Αύριο είναι η 29η Μαΐου 2026 ημέρα Παρασκευή αλλά πριν από 573 χρόνια η 29η Μαΐου 1453 ήταν Τρίτη και αποτέλεσε μια αποφράδα ημέρα για την Ρωμιοσύνη, για τον μεσαιωνικό πυλώνα του ελληνισμού. Όπως Τρίτη και 13 Απριλίου (του 1204) έπεσε η Πόλη στους Λατίνους, στην 4η σταυροφορία, έτσι μια Τρίτη έπεσε και στους Μουσουλμάνους του Μωάμεθ που από την νίκη αυτή πήρε το προσωνύμιο Πορθητής.
Ξέρουμε πολλά για τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο που δεν παρέδωσε την Πόλη και προτίμησε να πεθάνει στα τείχη της ως Ρωμαίος και Έλλην παρά να προσκυνήσει τον σουλτάνο. Είτε έτσι όμως, είτε αλλιώς, η Κωνσταντινούπολη χάθηκε και ποτέ δεν ξαναγύρισε σε ελληνικά χέρια. Το 1919-20 ο Βενιζέλος έβγαλε ελληνικό στρατό και ναυτικό στην Πόλη μαζί με τους συμμάχους, όμως η συνέχεια ήταν απογοητευτική. Μετά την μικρασιατική καταστροφή ο Έβρος έγινε το σύνορο Ελλάδας-Τουρκίας και η αποχώρηση από την Ανατολική Θράκη ήταν μέρος της ανταλλαγής πληθυσμών του 1923. Οι Έλληνες (Ρωμιοί) της Πόλης εξολοθρεύτηκαν το 1956 και σήμερα μόνο μια ισχνή μειονότητα γύρω από το Πατριαρχείο επιζεί σε μια θάλασσα 15 περίπου εκατομμυρίων μουσουλμάνων Τούρκων, Κούρδων κι άλλων εξισλαμισμένων φυλών.
Αποφράδα μέρα για τον Ελληνισμό λοιπόν. Ο παππούς μου από την πλευρά της μάνας μου ήταν Κωνσταντινουπολίτης Κυριάκος Φραγκόπουλος και κλητήρας στο Πατριαρχείο, επιφορτισμένος να υψώνει κάθε πρωί την βυζαντινή σημαία., Παντρεύτηκε την γιαγιά μου Πετρινή που την πήρε από την Προύσα. Έφυγαν το 1923 όταν απειλήθηκε η ζωή τους κι ήρθαν στον Πειραιά, στην Δραπετσώνα.
Οι άλλοι μου πρόγονοι είναι Πόντιοι (όπως μαρτυρά και το όνομά μου) από την Τραπεζούντα και την Κρώμνη, κι έφυγαν κι αυτοί διωγμένοι από την πατρώα γη για να έρθουν και να εγκατασταθούν στην Δραπετσώνα και το Κερατσίνι. Το 756 π.Χ. ιδρύθηκε από τους Μιλήσιους η ελληνική Τραπεζούντα που έφτασε να γίνει η ελληνική αυτοκρατορία της Ανατολής το 1204. Μετά από 2.678 χρόνια οι Ρωμιοί (Έλληνες) έφυγαν από εκεί. Όλα αυτά απότοκα της αποφράδας ημέρας της 29ης Μαΐου του 1453 που την θυμόμαστε επετειακά αύριο.
Εν όψει των τελευταίων εξελίξεων με την παγκοσμιοποίηση και την τεχνητή νοημοσύνη, δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα υπάρχουν μνήμες φυλής, έθνους, πατρίδας και άλλων τέτοιων φανταστικών επινοήσεων των ανθρώπων. Για όσο θα υπάρχουν όμως, εμείς θα θυμόμαστε ημερομηνίες σαν κι αυτήν μαζί με τις παλιγγενεσίες όπως του 1821 και τους θριάμβους όπως; του 1940, γιατί ΚΑΙ με αυτές έχουμε υπάρξει.
