Ραγισμένα μέτωπα στο Ασφαλιστικό

"Ραγισμένο μέτωπο είναι το αντίθετο του αρραγούς μετώπου"

                                                                 Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Ακούμε πολλά για το ασφαλιστικό. Όλα συγκλίνουν στο ότι πρέπει να βρεθεί τρόπος να πληρώνονται οι συντάξεις (έστω και ελαφρά μειωμένες) μέχρις ότου τουλάχιστον αλλάξει η κατάσταση στη χώρα και αρχίσει να επιστρέφει ο κόσμος στις δουλειές του. Γιατί όσο οι άνεργοι είναι τόσο πολλοί είναι αυτονόητο ότι δεν αρκούν οι ειφορές που εισπράττονται για να πληρώνονται οι συντάξεις των σημερινών και των αυριανών συνταξιούχων. 

Δεν είχα σκοπό να κάνω πολιτική προπαγάνδα με αφορμή αυτό το θέμα αλλά δεν μπορώ να αποφύγω κάποια ελάχιστα σχόλια:

Ο Σύριζα καλείται άλλη μια φορά να πείσει ότι πρέπει να καταπατηθούν οι κόκκινες γραμμές που εκείνος έθετε. Βέβαια από τον Σεπτέμβριο του '15 ο Σύριζα δέχτηκε πως έχασε το παιχνίδι των κόκκινων γραμμών και ζήτησε από τον λαό να του επιτρέψει να τις παραβιάσει. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα. Ναι, το έκανε μεν αλλά κανείς δεν θυμάται τον Τσίπρα να λέει στη Βουλή "θα εφαρμόσουμε το τρίτο μνημόνιο" ενώ τον θυμάται πολύ έντονα να λέει ότι θα το σκίσει.

Δεν καταλαβαίνω την αντιπολίτευση όταν αρνείται την 12η μείωση μετά τις 11 δικές της αλλά έτσι κι αλλιώς δεν την καταλάβαινα και όταν κυβερνούσε. Επίσης δεν καταλαβαίνω την "αριστερή" κριτική που λέει ότι πρέπει να μην μειωθούν οι συντάξεις (όταν δεν ζητά να επανέλθουμε και στα παλιά επίπεδα) πρέπει να μην αυξηθεί η φορολόγηση των επιχειρήσεων ή των εργαζομένων, να μην προσαρμοστούν οι συντάξεις των νέων συνταξιούχων στη νέα κατάσταση κλπ. Όλα καλά ακούγονται αλλά που θα βρεθούν τα χρήματα για να πληρωθούν οι παροχές και οι απαλλαγές;

Όλα αυτά τα "προβλήματα" και της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης δεν είναι παρά αποτελέσματα της συνεχιζόμενης διαχείρισης της φτώχειας. Όταν κόβεις από την μια ομάδα για να δώσεις στην άλλη τότε διαχειρίζεσαι τη μιζέρια και των δύο. Κι όμως είναι το μόνο που μπορεί να γίνει σήμερα καθώς είμαστε σε ύφεση ακόμα. Από την άλλη, είναι βέβαιο ότι και σε ανάπτυξη να επανέλθουμε, η ανεργία δεν θα μειωθεί αυτόματα, αντιθέτως θα χρειαστεί μεγάλο χρονικό διάστημα για να αρχίσουν τα ταμεία να εισπράττουν εισφορές ώστε να στηριχτεί το όποιο ασφαλιστικό σύστημα.

