ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ
ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΟΙΜΠΛΕ
Πέθανε ένας διανοητής Έλληνας που ήξερε να αναλύει τις αδυναμίες των σύγχρονων Ελλήνων και να υποστηρίζει την ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Αυτή του η στάση τον οδήγησε στα χρόνια της ελληνικής κρίσης να πάρει μια στάση κατανοητική προς την Τρόικα και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και καθόλου καταγγελτική. Δεν τους θεωρούσε την πρωταρχική αιτία της κρίσης, αλλά εξωτερικούς παράγοντες που αποκάλυψαν και πίεσαν να αντιμετωπιστούν βαθύτερες ελληνικές αδυναμίες.
Θέλοντας να χτυπήσει το πελατειακό κράτος, την αναξιοκρατία, την φοροδιαφυγή είδε την πίεση της Τρόικας ως ευκαιρία για αλλαγή νοοτροπίας και οδηγήθηκε στην επαίσχυντη στάση δικαιολόγησης των ολετήρων της χώρας. Αντιμετώπισε τον Σόιμπλε ως εκπρόσωπο μιας γερμανικής θεσμικής λογικής και δεν είδε πού οδηγούσε ο εμετικός αυτός άνθρωπος την Ελλάδα, στην φτώχεια, το brain drain και την πλήρη απαξίωση. Η συμπάθειά του προς τον Σόιμπλε ήταν κριτική προς την ελληνική αυτοθυματοποίηση αλλά δεν είδε ότι η Ελλάδα ήταν αληθινά θύμα εκείνη την στιγμή των Γερμανών που έσωζαν την δική τους οικονομία (τράπεζες, ευρώ) καταδικάζοντας την Ελλάδα σε πενία. Δεν το είδε, δεν το κατάλαβε όπως και πολλοί άλλοι που χωρίς να το καταλαβαίνουν έπαιξαν τον ρόλο του ευρωλιγούρη Γερμανοτσολιά.
Ο Ράμφος πέθανε. Άφησε πίσω του ένα φιλοσοφικό έργο που είναι λίγο δυσνόητο και σίγουρα πολυλογάδικο, και την παρακαταθήκη ότι πρέπει να βελτιωνόμαστε με τις δικές μας δυνάμεις. Άφησε όμως πίσω του και ένα ρημαδιό, βοήθησε στον βιασμό και την λεηλασία της χώρας και δικαιολόγησε τους βιαστές της.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει κι ας πάει ο Μητσοτάκης στην κηδεία του να αφήσει κόκκινα γαρύφαλλα κι όλοι οι εξαπατημένοι που δεν κατάλαβαν τότε τι σήμαινε Τρόικα, Σόιμπλε και το κακό συναπάντημα.
