική πλοιοκτησία φτιάχτηκαν το 1953 και επιβεβαιώθηκαν το 1975 όταν μάλιστα κάποιες ρυθμίσεις μπήκαν και στο Σύνταγμα (άρθρο 107). Οι νόμοι αυτοί αποτελούν κίνητρο για να μένουν τα πλοία υπό ελληνική και ευρωπαϊκή σημαία και οι εφοπλιστές απειλούν τώρα ότι αν η κυβέρνηση συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής επιτροπής και αλλάξει το νομικό πλαίσιο, θα φύγουν και από την Ελλάδα και από την Ευρώπη. Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών έβγαλε και μια ανακοίνωση με την οποία λέει πως η Ελλάδα μπήκε στην ΕΟΚ -και μετά ΕΕ- με προ-κοινοτικό δεδομένο (κεκτημένο) τις νομικές ρυθμίσεις για τη ναυτιλία.ΕΕ)ΕΕ)

Από τον Κώστα Χλωμούδη, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά στο τμήμα Ναυτιλίας, έρχεται μια μετριοπαθής και λογική απάντηση. Γράφει μεταξύ άλλων:

Να συμφωνήσουμε οι ελληνικές ναυτιλιακές εταιρείες να έχουν (για λόγους επιλογής της χώρας μας) την καλύτερη φορολογική μεταχείριση… Ακόμη και συνταγματικά κατοχυρωμένη(!)… Γιατί το εισόδημα του ΦΥΣΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, από ναυτιλιακή δραστηριότητα, να είναι αφορολόγητο; Ποια δικαιοσύνη, οικονομική, το επιτρέπει; Γιατί να μη το διεκδικήσει αυτό και ο βιομηχανικός τομέας ή ο τουριστικός κλπ., που στο κάτω- κάτω είναι περισσότερο δεμένοι με την ελληνική οικονομία και την απασχόληση;

Η κυβέρνηση πρέπει να βρει μια δική της άκρη στο θέμα της ναυτιλιακής βιομηχανίας. Δεν θα πρέπει να κρυφτεί πίσω από την απαίτηση της ΕΕ ούτε να συνταχθεί πίσω από τις απαιτήσεις των εφοπλιστών. Και οι εφοπλιστές πρέπει να μπουν προ των ευθυνών τους για μια απαράδεκτη εξέλιξη: Από 160.000 που ήταν οι ναυτικοί στην ποντοπόρο ναυτιλία σήμερα έχουν μείνει μόνο 6.000!!! Ναι, μόνο τόσοι εργάζονται στα πλοία ανά τον κόσμο (το σύνολο των ναυτικών είναι περίπου 15.000 αλλά οι 9.000 εργάζονται στην ακτοπλοΐα). 

Κατά ένα μέρος είναι και ευθύνη των εφοπλιστών αυτή η κατάσταση και πρέπει να βοηθήσουν ώστε να αλλάξει. Ίσως γράψω ένα ξεχωριστό άρθρο για το θέμα αυτό καθώς υπάρχει πλέον ένα διεθνές πλαίσιο που αν δεν το προσέξει κανείς μπορεί και οι 6.000 ναυτικοί σύντομα να μείνουν 600!  

Ας επανέλθω όμως στο θέμα των απαιτήσεων της ΕΕ για ισονομία και της αντίδρασης των εφοπλιστών. Η φορολόγηση των φυσικών προσώπων πρέπει να ακολουθεί τους γενικούς κανόνες φορολόγησης όλων των Ελλήνων πολιτών και τα κίνητρα για τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις πρέπει να είναι ανάλογα με εκείνα της τουριστικής βιομηχανίας με τον συνυπολογισμό επιπλέον του εξόχως διεθνούς χαρακτήρα της ναυτιλίας και ειδικά της ελληνικής. Γιατί η ελληνική ναυτιλία αποτελείται κατά βάση από μικρές (οικογενειακές) επιχειρήσεις που δεν είναι εισηγμένες σε χρηματιστήρια και που εκτελούν μεταφορές ελεύθερης ναυσιπλοΐας σε συνθήκες απολύτως ελεύθερου παγκόσμιου ανταγωνισμού. Καμία άλλη δραστηριότητα στον κόσμο δεν είναι τόσο ανταγωνιστική όσο η μεταφορά από την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.