Πάντως τα πράγματα δεν είναι καλά. Στη φάση αυτή είμαστε στο σημείο όπου διαμορφώνεται η ελληνική θέση. Θα είναι μια θέση της κυβέρνησης που δεν θα την στηρίζει η αντιπολίτευση, για άγνωστους ουσιαστικά λόγους. Το εσωτερικό μέτωπο δεν θα είναι αρραγές. Μετά θα έρθουν οι απόψεις των θεσμών, και, κυρίως, θα έρθουν οι απόψεις του ΔΝΤ που θα καταφθάσει στις 18 Ιανουαρίου με καμιά δεκαριά συμβούλους. Εκεί θα μας θέσουν τα θέματα με τρόπο άγαρμπο και χωρίς καμιά κατανόηση στην ταλαιπωρία των Ελλήνων. Ήδη μας προϊδεάζουν γι αυτό οι διάφοροι ξένοι που μιλάνε και ήδη ο Τσακαλώτος τρέχει σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες για να βρει συμμάχους. Ο αγώνας δρόμου ξεκίνησε, οι προοπτικές είναι γκρίζες και στο εσωτερικό μέτωπο όπως πάντα ραγισμένο σε πολλά κομμάτια.

Οι ίδιοι που μας έφεραν εδώ μπορεί να μας πάν και παρακάτω ... και δεν μιλάω εδώ για αριστερά λάθη ή δεξιές ζαβολιές, μάλλον όλοι πρέπει να μπουν σε αυτό το τσουβάλι.

Το μέλλον της γραφής

Τις μέρες αυτές ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο του '16. 

[Σημείωση: έχω ήδη γράψει 17 εκ των οποίων τα 4 έχουν εκδοθεί (δύο αυτοεκδόσεις, μία ηλεκτρονική, μία συνήθης) και 2 είναι υπό έκδοση (τα έχουν αναλάβει εκδοτικοί οίκοι και τα επιμελούνται). Τα υπόλοιπα 11 διατίθενται κάποιες φορές σε φίλους φωτοτυπημένα, "χειροποίητα", όπως τα ονομάζω.]

Ξεκίνησα λοιπόν να γράφω τα πρώτα κεφάλαια και αναλογιζόμουν για πόσο χρόνο ακόμα θα γράφονται άραγε βιβλία ... Μιλάω για τις επόμενες γενιές φυσικά, όχι για τη διάρκεια της ζωής των σημερινών ζωντανών ανθρώπων. 

Με την εξέλιξη των ηλεκτρονικών υπολογιστών, με τις ταχύτητες που εξελίσσονται τα πράγματα στον τομέα αυτόν και με τον εθισμό και την οικειότητα των νέων γενεών στο μέσο αυτό επικοινωνίας, μάθησης και έκφρασης, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι θα συμβεί. Γιατί είναι άλλη η προσέγγιση του νέου μέσου από έναν εθισμένο στην γραφή, την ανάγνωση, την διαχείριση των λέξεων και των εικόνων με τα παλιά μέσα (βιβλία, ραδιόφωνα, τηλεοράσεις κλπ), και άλλη η προσέγγιση ενός νέου ανθρώπου που μαθαίνει ΠΡΩΤΑ το τάμπλετ και μετά ακούει πως υπάρχουν και κάποια χάρτινα βιβλία, που μαθαίνει πρώτα να αναγνωρίζει τα πράγματα με την εικόνα τους στην οθόνη και μετά μαθαίνει πως υπάρχουν κάποια γράμματα-σύμβολα που μπορεί να τα ζωγραφίζει με το χέρι του και να παριστάνει εκείνες τις εικόνες που έβλεπε στην οθόνη. 

Η Κίνα έχει ήδη αποκτήσει την μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη (σαν ΑΕΠ) και οδεύει προς την παγκόσμια ηγεμονία μόλις απαλλαγεί από την στρατιωτική πίεση των ΗΠΑ. Είναι εύκολο να προβλέψει κανείς ότι ο κόσμος θα έχει άρωμα Κίνας μετά από πενήντα ή εκατό χρόνια. Εδώ θέλω να προσθέσω και ένα ακόμα στοιχείο που προκύπτει από αυτά που ανέφερα προηγουμένως. 

