Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΑΣΦΑΛΗ ΚΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΚΟΣΜΟ

Δυο νέα περιστατικά βίας μέσα στον Ιανουάριο δείχνουν πού το πάει η Αμερική στο εσωτερικό της. Η Ρενέ Γκουντ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε γιατί θέλησε με το αυτοκίνητό της να ξεφύγει από το αδικαιολόγητο νταιλίκι εις βάρος της οπλισμένων αστυνομικών κατά της μετανάστευσης (ICE). Δεν υπήρξε κυνηγητό. Πριν καλά καλά πάρει το τιμόνι για να στρίψει, την πυροβόλησαν. Στο δεύτερο περιστατικό ο Άλεξ Πρίιτι πυροβολήθηκε γιατί κατέγραφε σκηνή αστυνομικής βίας με το κινητό του. Όλα αυτά στο πλαίσιο ενός Τραμπικού τσαμπουκά στο εσωτερικό της χώρας του, παρόμοιο με αυτόν που κάνει στο εξωτερικό, στις χώρες που τον ενοχλούν για κάποιο λόγο (π.χ. στην Βενεζουέλα, στην Γροιλανδία, στο Ιράν, στην Ουκρανία κτλ). Ο εμφύλιος στην Αμερική ουσιαστικά έχει ξεκινήσει και ενδέχεται το 2028, με τις νέες προεδρικές εκλογές, να εκραγεί με τρόπο πολύ πιο εμφατικό.

Ο κόσμος δεν πάει καλά. Δεν είναι γιατί τρελάθηκε ο Τραμπ, είναι γιατί κλονίζεται η αυτοκρατορία (των ΗΠΑ) και τα απόνερα των σεισμικών δονήσεων σκοτώνουν αθώους πολίτες εντός των ΗΠΑ και εκφοβίζουν ώρες εκτός σκοτώνοντας κι εκεί αθώους πολίτες σαν παράπλευρες (προς το παρόν) απώλειες.

Οι BRICS και η ΕΕ και οι άλλες χώρες του κόσμου που νιώθουν την απειλή ήδη έχουν ξεκινήσει να αντιδρούν κάνοντας στην άκρη τον αιμοσταγή και μεθυσμένο από την δύναμή του αμερικανικό αετό. Η αντίδραση δεν γίνεται με πόλεμο, αφού η τρομακτική ισχύς των ΗΠΑ θα σβήσει την ανθρωπότητα αν το κράτος τους απειληθεί άμεσα, αλλά με ήπια μέσα όπως στον τομέα της οικονομίας (λέγε με δολάριο) και στον τομέα της τεχνολογίας όπου η αμερικανική πρωτοκαθεδρία έχει πλέον αμφισβητηθεί σοβαρά.

Κι εμείς; Πού υπάρχουμε μέσα σε όλο αυτό εμείς; Είμαστε μια μικρή χώρα, χρεοκοπημένη, υπονομευμένη, με την περιουσία της να περνά ταχύτατα σε χέρια ξένων φαντς και υπερπλουσίων. Τι μπορούμε να κάνουμε;

Σχεδόν τίποτε είναι η πιο εύκολη απάντηση. Να βελτιώσουμε τον εαυτό μας είναι η πιο πειστική. Να πάψουμε να είμαστε μια χώρα κρατικής μαφίας και να εκλογικεύσουμε την ζωή μας χωρίς κούφιες ελπίδες αλλά και χωρίς τους κλέφτες των ονείρων μας να μάς καθοδηγούν στα σκοτεινά τους μονοπάτια.

Ας ελπίσουμε ότι σε όλο αυτό το ζοφερό περιβάλλον, η δική μας χώρα, η Ελλάδα, θα βρει έναν τρόπο να αντέξει. κατά την γνώμη μου σε τρεις τομείς όπου θα πρέπει να επικεντρωθεί η προσπάθειά της στις δεκαετίες που έρχονται:

α.- Να επιβιώσει από την δίνη στην οποία εισέρχεται ο κόσμος ολόκληρος, αναζητώντας ευνοϊκές συμμαχίες.

β.- Να αποκρούσει επιτυχώς τις βλέψεις του κακού γείτονα όταν και όπως αυτές θα εκδηλωθούν, και

γ.- Να επιδιώξει να συμφιλιωθεί με την αδήριτη δημογραφική της συρρίκνωση βρίσκοντας τρόπους να ζήσει με αυτήν.

Καλή τύχη σε όλους!