Συναρτάται με την ναυτιλία και η πώληση του ΟΛΠ που ολοκληρώνεται αυτές τις μέρες. Κι εδώ η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αντιρρήσεις καθώς η ΚΟΣΚΟ τείνει να γίνει μονοπωλιακός παίκτης όπως ήταν κάποτε ο ΟΛΠ. Το ελληνικό κράτος δεν παραδίδει όλα του τα όπλα σε ό,τι αφορά στο λιμάνι με την πώληση του 51% στους Κινέζους (αργότερα θα φτάσει στο 67%). Οι κυριότερες υποχρεώσεις των Κινέζων (εκτός από το τίμημα που φτάνει περίπου στα 400 εκ.) είναι η υποχρέωσή τους να επενδύσουν περίπου 300 εκ. στην Κρουαζιέρα και στην Ναυπηγοεπισκευή. Από τις δραστηριότητες αυτές αναμένεται να ενισχυθεί η απασχόληση και να δημιουργηθεί κύκλος εργασιών με πολλαπλές ωφέλειες για την οικονομία. Για όλα αυτά θα πρέπει να ελέγχει και να επισπεύδει το Δημόσιο κι αυτή είναι μια πολύ σοβαρή δουλειά για την κυβέρνηση από εδώ και πέρα.

Που πάει ο κόσμος

Φίλος (ο Γρηγόρης Θ.) μου έστειλε (ανάμεσα σε πολλά ωραία κι ενδιαφέροντα που μου στέλνει κάθε τόσο) μια έκθεση του Klaus Schlab ιδρυτή και εκτελεστικού προέδρου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ με τίτλο η Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση. Για όποιον θέλει να την διαβασει θα την βρει ΕΔΩ

Αυτή την επανάσταση την ορίζει ο ίδιος ο Klaus Schlab σαν κάτι "που ξεκίνησε στις αρχές του 21ου αιώνα όταν νέες τεχνολογίες και προσεγγίσεις ενώνουν τον φυσικό, ψηφιακό και βιολογικό κόσμο με τρόπους που θα μεταμορφώσουν ριζικά την ανθρωπότητα".

Καταλήγει λέγοντας πως "αυτό που χρειάζεται (ο κόσμος) δεν είναι μικρής κλίμακας προσαρμογές αλλά συνεκτική και πρωτοποριακή συστημική μεταμόρφωση. Η 4η βιομηχανική επανάσταση μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τις παραδοσιακές αξίες (εργασία, κοινότητα, οικογένεια και ταυτότητα) ή να ανυψώσει την ανθρωπότητα σε μια νέα συλλογική και ηθική συνείδηση κοινής ταυτότητας." 

Μοιάζει με την κοινότυπη και συνεχώς επαναλαμβανόμενη (από τα χρόνια του Κύρου και του Αλέξανδρου ως τις μέρες μας) διαπίστωση ότι βρικόμαστε σε μια ΚΑΜΠΗ της ιστορίας και ότι η κοινή ταυτότητα, ο οικουμενικός άνθρωπος, είναι η μόνη επερχόμενη λύση. 

Pax Romana, Pax Ottomanica, Pax Americana και άλλες απαιτήσεις οικουμενικότητας μέχρι την πρόσφατη παγκοσμιοποίηση προβάλουν με τον τρόπο της η κάθε μια το ίδιο πάντα αίτημα. 

Ας μου επιτραπεί εδώ να κάνω ένα φλας μπακ.

Γύρω στα εικοσιδύο μου χρόνια, με την αυθάδεια της νεότητας, είχα αποφανθεί ότι ήταν αρκετό το θέατρο που είχα δει και δεν χρειαζόμουν άλλο και ήταν αρκετά τα βιβλία που είχα διαβάσει και δεν χρειαζόμουν άλλα. Αποδείχτηκε ότι για το θέατρο μπορεί να είχα δίκιο, για τα βιβλία όμως έκανα λάθος.