Οι Κινέζοι έχουν διατηρήσει την ιδεογράμματη γραφή, δηλαδή εκφράζονται με ιδεογράμματα. Η δυσκολία σε αυτό το σύστημα γραφής είναι ότι χρειάζεται να γνωρίζει κανείς πολλές χιλιάδες λέξεις. Στοιχειωδώς εγγράμματος είναι κάποιος που γνωρίζει 3.000 ιδεογράμματα και μορφωμένος όποιος γνωρίζει περίπου 6.000. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι το σύστημα αυτό εμποδίζει τη σκέψη και την έκφραση σε σχέση με το αλφαβητικό που κάνει όλη τη δουλειά με 25 περίπου γράμματα. Η διαφορά τους είναι ότι κάποιος εκφράζεται με το ιδεογραφικό σύστημα (της Κίνας) σε όλες τις γλώσσες με τον ίδιο τρόπο. Το σήμα του ΣΤΟΠ είναι ίδιο στην Αγγλία, Γαλλία, Κίνα, Ινδονησία, Ελλάδα, παντού. Το καρεκλάκι με τον ανθρωπάκο που δείχνει τον ΑΜΕΑ είναι ίδιο για όλες τις γλώσσσες και το σήμα "απαγορεύεται η στάθμευση" επίσης το ίδιο σε όλες τις γλώσσες. Αντίθετα, για να πεις "σταμάτα" ή "ΑΜΕΑ" ή "μη σταθμεύεις" στις αλφαβητικές γλώσσες πρέπει να μιλάς Αγγλικά ή Γαλλικά ή Ινδονησιακά κλπ. Το ένα σύστημα (ιδεογραφικό) έχει πλάτος με μικρή ακρίβεια και το άλλο (αλφαβητικό-φωνητικό) έχει ελάχιστο πλάτος και μεγάλη ακρίβεια. Μέχρι τώρα κυριαρχεί το αλφαβητικό και η κυρίαρχη γλώσσα του η Αγγλική. Αύριο η Κινεζική θα την ανταγωνιστεί, και στον ανταγωνισμό αυτόν θα έχει μεγαλύτερο υποστηρικτή όχι την εμπορική-οικονομική ισχύ ούτε την ενδεχομένως κυρίαρχη στρατιωτική, αλλά την ... τεχνολογική, θα έχει σύμμαχό της τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Πραγματικά η ευκολία να εκφράζεσαι μέσα από υπολογιστή, η εικονογραφική προτεραιότητα, θα καταστήσει την φωνητική αλφαβητική γραφή όχι μόνο δύσχρηστη αλλά ίσως και περιττή μπροστά στην ευκολία έκφρασης της ιδεογραφικής. Φυσικά, η ακρίβεια και η ομορφιά της λεπτής έκφρασης που μπορεί να αποδοθεί από την φωνητική γραφή δεν θα αντικατασταθεί από τα ιδεογράμματα αλλά εδώ αναφέρω ένα στοιχείο που θα λειτουργήσει μόνο σε γενικές γραμμές και υποστηρικτικά σε εξελίξεις άλλου τύπου στο μέλλον. 

Θα συνεχίσω να γράφω τα κεφάλαια του 18ου βιβλίου χωρίς να σκιάζομαι από αυτές τις εξελίξεις. Ελπίζω πως η φωνητική γραφή και τα αλφάβητά της θα μακροημερεύσουν. Καμιά φορά όμως το μέλλον έρχεται σαν οδοστρωτήρας και ένα τέτοιο σκηνικό μου θυμίζουν οι εξελίξεις στον τομέα των κομπιούτερ. Δεν θα είναι κατ' ανάγκη αρνητική μια τέτοια εξέλιξη, κι εγώ που την απεύχομαι είναι γιατί αντιμετωπίζω το θέμα συναισθηματικά.

Ευχές για το 2016

Ας πω, σήμερα έστω, τις (καθυστερημένες) ευχές μου για ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ το 2016.

Δεν συμφωνώ με όσους λένε ας πάει το 2015 κι ας μην ξαναγυρίσει. Το 2015 γίναν τρεις εκλογικές αναμετρήσεις και βρέθηκα και τις τρεις να έχουν κερδίσει οι επιλογές μου. Δεν μου έχει ξανασυμβεί. Ξέρω ανθρώπους που τις έχασαν και τις τρεις! 