Σε ό,τι αφορά λοιπόν στο λάθος μου για τα βιβλία θυμάμαι ότι θεωρούσα αρκετά για να έχω άποψη για τον κόσμο και την εξέλιξή του τρία βιβλία που τα έλεγα κλασικά και που τα θεωρούσα αρκετά ώστε να αντλώ από αυτά όλα όσα χρειαζόμουν για την ερμηνεία του κόσμου γύρω μου. Είχα διαβάσει αρκετά ως τότε, τα τρία αυτά βιβλία όμως ήταν (έτσι έλεγα) το απόσταγμα της γνώσης που χρειαζόμουν να κρατήσω. Ήταν:

"Το μηδέν και το άπειρο" του Καίστλερ για να εξηγώ την επανάσταση δηλαδή το παρελθόν.

"Το 1984" του Όργουελ για να εξηγώ την πολιτική κατάσταση κι επομένως το παρόν.

"Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος του Χάξλεϋ" για να προβλέπω το μέλλον.

[Σημείωση: Είχα κι ένα ακόμα βιβλίο, "Τα πονοτρόνια και οι Αναρχικοί του Απόλυτου" του Διαμαντή Φλωράκη για να καταλαβαίνω τον κόσμο, αλλά αυτό το κρατούσα δικό μου και δεν το κοινοποιούσα σε γνωστούς και φίλους.]

Διαβάζοντας εκθέσεις όπως η παραπάνω τείνω να επιστρέψω στα συμπεράσματα της νιότης μου όχι πια από αυθάδεια αλλά από βαριεστημέρα.

Ποιος δεν καταλαβαίνει ότι ο κόσμος αλλάζει ραγδαία; Και γιατί να ονομαστεί 4η βιομηχανική επανάσταση η ένωση του φυσικού, ψηφιακού και βιολογικού κόσμου; ... και μάλιστα χτισμένη αυτή η ένωση πάνω στην 3η ονομαζόμενη βιομηχανική επανάσταση της ψηφιακής εποχής; Ποια είναι η 1η και ποια η 2η; 

Τα αναφέρω αυτά τα δυο σημεία για να δείξω ότι ο συγγραφέας πιάνει πασίγνωστες διαπιστώσεις και συμπεράσματα, τα βαφτίζει με τρόπο εντυπωσιακό, προσθέτει και μερικά πασίγνωστα διλλήματα (ηθικής τάξης) και φτιάχνει ένα άρθρο εντυπωσιασμού και μόνο σαν πρόλογο σε ένα κατά τα άλλα πολύ αξιόλογο φόρουμ. 

Ας πω λοιπόν την τελική μου αντίρρηση:

Ο (ανθρώπινος) κόσμος γνώρισε δυο οικονομικού τύπου επαναστάσεις από τις οποίες σαρώθηκε ο παλιός κόσμος και αναδείχτηκε μια νέα πραγματικότητα. Η γεωργική επανάσταση 6-7 χιλιάδες χρόνια π.Χ. και η βιομηχανική επανάσταση περίπου 2 χιλιάδες χρόνια μ.Χ., στην οποία ακόμα ζούμε. Ο σοσιαλισμός ήταν και είναι απλά μια άλλη πρόταση διαχείρισης της βιομηχανικής κοινωνίας. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι οδηγούμαστε σε μια νέα επανάσταση που μπορεί να είναι βιολογικής μορφής, ενορατικής ή κάτι άλλο, της οποίας όμως ακόμη μερικά μόνο στοιχεία αναγνωρίζουμε σημερα. Αν ο κόσμος επιζήσει μερικές χιλιάδες χρόνια ακόμη, θα την δούμε σαν είδος κι αυτήν. 

Ο Στήβεν Χώκινς, ο μεγαλύτερος εν ζωή φυσικός επιστήμονας, πρόκειται αυτές τις μέρες, στις 26 Ιανουαρίου και 4 Φεβρουαρίου να κάνει ανακοινώσεις στο BBC. Με τις διαλέξεις του αυτές πρόκειται να καταθέσει την άποψή του ότι ο (ανθρώπινος) κόσμος μας θα καταστραφεί σε χίλια ή δέκα χιλιάδες χρόνια και ότι το ανθρώπινο είδος μάλλον θα επιβιώσει μετοικώντας σε άλλους πλανήτες. Ίσως αυτή να είναι μια νέα επανάσταση. Ίσως να γίνουμε matrix, ίσως η τεχνητή νοημοσύνη να μας καταστήσει (ως ανθρώπινα σώματα) περιττούς.

In the year 2525 έλεγε το τραγούδι που το '68 ή '69 μου έφερε να ακούσω ένας άλλος Γρηγόρης Β., κολλητός μου φίλος τότε. Το παραθέτω για όποιον ήθελε να θυμηθεί προφητείες ... και θυμίζω τους τελευταίους του στίχους:

In the year 9595

I'm kinda wondering if man is gonna be alive

He's taken everything this old earth can give

And he ain't put back nothing

Now it's been 10,000 years

Man has cried a billion tears

For what he never knew

Now man's reign is through

But through the eternal night

The twinkling of starlight

So very far away

Maybe it's only yesterday

(και η μετάφραση ... δική μου)

Το έτος 9.525

αναρωτιέμαι αν ο άνθρωπος θα ζει ακόμα

θα έχει πάρει πια όλα όσα μπορούσε να του δώσει η γρια γη

χωρίς αυτός να της έχει δώσει πίσω τίποτε

Τώρα πέρασαν 10.000 χρόνια

Ο άνθρωπος έχει χύσει εκατομμύρια δακρύων

για όσα ποτέ του δεν έμαθε

Τώρα η κυριαρχία του τελειώνει

Αλλά μέσα στο αιώνιο φως

το τρεμόσβησμα των άστρων

το τόσο μακρινό

μπορεί να είναι απλά το ... χτες

Ας επανέλθω τώρα σε ενα ζήτημα που για τη δική μου σκέψη είναι κρίσιμο. 

Η τεχνολογία θα προχωρά, η οικονομία θα την ακολουθεί και η πολιτική θα έπεται. Οι τάξεις, οι φυλές, οι κάστες, θα προσπαθούν μέσω της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ να εκμεταλλευτούν και να οικειοποιηθούν για λογαριασμό τους την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ όπως θα την έχει καθορίσει η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ. Φυσικά θα υπάρχουν διαλεκτικές συνδέσεις και επαναδράσεις των επομένων σταδίων στα προηγούμενα και η ελικοειδής εξέλιξη θα προχωρά. Ωστόσο η βασική σειρά θα είναι αυτή.

Χωρίς την γεωργοκτηνοτροφία δεν θα υπήρχαν πλεονάσματα για αφέντες και επομένως ούτε δούλοι για να τα πολλαπλασιάζουν. Χωρίς την μαζική παραγωγή δεν θα μεταστρεφόταν η οικονομική διαδοχή εργασία-μοίρασμα-κεφάλαιο (άνιση κατανομή στο μοίρασμα αλλά αυτό επέτρεπε την συγκέτρωση πλούτου) στην αναστροφή της σειράς που επέβαλε η βιομηχανική επανάσταση κεφάλαιο-μοίρασμα-εργασία, βάζοντας το κεφάλαιο μπροστά, δημιουργώντας την μισθωτή εργασία και φτιάχνοντας έτσι τον Καπιταλισμό.

Για περισσότερα στον ίδιο τον Μαρξ που τα ανέλυσε.

Προηγείται λοιπόν η τεχνολογία που επιτρέπει έναν τρόπο παραγωγής, ύπαρξης του ανθρώπου πάνω στη γη (οικονομία) και ακολουθεί η οργάνωση (πολιτική) αυτού του τρόπου. Εκεί έρχεται ο Αλέξανδρος Κόντος, με τη σκέψη του οποίου συμφωνώ, και λέει ότι αυτή η ανάλυση κάνει λάθος βάζοντας μπροστά την τυχαιότητα (ανακαλύψεις), ορίζοντας ως γενεσιουργό αιτία το αντικείμενο της μοιρασιάς και θεωρώντας ότι η πολιτική δεν είναι παρά το επιστέγασμα αυτών των σχέσεων. Όχι, λέει, υπάρχει ένα φωτεινό παράδειγμα όπου προηγήθηκε η πολιτική κι ακολούθησαν τα άλλα, άσχετα από το πως διαμορφώθηκαν οι λεπτομέρειες της ιστορίας. Το παράδειγμα αυτό είναι η Ελλάδα.