Αυτοί λένε ας πάει το '15 στο καλό κι ας μην ξαναγυρίσει. 

Για μερικούς το 2015 είχε καλά νέα. Κάποιοι (πάνω από 8.000 απολυμένοι) γύρισαν στις δουλειές τους, οι συνταξιούχοι απέφυγαν τις βασικές περικοπές και μειώσεις (πλην της συνεισφοράς στην υγεία), πολλοί που βρίσκονταν σε κατάσταση απελπισίας βρήκαν ένα μικρό εισόδημα και κοινωνική στήριξη. 

Για μερικούς άλλους η χρονιά ήταν μαύρη, κυρίως εξ αιτίας των κάπιταλ κοντρόλ που έφεραν επιχειρηματίες σε απόγνωση και οδήγησαν στην ανεργία αρκετούς εργαζόμενους στις δουλειές αυτών των επιειρηματιών.

Έμποροι και καταστηματάρχες είδαν τη θηλειά να σφίγγει γύρω από τον λαιμό τους ενώ οι δημόσιοι υπάλληλοι είδαν την μαυρίλα της ταγματασφαλίτικης νοοτροπίας των τελευταίων χρόνων του Σαμαρά να χαλαρώνει.

Μέσα σε ένα χρόνο η Ελλάδα άλλαξε όσο ποτέ μέσα στην ιστορία της σαν ελεύθερο κράτος. Ίσως μονάχα το 1923-24 μετά την μικρασιατική καταστροφή και με την συνθήκη ειρήνης, την ανταλλαγή πληθυσμών και τη αβασίλευτη δημοκρατία να είχαμε μιαν ανάλογη εμπειρία σαν έθνος. Η συνειδητοποίηση από τον λαό (και κυρίως από την ηγεσία του) των ορίων που θέτει το διεθνές περιβάλλον, κάτι που ήταν πολύ γνωστό σε όλη τη διάρκεια των εκατόν πενήντα χρόνων από το 1822 μέχρι το 1974 αλλά ξεχασμένο τα τελευταία σαράντα χρόνια (1974-2014), ήταν το νέο που μας έφερε το 2015. 

Δεν μας χάϊδεψε τα αυτιά το νέο, αλλά δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια. Ο κόσμος σήμερα είναι πολύ πιο καθοδηγούμενος από κάθε άλλη περίοδο στην ιστορία του. Υπάρχει μια μοναδική υπερδύναμη, η Αμερική, που κάνει τη δουλειά της με μεσάζοντες. Το Ισραήλ στρατιωτικά στη Μέση Ανατολή, η Γερμανία οικονομικά στην Ευρώπη, η Ιαπωνία κι η Νότια Κορέα στην Άπω Ανατολή. Ρωσία και Κίνα προσαρμόζονται εξ ανάγκης. Οι Άραβες το ίδιο. Εμείς είμαστε ένας παρίας της οικουμένης. Δέκα εκατομμύρια εντός της χώρας κι άλλα τόσα (ας πούμε) εκτός, μια τρίχα στο χαλί του κόσμου των 6 και 7 δισεκατομμυρίων ψυχών.

Η χώρα είναι όμορφη, ίσως η πιο όμορφη στον κόσμο, αλλά αυτό δεν οφείλεται στους κατοίκους της. Σχεδόν τίποτε δεν έχουν κάνει ακόμα οι κάτοικοι αυτοί, εμείς δηλαδή οι Νεοέλληνες. Ένας Παπανικολάου κι ένας Καραθεοδωρής χτες, ένας Νανόπουλος τώρα, ένας Καβάφης, ένας Σεφέρης χτες, ένας Θεοδωράκης σήμερα. Δεν έχουμε ανακαλύψει κανένα καινούριο εργαλείο, κανένα θεώρημα, κανένα φάρμακο, κανένα στοιχείο, κανένα πλανήτη, τίποτε. Στον διεθνή ανταγωνισμό πνεύματος, προσπερνάμε μόνο τις χώρες της Αφρικής και κάποιες της Ασίας που μέχρι πριν πενήντα χρόνια ήταν σκλαβοπάζαρα. Δεν θα χάσει τίποτε η ανθρωπότητα αν το έθνος μας εκλείψει. Γι αυτό και δεν μας δίνουν σημασία. Όσο για το σπουδαίο παρελθόν μας, όλοι ξέρουν πως δεν είναι δικό μας, κλεμένο είναι και μάλιστα με τρόπο κραυγαλέο. Θαυμάζουμε ναούς  θεών που τους λέμε "είδωλα" και αποδεικνύουμε πόσο ξένοι μας είναι ενώ προσκυνάμε μαζικά την Παναγιά της Τήνου. Όσο οι φελάχοι στην Έρημο είναι απόγονοι του Ναρσή και του Αμενόφη άλλο τόσο εμείς είμαστε παιδιά του Αχιλλέα και του Θησέα. Στον τόπο που άνθισε το μοναδικό πολίτευμα στον κόσμο (που θεωρούσε δηλαδή τον λαό πολίτες κι όχι υπηκόους), η Δημοκρατία, εμείς θαυμάζουμε τους ισχυρούς μονάρχες, τον Μεγαλέξανδρο και τον Παλαιολόγο.

Ένα μόνο μεγάλο πλεονέκτημα έχουμε και -απ' ό,τι φαίνεται- δεν το χωνεύουμε και πολύ: την εμπορική Ναυτιλία μας που είναι πρώτη στον κόσμο! Πάντα ήταν μεγάλη η εμπορική ναυτιλία σε αυτόν εδώ τον τόπο, είτε τον κατοικούσαν Έλληνες, είτε Αρβανίτες, είτε Νεοέλληνες. Ήταν ο τομέαας με την μεγαλύτερη επιτυχία μας! Αυτός και η αποδημία, υποχρεωτική συνήθως αλλά αποδοτική για τους αποδημούντες που ξέρουν να επιβιώνουν και να γίνονται καλύτεροι. 

Μόνο όταν κατοικήθηκε από Σλάβους δεν τα πήγε καλά στον τομέα αυτόν, ίσως γι αυτό και οι Σλάβοι έχασαν και την εθνική τους ταυτότητα και τη γλώσσα τους κι έγιναν κι αυτοί Νεοέλληνες, αντίθετα με τους Αλβανούς ή τους Βλάχους που έδειξαν φοβερή ανθεκτικότητα. 

Ακόμα και οι Ρωμιοί, που γέμισαν την χώρα δυο φορές, εντάχθηκαν σε αυτή την παράδοξη συνήθεια, της αποδημίας και της ναυτοσύνης. Οι δυο φορές που πρποανέφερα είναι 1) τον 7ο-8ο αιώνα μΧ μεταφέρθηκαν εδώ Ρωμιοί ελληνόφωνοι από τις απέναντι ακτές όταν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες υπέταξαν τις Σκλαβηνίες (στην ουσία την Ελλάδα) και 2) μία ακόμη τον 20ο αιώνα όταν με την ανταλλαγή πληθυσμών ήρθαν σε αυτόν τον τόπο ενάμιση εκατομμύριο Ρωμιοί κι έφυγαν πεντακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνοι. 

Με εξαίρεση το διεθνες παράδοξο λοιπόν, την εμπορική μας ναυτιλία, είμαστε ασήμαντη χώρα για τον κόσμο που προχωράει χωρίς να κοιτάει τι αφήνει πίσω του. Κι αν δεν θέλουμε να αφήσει στον δικό μας τον τόπο ερείπια, πρέπει να βρούμε τρόπο να αντιδράσουμε. Δεν αισιοδοξώ πως κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει σύντομα, έχω όμως κάποιες ιδέες που θα τις εκθέσω εν καιρώ. Προς το παρόν, κλείνω με την ευχή το 2016 να είναι μια καλή χρονιά για όλους, για τους περισσότερους από εμάς αν για όλους εόιναι αδύνατο.

Καλή χρονιά!