Στην Ελλάδα (ενν. ότι όχι βέβαια στη νέα) το πολιτικό σύστημα έπαιξε σημαντικότερο ρόλο στην οργάνωση της ζωής των ανθρώπων. Δεν έφτιαξαν το παραγωγικότερο σύστημα αλλά το δικαιότερο (κατά την αντίληψή τους). Προσπάθησαν με τους αρχαίους τρόπους, την βασιλεία των ομηρικών χρόνων (καμιά σχέση με την σημερινή ή την μεσαιωνική βεβαίως), προχώρησαν με την αριστοκρατία, την ανέτρεψαν με την τυραννία και κατέληξαν στη Δημοκρατία. Στο σύστημα όπου ο λαός όχι μόνο αποφασίζει αλλά κυρίως διοικεί, κυβερνά, κρατεί. Γιατί δημοκρατία σημαίνει να κρατεί ο δήμος, δηλαδή να κυβερνά ο λαός. και για να κυβερνά ο λαός, ένας μόνο τρόπος υπάρχει, η κλήρωση και η εκ περιτροπής ανάληψη ΟΛΩΝ των αξιωμάτων από ΟΛΟΥΣ. Ελάχιστες εξαιρέσεις ίσως επιτρέπονταν για περιορισμένο μόνο χρόνο και συγκεκριμμένες δουλειές. Οι θέσεις των κυβερνητών και των δικαστών και των ελεγκτών κλπ. ήταν όλες κληρωτές και καταλαμβάνονταν από όλους εκ περιτροπής.

Δεν θα επιμείνω περισσότερο στην ανάλυση των πλεονεκτημάτων του ελληνικού πολιτεύματος που είναι η δημοκρατία. Θα αναφέρω μόνο δύο πράγματα.

Πρώτον, η δημοκρατία γέννησε το ελληνικο θαύμα των 6ου έως 4ου αιώνων πΧ. Έδωσε αποδείξεις ότι είναι το πολίτευμα των πολιτών και πως γι αυτό αξίζει να δοκιμαστεί και πάλι.

Δεύτερον, αν δεν δούμε το τέλος (τον σκοπό) ποτέ δεν θα κάνουμε σωστά την αρχή. Όσο προχωράμε με την τεχνολογία στα τυφλά, σε εργαστήρια και θαλάμους ανεξέλεγκτους από τους πολίτες, η οικονομία θα διαμορφώνεται με τρόπους που πάντα θα μας εκπλήσσουν, που πάντα θα μας αφήνουν πίσω και επομένως η οργάνωση αυτών των οικονομιών θα βρίσκεται όλο και πιο πολύ στα χέρια των μειοψηφιών που κυβερνούν και θα κυβερνούν τον κόσμο.

Το αίτημα της δημοκρατίας, της πραγματικής δημοκρατίας κι όχι της ολιγαρχίας με δημοκρατικό προσωπείο, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, κι ας πιστεύει ο κόσμος ότι πρόκειται για μια περιττή πολυτέλεια.

Όπως λέει ο Αλ. Κόντος, το μέλλον της ανθρωπότητας κρύβεται στο παρελθόν της Ελλάδας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι προοπτικές του

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κέρδισε τα ελληνικά και ξένα ΜΜΕ αμέσως με την εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ. Αυτή η επικοινωνιακή του επικράτηση επιβεβαιώθηκε και με ντοκουμέντα, δηλαδή τις δυο δημοσκοπήσεις που έφεραν την ΝΔ να προηγείται καθαρά του Σύριζα μόλις ο Κυριάκος εκλέχτηκε αρχηγός. Ωστόσο όλα τα θετικά που γράφονται καθώς και οι δημοσκοπήσεις που τεκμηριώνουν την υπεροχή του, δεν θα επιβεβαιωθούν παρά μόνο μετά από κάποια χρόνια, όταν θα ξαναγίνουν εκλογές. Μέχρι τότε, κρίσεις και μετρήσεις θα λειτουργούν μόνο ως προπαγάδα που θα επιδιώκει να κτίσει μιαν ακόμη αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία. 
  

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη τα λέει όλα ένα άρθρο του σημερινού TVXS και μη μπορώντας να το ξεπεράσω, το αντιγράφω:

"Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν προτείνει τίποτα διαφορετικό, παρά την ακόμη πιο σκληρή εφαρμογή μέτρων λιτότητας σαν αυτά που ήδη εφαρμόζει η νυν κυβέρνηση κατ΄απαίτηση των δανειστών.

Ο νέος «μεσσίας» των media δεν προήλθε από παρθενογέννεση – είναι γνήσιο τέκνο της πολιτικής οικογένειας Μητσοτάκη, πρώην υπουργός της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου και ένθερμος εκφραστής του δόγματος των απολύσεων, της ευελιξίας στην αγορά εργασίας, της ριζικής μείωσης του κράτους, των ιδιωτικοποιήσεων και του laissez faire καπιταλισμού.

Πίσω και δίπλα στον Κυριάκο βρίσκονται πάντοτε και οι λοιποί «πεφωτισμένοι» της αναβαπτισμένης δεξιάς, ή κεντροδεξιάς: Όπως ο 'Αδωνις, ο Βορίδης κι ο Σαμαράς με τους «δέκα Παπασταύρου" …"

Προσθέτω μόνο το εξής:
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι κήρυκας της εκκαθάρισης των προβληματικών επιχειρήσεων προκειμένου να μην "μολύνουν" με την αρρώστια τους το περιβάλλον όπου δραστηριοποιούνται. Με την εκλογή του όμως έγινε πρόεδρος μιας πολύ προβληματικής επιχείρησης, της Νέας Δημοκρατίας-κόμμα που χρωστά πάνω από 100 εκατομμύρια. Θα την εκκαθαρίσει; Θα στείλει τους υπεύθυνους της κατασπατάλησης των εθνικών πόρων που της διατέθηκαν με επιχορηγήσεις ή δάνεια στον εισαγγελέα;

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα αναρωτιέμαι ποια θα είναι η θέση εκείνων που σήμερα στέκονται κριτικά απέναντι στον Τσίπρα και στις δημοσκοπήσεις δεν "ψηφίζουν" Σύριζα. Με βάση τις μετρήσεις αυτοί είναι περίπου οι μισοί ψηφοφόροι του Σύριζα του Σεπτέμβρη του '15. [ΣΗΜ.: Τότε είχε πάρει 36% και τώρα τον ψηφίζει το 19% περίπου]. Όταν θα βλέπουν τον Μητσοτάκη να επελαύνει με την βοήθεια του Ποταμιού που θα διαλύεται και μεγάλου μέρους του ΠαΣοΚ που δεν θα έχει λόγο ύπαρξης με την σημερινή του πολιτική, τι θα κάνουν οι σημερινοί διστακτικοί ψηφοφόροι του "δημοκρατικού" χώρου (που ψήφιζε παλιά Ε.Κ. αργότερα ΠαΣοΚ και τώρα Σύριζα);
Θα αφήσουν τον Κυριάκο να εφαρμόσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του δικαιολογώντας τις σαν "αντικρατικές" και θα τον υποδεχτούν με βάγια;
Ή θα διαλέξουν να αφήσουν την γκρίνια στην άκρη και θα συσπειρωθούν σε ένα κόμμα που παρά τα λάθη του και τα πολλά αρνητικά του θα είναι καθαρό, έντιμο και με την ταμπέλα του "φιλολαϊκού";

Ο Κυριάκος διατείνεται ότι είναι αντικρατιστής κι εκσυγχρονιστής. Ταυτόχρονα  είναι νεοφιλελεύθερος και κατεδαφιστής του κράτους πρόνοιας. Με τη μία του ιδιότητα θα μαζεύει γύρω του κεντρώους φιλελεύθερους του μεσαίου χώρου, με την άλλη όμως θα συσπειρώνει απέναντί του κεντρώους που επιθυμούν την κοινωνική προστασία από την ανεξέλεγκτη δράση των αγορών. Ποια από τις δύο θα καθορίσει το αποτέλεσμα;

Μέχρι τις επόμενες εκλογές υπάρχει ακόμη μεγάλη διαδρομή ...